เมียนายเปลว

บทนำ

“ฉันอยากทำผมสีนี้ค่ะ” นิ้วขาวจัดเรียวยาวชี้ไปที่สมุดตัวอย่างสีผมที่พนักงานนำมาให้

“ทำเล็บ ทำสปาตัวด้วย” เธอสั่งรัว ๆ ค้านกับชุดดำและใต้ตาที่บวมช้ำ

“จะออกงานเหรอคะคุณพี่” ช่างถามเสียงนอบน้อม แลไปที่กระเป๋าถือ ราคาน่าจะหกหลัก

“สามีฉันเพิ่งตาย อยากทำอะไรฉลองชีวิตโสดหน่อย”

เมลานีมองผู้หญิงในกระจก สวยแต่โศก การแต่งตัวจืดชืดเป็นน้ำเปล่า จนสามีนอกใจ ชู้รักของเขาถึงขนาดส่งคลิปมีเซ็กซ์มายั่ว กระทั่งกรรมตามทัน ทั้งสองเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตคาที่ไปเมื่อหลายวันก่อน

“ถ้าอย่างนั้นหนูขอเสนอคอร์สนี้ค่ะ” พนักงานรีบกุลีกุจอให้อีกคนไปเอาโบรชัวร์มา

“คอร์สสาวสองพันปี ลูกค้าที่ทำคอร์สนี้ออกไป รับประกันว่าได้ผู้เก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ค่ะ” กระดาษพิมพ์รายละเอียดสีสวยยื่นมาต่อหน้าหญิงสาว

“ไม่เอาแล้วค่ะ เข็ดแล้วกับผู้ชาย”

สามีนอกใจมาแล้วหลายครั้ง แต่ครั้งนี้หนักสุด และเขาได้รับบทลงโทษไปแล้ว เรื่องอะไรเธอจะหาเหามาใส่หัวอีกเล่า

“ไว้ซื้อกินดีกว่า” ถ้าเป็นเพื่อนสาวต้องบอกแบบนี้แน่

“จะซื้อกินหรืออยู่เป็นโสดเราต้องเริดค่ะ เป็นผู้หญิงอย่าหยุดสวย จริงไหมคะคุณพี่”

เธอยิ้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ ใบหน้างามในกระจกดูสว่างไสวขึ้น ต่อไปชีวิตจะกลับมาเป็นของเธอ ไม่ต้องคอยตอบคำถามอดีตสามี เธอจะเป็นคนใหม่ ที่ทั้งเปรี้ยวและไฉไลกว่าเดิม

หลังออกจากร้านในสภาพผมสีน้ำตาลสวย เล็บเจียนมนเคลือบสีแดง ผิวเด้งฟูชุ่มฉ่ำ เธอถึงเดินไปเข้าร้านเสื้อผ้า เลือกได้หลายชุดอยู่เหมือนกัน ระหว่างรอให้พนักงานคิดเงิน หยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นฆ่าเวลา แต่เธอต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นสายไม่ได้รับจากเกรียงศักดิ์ ทนายความส่วนตัว พอโทรกลับไปหา เขาเล่าเรื่องที่ให้ขายไร่ดาราจักรนั้นมีปัญหา

[“คนงานประท้วง ไม่ยอมรับเงินชดเชย พวกผมเอาประกาศไปติดก็ตามฉีกทิ้งหมด”]

ไร่ดาราจักรคือสินสมรสระหว่างเธอและสามี เงินที่โดยมากจะเป็นของเมลานีเสียมากกว่า เพราะพื้นที่ทุกตารางนิ้วเป็นฮาเร็มหย่อม ๆ ส่วนตัวของนพจักร ที่เธอไม่อยากย่างกรายไปใกล้ และไม่คิดจะเข้าไป

[“เขาอยากคุยกับคุณขิงก่อนครับ”]

[“ฉันไม่มีอะไรจะคุย เพราะฉันจะขาย”]

จะเก็บไว้ให้ทิ่มแทงใจทำไม ในเมื่อเจ้าของก็ตายไปแล้ว แม้จะรู้ว่านพจักรรักไร่นี้มากแค่ไหน ก็ไม่สน เพราะเธอจะเอาคืนให้เขากระอักโดยขายมันไปเสีย แล้วจุดธูปฝากคำเยาะเย้ยไปถึงเขาในยมโลก

อดแปลกใจไม่ได้ ที่ตัวเองมีความคิดร้ายกาจแบบนี้ แต่คิดอีกทีคนที่เป็นต้นเหตุทุกอย่างคือสามีจอมเจ้าชู้ตัวดีนั่นต่างหาก

[“ผมว่าทำตามที่คนงานเสนอเถอะครับ ไปเจรจาเสียหน่อย ผมจะให้เบอร์หัวหน้าคนงานไว้นะครับ เผื่อคุณอยากคุยกับเขา เขาชื่อนายเปลว”] ทนายส่งเบอร์มาในข้อความ [“ให้เขาเป็นตัวกลางในการเจรจาจะดีกว่าคนนอกอย่างพวกผม”]

[“ถ้าใครเรื่องมากนักก็ให้ตำรวจจัดการไม่ได้เหรอคะ”]

แค่ขายไร่ ไม่ได้ใจจืดใจดำทิ้งพวกเขาไปเลยเสียหน่อย ยังจะให้เงินชดเชยตามกฎหมายกำหนดอีกด้วย

[“ผมกลัวว่าจะยิ่งเป็นการจลาจล เผาไร่ เหมือนเคสที่เผาโรงงานตอนโดนเลิกจ้างน่ะสิครับ”]

เธอขนลุกชัน รู้สึกสยดสยอง เพราะเคยผ่านตาข่าวประเภทนี้มาบ้าง

[“แล้วคุณเกรียงศักดิ์จะให้ฉันทำยังไง”]

[“ลองคุยกับนายเปลวก่อนครับ ตามเบอร์ที่ให้ แล้วค่อยคิดกันอีกทีว่าจะเอายังไง”]

ทนายแนะ เธอกัดริมฝีปาก ขัดใจแต่ต้องทำ กดไปเบอร์ที่เขาให้มา

[“ครับ”] ปลายสายเป็นผู้ชายเสียงห้าว

[“นายเปลวใช่ไหม ฉันเมลานี เรียกว่าขิงก็ได้ เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณนพ”] เธอย้ำ เขาเงียบไป [“จะคุยเรื่องขายไร่”]

[“คุณมาคุยกับคนงานเองดีกว่า พวกเขาอยากได้ยินชัด ๆ จากปากคุณ ถึงอนาคตพวกเขา”]

[“ทำไมล่ะ นายเป็นหัวหน้าคนงานนี่ ก็คุยไปสิ ใครจะเรียกร้องอะไรเพิ่มเติมให้ส่งผ่านทนายมา”]

[“งั้นดูนี่”]

เปลวส่งคลิปที่คนงานตะโกนไล่ทนาย รุมฉีกประกาศที่บอกว่าจะขายไร่ ให้ติดต่อรับเงินที่ฝ่ายบุคคล เมื่อดูแล้วก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น

[“ถ้าสถานการณ์เป็นอย่างนี้ ผมกลัวไร่จะโดนเผาก่อนจะได้ขาย”]

เธอคิดว่านั่นเป็นคำขู่

[“ใครจะทำอย่างนั้น บ้านเมืองมีกฎหมาย ใครทำอะไรผิดก็ต้องส่งตำรวจ”]

ปลายสายหัวเราะ ขำในความด้อยประสบการณ์ทางโลกของสาวชาวกรุง

[“ที่นี่ตำรวจมีแค่หลักสิบ กับคนงานหลักร้อย คิดดูสิครับว่าใครจะจัดการใครกันแน่”]

นายเปลวคนนี่นิสัยแย่จริง ไม่กลัวเกรง ไม่เคารพเธอ แถมยังขู่เอา ๆ

[“คนงานต้องการคุยกับคุณก่อน อีกอย่างคุณควรมาเห็นไร่ที่จะขายสักนิด”]

เธอไม่อยากไปเห็นรังรักของอดีตสามีให้ช้ำใจหรอก

[“มาแค่วันสองวันก็พอครับ คนงานอยากได้ยินเรื่องการขายไร่จากปากคุณ”]

เสียงห้าวอ่อนลง ขณะในหัวเมลานีคิดระแวงไปสารพัด

[“ไปถึงแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าฉันปลอดภัย ไม่โดนคนงานฆ่าหมกไร่”]

[“ผมรับรอง จะให้คนดูแลคุณทุกฝีก้าว มาเถอะครับ”]

เหมือนคำเชิญชวนเข้าถ้าเสืออย่างไรอย่างนั้น เมลานีชั่งใจอยู่นาน หากไม่ไป การขายไร่คงไม่สำเร็จ แต่ก็ไม่อยากเฉียดไปรังรักอดีตสามี

เอาเถิด...เธอจะยอมเจ็บครั้งสุดท้ายแล้วกัน

[“ฉันจะไปไร่ดาราจักร วันพุธนี้ แล้วจะโทรบอกนายอีกที”]

จะปิดฉากชีวิตคู่ ระหว่างเธอกับนพจักรให้สมบูรณ์เสียที