THE BILLIONAIRE'S BEAUTIFUL CHAOS

Ang ulan ng umaga ay tumutunog laban sa salamin ng harap ng sira-sirang sasakyan ni Cassandra Reyes na parang libu-libong maliliit na tambol, na kasing bilis ng t***k ng kanyang puso habang siya’y dumadaan sa trapik ng Maynila sa rurok ng oras ng pagpasok. Hawak-hawak niya nang husto ang manibela hanggang sa mamutla ang kanyang mga daliri, ang mga mata ay lumilipat-lipat sa kalsada at sa relo sa kanyang pulso. 7:47 ng umaga. Trenta minuto na siyang huli para sa kanyang interbyu sa trabaho sa Blackwood Industries – ang pinakamalaking kompanya ng ari-arian sa bansa, at ang huling pagkakataon niyang ilabas ang kanyang pamilya sa utang. Bumuntong-hininga siya ng malalim, lumipat ng daanan, at binibigyan ng paumanhin ang drayber na kanyang naunahan habang pinalakas pa niya ang gasolina. “Pakiusap, sana may matirhan kong paradahan,” bulong niya sa sarili habang siya’y lumiko sa kalye patungo sa matayog na gusaling gawa sa salamin na namamayani sa tanawin. Doon niya siya nakita. Isang makintab na itim na sports car – ang klaseng mas mahal pa kaysa sa buong kapitbahayan niya – ang lumalabas mula sa pribadong daanan ng gusali. Dahan-dahan itong gumalaw ngunit tila abala ang drayber, hawak ang telepono sa tainga habang dinadaan ang makitid na kalye. Pinindot ni Cassandra ang preno ngunit ang basang kalsada ay may ibang plano. Dumulas ang kanyang sasakyan pasulong, tumama ng mahinang thud sa likurang bahagi ng mamahaling sasakyan. Parang bumagal ang oras habang siya’y nakatingin sa pinsala – isang maliit na pangit na hugis sa perpektong pintura ng sports car, at sirang headlight ang kanyang sariling sasakyan. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pinatay niya ang makina at lumabas sa ulan, hawak ang kanyang sira-sirang portfolio na parang isang kalasag. Nakalabas na rin ang drayber ng sports car, at kailangang itaas ni Cassandra ang ulo para lang makasama ng tingin ang lalaki. Mataas siya – napakataas – may maitim na buhok na inayos pabalik mula sa kanyang noo at matitigas na mga mukha na parang bato na hinubog. Ang kanyang suot na damit ay perpektong tupi kahit na basa na sa ulan, at ang mga madilim niyang mata ay nakatitig sa kanya nang matindi na ikinabigla niya. “Mabuti ka lang ba?” tanong nito, malalim at makinis ang boses ngunit may bahid ng pagkainis na nagpapahiwatig na hindi siya maayos. “A – ako po ay sobrang paumanhin,” nauutal na sabi ni Cassandra, tumutulo ang tubig-ulan sa kanyang mukha habang itinuturo niya ang mga sasakyan. “Mabasa po ang kalsada, hindi ko po napansin na lumabas ka – babayaran ko po ang mga pinsala, ipagdarasal ko pong makakahanap ako ng paraan –” “Babayaran mo?” May biglang putok ng tawa ang lalaki na ikinayukod niya ng balikat. “Alam mo ba kung magkano ang halaga ng sasakyang ito?” Bago pa siya makasagot, tumunog muli ang telepono nito. Sinulyapan niya ang screen, lumalakas ang pagkakahigpit ng kanyang panga, bago muling tumingin sa kanya. “Eto, wala akong oras para dito ngayon. Ibigay mo sa akin ang pangalan at numero mo, at makikipag-ugnayan sa iyo ang aking abogado.” “Ang pangalan ko po ay Cassandra Reyes,” mabilis niyang sabi habang hinahanap sa kanyang bag ang isang piraso ng papel. “Ngunit kailangan ko na talagang pumasok – may interbyu po ako ngayong alas-otso ng umaga kay Ginoong Blackwood mismo –” Napatigil ang lalaki, ang mga madilim niyang mata ay kumunot habang tinititigan ang kanyang mukha...