Chapter 4: Confessing the truth
1064 Words
Chapter 4: Confessing the truth
Shanaiah
Pagdating ko sa bahay ay nadatnan ko si Annika na nagbabasa ng w*****d sa cellphone niya. Naalala kong ngayon ko nga pala planong sabihin sa kanya ang tungkol sa totoo kung pagkatao.
"Hey! Buti gising ka pa." Bungad ko sa kanya
Napatingin naman siya sakin. "Di pa kasi ako inaantok eh." Sagot niya. "Kamusta ang lakad?"
"Ayos lang, as usual..." Kibit balikat ko saka naupo sa tabi niya. "Annika..."
"Hmm.." Siya na patuloy parin sa pagbabasa.
"Can we talk?"
Nag-angat siya ng ulo sabay tingin sakin. "Di pa ba tayo nag-uusap sa lagay na to?" Pabiro niyang sabi.
Napa pout ako sa sinabi niya. "Of course were already talking. But I want a serious conversation with you." Napabuntong hininga muna ako bago ituloy ang sasabihin. "I have something to tell you. And... Sana huwag kang magalit..."
Tinaasan niya ako ng kilay. "Ano naman yon amber?"
"Promise me munang hindi ka magagalit?" Paniniguro ko.
"Didn't you know that promises are meant to be broken? So I don't like promises." Seryoso niyang wika.
"Gez... Are you serious? I just need assurance that your not get angry when I confest--"
"What!? Confest!? Don't tell me Shanaiah your pregnant? Ito na nga bang sinasabi ko eh. Tell me! Sinong ama?" Exaggerated niyang putol sa sasabihin ko. Gash why do I have a crazy friend like her?..
Napa roll eyes ako dahil sa tinuran niya. She's so creative to imagine that very impossible case. "Will you listen to me first and let me finished to talk before interrupting me?" But at least nawala ang kaba ko dahil sa loka-lokang to.
"Find! Masyado ka kasing seryoso. Naiimagine ko kasi yung line mo like what the character in w*****d saying when they are confessing something to their friend." Annika
"Well... Ms. Annika I'm not a character in w*****d, were in reality and not in a fictional story." Tsk! Annika will always be Annika.
"Ok na, I'm already serious. So, tell me now." Siya na ilinapag ang cellphone sa center table.
Napa buntong hininga muna ako. Kung kaninang nagbibero siya ay nawala ang kaba ko. Then now, bumalik ulit.
"Maniniwala ka ba pag sinabi kong hindi talaga ako ganito mag-ayos? Na hindi ganito ang totoo kung itsura?" Panimula ko.
"What do you mean by that?" Nagoguluhang tanong niya sakin habang napa ayos siya ng upo at tumitig sa akin. Wari'y tinatantiya niya kung nag bibero ba ako o talagang seryoso.
"I'm sorry for lying... But it doesn't mean that everything that I show you is a lye. But it's because I did not tell you about my real identity." Naka tingin ako sa kanya habang inaabangan ko kung anong magiging reaksiyon niya.
"Uh.. Ok, continue."
I feel releaf when she didn't ask any question. Sa halip ay nakita kung handa siyang makinig sa kung ano mang sasabihin ko. I'm so greatful to have a friend like her.
"My real name is Shanaiah Maire Javier Elustre." Pag papatuloy ko.
"What!? Your an Elustre?" Nanlalaki ang mata niyang tanong sakin. "Then, it means..."
Tumango ako bilang pagsang-ayon. Hindi pa man niya natatapos ang nais sabihin ay batid ko na ang tinotukoy niya. Of course, I'm the only daughter of Elustre. At balitang balita sa buong bansa ang bigla kung pagkawala.
Nang di na siya muling nag salita ay muli kung itinuloy ang aking gustong sabihin. Isinalaysay ko sa kanya lahat. About why I'm become like this right now. Napa awang ang kanyang mga labi pagkatapos kong mag kwento.
"Unbelievable..." Hindi parin maka paniwalang bulalas niya.
Akala ko ok na. Naka huma na siya mula sa shocked, but I'm wrong.
"O to the M to the G!! OMGeee!!!.. Ikaw yung idol kung model.. I can't believe this, kaibigan ko na pala yung pinapangarap kung ma meet."
Hindi ko alam kung matatawa ba ako o ano. But then, I'm so thankful to God. Naalala ko ang isa pa sa mga prinoproblema ko ngayon. "Friend... Actually I have a problem."
"Huh? Ano namang problema yan?"
"Si Flint, I mean my boss." Me while biting my finger nail.
"Uh? Bakit yang maniac mong amo?" Naka kunot ang noong tanong niya. Impasise pa ang MANIAC na word.
"He give me a gift check as my bunos."
"Eh, yun lang naman pala. You deserve to have a bonus. Sa klase ng trabaho mo. Aba'y dapat lang na bigyan ka niya ng bunos." Tuloy tuloy niyang wika.
"Yun na nga eh. Hindi ako pweding mag-ayos. Makikilala nila ako once na may maka kita sa aking kakilala ko at kakilala ng family ko. Flint want me to go in Nathalia's to make-over." Prolemada akong napasandal sa sopa.
Napakamot sa ulo si Annika bago sumandal din sa sopa. "Problems nga yan." Sang iyon niya.
"Yeah..."
"Now I know kung bakit maski dito sa bahay ay Lagi lang naka nerd store. Take note, in two years na magkasama tayo ay never pa kitang nakita na nag ayos. Sa halip ay mas pinapalala mo pa ang itsura mo." Naiiling niyang wika.
Hindi ako umimik. Muli akong napa buntong hininga. Annika is right, sa loob ng dalawang taon ay never akong nag ayos. Sa halip ay mas pinapapangit ko pa ang itsura ko. Babaing consistent ako sa pagiging nerd na manang ko.
"Well... Come to think of it. Ikaw? Handa ka na bang bumalik sa dati mong mundo? Hands ka na bang ibalik ang dating ikaw?"
Hindi ako makapag salita dahil sa tanong niya. Tila namanhid ang dila ko. Knowing na hinahanap parin pala ako ng mga kapatid ko. Pati ng mga magulang ko.
Kung nakaka patay lang ang pag buntong hininga, maràhil kanina pa ako nalagutan ng hininga. Naging makitid ang utak ko sa mga panahong iyon. Pakiramdam ko kasi'y sampid lang ako sa pamilya. Because I'm not their real daughter. Adopted lang ako, pero tinuring nila akong tunay na anak at kapatid. Itinuring nila akong prinsesa ng pamilya. Pero anong ginawa ko? I'm became a big joke and inbarastment of my family.
Gusto ko mang bumalik ay di ko magawa. Wala na akong mukhang maihaharap sa pamilya at mga taong komopkop sa akin. Aaminin kung miss na miss ko na sila. For two years, nakapag survived ako being a nerd namang with a low profile.
Panahon na ba para ibalik ko ang dating ako? Kaya ko na ba silang harapin? Specially my parents and siblings...
•••••To be continue
- Writer
