Mihra’dan
Ahmet abi Canan’ı bizim eve getirince hepimiz rahat bir nefes aldık. Hastaneye gittiklerini öğrenip sonradan bir haber gelmeyince açıkçası telaş etmeye başlamıştık.
“Ya neden geç kaldınız, neden gittiniz hastaneye? Gece yanına gelmediğim için çok üzüldüm.” dedim, sarılırken koca göbeği ne kadar izin verdiyse artık. Canan’ın yüzü her zamankinden daha sakin ve iyiydi.
“Gecem güzel geçti, sadece sabah biraz telaş yaptım kızım. Çok uyumuş, korkuttu beni.”
“İyi bari, hadi gel. Biz kahvaltı yaptık, sana da hazırlayalım.”
İçeriye geçtik. Ben Canan için kahvaltılık hazırladım, diğerleri de sohbet etti. Canan ilk defa iştahla yemek yedi. Tam iyi güzel, kapı zili çaldı.
“Kim eksik?”
Melis abla; “Görümcen duymasın, yolar kız seni. Aç kapıyı, Yaren geldi.”
Gidip açtım. Kız öyle bir i
