THE BILLIONAIRE'S BEAUTIFUL CHAOS

KAPITULO 1:PAGBANGGA

(Katuloy)

...Parang sinusuri niya ang bawat detalye ng mukha ni Cassandra.

“Ginoong Blackwood?” ulit ng lalaki, tila hindi makapaniwala. “Ikaw ba ‘yung aplikante para sa posisyon ng personal na tagapayo?”

Napaangat ang kilay ni Cassandra. “Paano mo po nalaman?”

Bago pa siya makasagot, may lumapit na isang lalaking naka-uniporme na parang security guard. “Sir Sebastian, handa na po kayo sa meeting sa board room. Lahat na po ng mga direktor ay naroon na.”

Sebastian? Isip ni Cassandra. Alam niyang ang pangalan ng CEO ng Blackwood Industries ay Sebastian Blackwood, ngunit hindi niya inakalang siya mismo ang nakasabay niya sa kalsada. Naramdaman niyang lumiit ang sarili habang ang katotohanan ay biglang tumama sa kanya – binangga niya ang mismong may-ari ng kompanyang pinapasukin niya.

“Kayo po ba si Ginoong Blackwood?” tanong niya ng mahina, naramdaman na ang pag-asa ay lumulutang na parang bula.

Tumango lang ang lalaki, kumuha ng isang card mula sa kanyang bulsa at inabot kay Cassandra. “Hindi ako makakapag-usap ng mahaba ngayon. May emergency board meeting ako tungkol sa bagong proyekto sa Fort Bonifacio. Pero –” tumingin siya muli sa sirang sasakyan ni Cassandra, bago bumaling sa kanya “– puntahan mo ako sa opisina ko mamaya ng alas-dose. Pag-uusapan natin ang pinsala at... ang interbyu mo.”

Walang salita na tumango si Cassandra habang kukuha ng card. Ngunit bago pa makalayo si Sebastian, mabilis niyang itinapon ang tanong: “Pero po ba hindi na ako kwalipikado para sa trabaho? Binangga ko po kayo eh...”

Ngumiti ng bahagya ang lalaki – isang ngiting hindi gaanong mainit ngunit may bahid ng pag-aalala. “Hindi pa natin alam. Baka ikaw pa nga ang kailangan kong tao para ayusin ang lahat ng kaguluhan sa kompanya ko. Dumating ka lang ng maaga mamaya – at huwag ka nang mahuli.”

Agad na sumakay si Sebastian sa kanyang sasakyan at inihatid siya ng security guard papunta sa loob ng gusali. Naiwan si Cassandra sa gitna ng ulan, hawak ang card at ang kanyang sirang portfolio, habang iniisip kung ano nga bang klaseng kaguluhan ang kanyang pinasok.

Hindi pa rin makapaniwala, pinupunasan niya ang tubig-ulan sa kanyang mukha at kinuha ang kanyang panyo para ayusin ang kanyang buhok at damit. Kahit na sirang-sira na ang kanyang sasakyan at basa na siya hanggang sa buto, hindi niya ito ipapabalewala. Ito na ang huling pagkakataon niya – kahit na ang umpisa ay parang isang kaguluhang pelikula.

Pagkatapos ay kumuha siya ng larawan ng pinsala gamit ang kanyang telepono, nagpaalam sa security guard, at pumasok sa napakalaking gusali. Habang umakyat siya sa elevator patungo sa 45th floor kung saan ang opisina ni Sebastian Blackwood, naramdaman niya ang t***k ng kanyang puso – hindi na dahil sa trapik o sa aksidente, kundi dahil sa kaba at pag-asa na baka ito na nga ang simula ng bagong buhay para sa kanya... at baka na rin ito ang simula ng pinakamalaking kaguluhan sa buhay niya.