THE MAFIA'S REJECTED FIRST WIFE

CHAPTER 12

Hindi sinagot ni Dylan ang huling sinabi ni Yell.

Pero sapat na ang katahimikan niya.

Dahil sa mundong ginagalawan nila, ang katahimikan ay hindi pagtanggi, kundi pag-amin.

Humakbang si Dylan palayo.

At sinundan siya ng tingin ni Yell. Kalmado lang si Yell, dahil alam niyang siya pa rin ang minahal ni Dylan, halata sa mga tingin at kilos nito.

Habang nakipag-inuman si Dylan sa birthday celebrant kasama ang ibang mga kakilala ay si Yell naman ay nasa kabilang table, nakipag-inuman din sa mga babaeng sosyal roon na isa sa mga imbitado sa simpleng selebrasyon.

Pagkatapos lumipas ang tatlong oras ay nakapagdesisyon na si Dylan na uuwi. At nagpaalam na siya sa kanyang kaibigan.

Nang makita naman ni Yell na uuwi na siya ay nagmamadali itong humakbang papunta sa kanya at humarang ito sa kanyang daraanan.

"Yell," Malamig na sambit niya habang nakatingin rito.

Hindi na naka ponytail ang mahabang buhok nito, kundi nakalugay na iyon. Namumula ang pisngi ni Yell na mas lalong naging mestisa ito. At aaminin niya, napakaganda talaga ng kanyang dating kasintahan.

"Where are you going, babe?" Malambing pang tanong nito.

"I'm going home." Malamig niyang sagot rito.

Ngunit bago pa siya tuluyang makaalis ay hinawakan ni Yell ang kamay niya.

"Hatid mo ako, Dylan."

Mariin na hawak nito sa kanya.

Hindi pakiusap. Parang utos iyon.

Napapikit si Dylan sandali.

"I can't. Before, maybe, but now that I’m married, it’s not anymore, Yell. Do you understand?" Mariin na saad ni Dylan rito.

"Walang maghahatid sa akin, Dylan. Pinauna ko na ang kaibigan ko kung saan ako sumakay lang kanina. Sabi ko, andiyan ka naman. Hindi kasi ako nagdala ng kotse." Sabi pa nito.

Pero lingid sa kaalaman ni Dylan na nagdala naman ito ng kotse nito, pero pinauna niya lang pagpapauwi ang kanyang assistant sa kanya at pinadala ang kanyang kotse, dahil may balak siyang magpahatid kay Dylan.

Napatitig si Dylan sa mukha ng babaeng naginf kasintahan ng tatlong taon. Muling nanumbalik sa kanyang isipan kung gaano sila kasaya noon ni Yell.

"Please... maatim lang ba ng konsensya mo kung mapapahamak ako, ha? May pinagsamahan tayo, Dylan. Kaya huwag kang maging bitter." Sabi naman nito.

Napabuntong-hininga si Dylan.

Alam niyang mali.

Alam niyang hindi na dapat.

Pero sa huli ay tumango na rin siya.

"Fine."

Tuwang-tuwa naman si Yell sa kanyang pagpayag.

"Oh, sabi ko na nga ba, hindi mo ako matitiis, Babe." Naiyak pang sabi nito.

Natigilan naman si Dylan nang makitang umiyak si Yell.

"If only you knew how much you hurt me. You replaced me so quickly."

"Ang babaw ng pagmamahal mo sa akin, babe. Sinuyo mo sana akong muli. Alam mo namang moody lang ako." Hikbi ni Yell.

Parang may kung anong patalim ang sumaksak sa dibdib ni Dylan sa kanyang narinig mula kay Yell. Pero hindi na siya dapat magpadala, naikasal na siya kay Kany, at wala siyang balak na saktan si Kany.

"Come on, let's go. I need to get home, my wife is waiting for me." Malamig na wika niya rito.

___

Tahimik ang biyahe.

Tanging ilaw ng kalsada ang sumasabay sa kanila.

Walang nagsasalita.

Pero ang hangin sa loob ng sasakyan ay mabigat at punong-puno ng mga bagay na hindi nila kayang sabihin.

Pagdating nila sa bahay nina Yell, agad bumungad ang pamilyar na lugar.

Isang bahay na minsan na rin niyang tinuring na pangalawang tahanan.

Pagbukas pa lang ng gate ay sinalubong na siya ng mga ilaw at katahimikan ng isang marangyang tahanan.

Pagpasok nila sa loob,

"Dylan!"

Napangiti ang ina ni Yell, halatang tuwang-tuwa.

"Oh my, it's been a while!"

Parang walang nagbago at parang walang nasirang relasyon.

Parang hindi lang siya nagpakasal sa iba.

Magalang na tumango si Dylan.

"Good evening, Tita. Hinatid ko lang si Yell, pero aalis agad ako."

Hindi niya akalain na mga 10:00 pm na ay hindi pa rin natutulog ang mga magulang ni Yell. Parang hinhintay din ng mga ito si Yell na makauwi.

Lumapit ang ama ni Yell at tinapik siya sa balikat.

"Stay for a while. Gabi na, hijo." Wika ng ama ni Yell.

Saglit siyang nag-alangan.

Pero bago pa siya makatanggi ay nagsalita si Yell.

"Yeah, stay, babe," kaswal na sabi nito pero may laman.

Tatanggi man ng ilang beses ang isipan ni Dylan ay ang puso naman niya ay gustong-gusto.

At tulad ng dati,

hindi niya natanggihan si Yell at ang mga magulang nito.

Noon pa man ay nangarap na ang pamilya ni Yell na si Dylan talaga ang mapapangasawa ng anak nila. Ngunit nadismaya silang lahat nang bigla nalang ibinalita ang pagpapakasal ni Dylan sa ibang babae.

At sobrang nakakainsulto pa iyon kay Yell dahil pinagpalit lang siya sa isang babaeng Ordinaryo lamang. Hindi mayaman, hindi kagandahan at dinig nila'y studyante pa lang.

Mukhang pinulot lang agad ni Dylan sa tabi-tabi upang sasaktan si Yell.

___

Gabing tahimik.

Ngunit hindi mapakali si Dylan.

Natagpuan niya ang sarili na nasa loob ng silid ni Yell, ang parehong silid na dati nilang pinagsaluhan.

Ang parehong lugar kung saan napakaraming alaala ang iniwan nila.

Nakatayo siya malapit sa bintana kahit gabi na. Nakatanaw at nag-iisip.

Hanggang sa maramdaman niya ang presensya sa likuran niya. Si Yell.

Walang salita at dahan-dahang yumapos ito ng yakap sa kanyang baywang.

"Huwag kang mag-alala, babe. Naiintindihan kita na naguguluhan ka ngayon. Pero alam kong namimiss mo ako, Dylan." mahinang wika nito.

Hindi siya sumagot.

Pero hindi rin siya umiwas.

At iyon na ang naging sagot niya.

Hindi nila dapat ginawa.

Alam nilang pareho iyon na mali na.

Pero may mga bagay na kahit mali ay nagiging mahirap tanggihan kapag pamilyar.

Kapag may alaala.

Kapag may damdamin pang natitira.

At sa gabing iyon,

bumalik ang isang bagay na pilit niyang pinilit kinalimutan.

Huwag mo nang isipin ang asawa mo, total, walang muwang sa mundo yun, babe." Malandi na wika ni Yell.

Humarap si Dylan rito at tahimik. Nagkatitigan sila sa isa't isa.

Isang pagkakamali iyon na pareho nilang piniling huwag pigilan.

Unang humalik muli si Yell dahil sa kanyang pag-aalinlangan. At doon, buong pusong tinugon ni Dylan ang mga halik ng dating kasintahan.

Kaagad sumiklab ang init sa pagitan nila. Hanggang kapwa sila humihingal dahil sa mapusok na halikan nila. Tila ba uhaw na uhaw sila sa isa't isa.

Tuloyan nang nawala sa isipan ni Dylan na may asawa siyang naghihintay sa kanya.

Biglang binuhat ni Dylan si Yell at hiniga sa kama nito.

"Please, faster, babe..." Pakiusap pa nito sa kanya.

Mas lalong nag-iinit ang kanyang katawan sa kanyang narinig kay Yell. Wala pa ring pagbabago ito, ganitong-ganito ito noon sa tuwing magse-s3x sila.

Madali lang nahubad nila ang kanilang mga suot. Kaya malaya niyang dinama muli ang hubad na katawan ng dating kasintahang si Yell. Tama ito, parang gusto niya yatang pagsisihan ang pagkamainitin ng kanyang ulo, kung bakit nagpadalus-dalos siyang pakasalan si Kany.

Sanay na sanay na rin si Yell sa ganitong gawain. Bumangon ito at hinawakan pa niya ang malaking sandata ni Dylan para sipsipin iyon.

Napasinghap naman si Dylan sa ginawa ni Yell, at mas lalong namula ang mukha niya sa init at sensasyong naramdaman.

"Sh*t!!! Marunong ka talaga, Yell!" Napapikit na wika ni Dylan habang sinipsip ni Yell ang kanyang p*********i.

Ibang-iba si Yell sa kama kumpara kay Kany. Matagal na silang laging nagsesex noon pa man, tinuruan na niya si Yell kung paano pasasayahin ang isang lalaking tulad niya.

Habang sinipsip iyon ni Yell ay mas lalo pang tumitigas ang kanyang alaga.

Muling napaungol si Dylan dahil sa kiliting naramdaman ng mga sandaling iyon.

Pagkatapos nitong sipsipin ang kanya ay siya naman ang sumisid rito. Kaya para itong uod na napapaliyad dahil sa kanyang ginawang pagdil@ sa basang p********e nito.

"Gosh! Sh*t!! ipasok muna, babe!" Sigaw pa ni Yell.

Pinagbigyan naman ito ni Dylan. Ilang minuto lang niyang dinilaan ang p********e nito at pumaibabaw na siya rito. Hindi na naghintay pa si Yell na ipaghiwalay niya ang mga hita nito. Kusa na siyang bumukakang muli, at doon ay agad na marahas na ipinasok ni Dylan ang kanyang p*********i sa kanyang p********e.

Muli silang napasinghap dahil sa sarap na kapwa nila naramdaman muli sa piling ng isa't isa.

Patuloy sila sa kanilang ginagawa, tanging ungol at halinghing nila ang maririnig sa buong silid ni Yell.

___

Madaling araw.

Tahimik ang buong bahay.

Maingat na bumangon si Dylan.

Hindi siya tumingin sa kama.

Hindi niya kayang tingnan si Yell.

Hindi niya kayang harapin ang ginawa nila.

Tahimik siyang nagbihis.

At walang paalam na

umalis. Pagkatapos ng kasalanang ginawa nila ay parang nakokonsensya si Dylan nang isipin niya ang kanyang asawa.

Alas tres ng madaling araw nang makarating siya sa Valerioso Palace.

Pagpasok niya sa loob ay agad siyang huminto.

Napatigil ang paghinga niya.

Sa gitna ng malawak na salas ay naroon si Kany.

Nakatulog sa sofa.

Mahigpit ang hawak sa sarili, parang nilalamig.

Parang naghihintay at ayaw matulog… pero napagod na.

Dahan-dahang bumaba ang tingin ni Dylan.

May kung anong kumirot sa dibdib niya.

Mas masakit pa kaysa sa inaasahan niya.

Ito ang realidad at ang responsibilidad niya.

Ito ang babaeng pinakasalan niya.

Pero ngayong gabi

pinili niyang sirain iyon.

Unti-unti siyang lumapit at tahimik.

Mabigat ang bawat hakbang niya.

At sa unang pagkakataon ay hindi niya alam kung paano haharapin ang lahat.

Naupo siya sa tabi ng nakatulog at inosenteng asawa, na walang alam sa kanyang ginawang pagtataksil. Hinawi niya ang hibla ng buhok na nakaharang sa mukha nito.

Tulog na tulog ito.

Napabuntong-hininga siya. Naawa siya kay Kany kaya ipapangako niyang hindi na siya muli magpapadala kay Yell.

Inakwat niya ang asawa para i-akyat sa second floor kung saan ang kanilang kwarto. Agad namang nakagising ito at nagmulat ng mga mata.

"Dylan, thank you, nandito ka na." Sabi nitong umiiyak.