KAPITULO 2:MGA LIHIM NA HINDI MAIPAGLABAN
1192 Words
Pagkatapos ng mahabang paghihintay sa lobby, pinayagan na si Cassandra na pumasok sa opisina ni Sebastian Blackwood sa ikalimampu't limang palapag. Habang nakatayo siya sa harap ng napakalaking pintuan na gawa sa kahoy na ebony, naramdaman niyang nanlalamig ang kanyang mga kamay. Binasa niya muli ang kanyang sariling kamay sa kanyang damit bago kumatok.
“Pumasok ka,” ang boses ni Sebastian mula sa loob.
Binuksan niya ang pintuan at pumasok sa isang opisina na kasing laki ng sala ng kanilang bahay. Mga bintanang salamin ang nakapalibot sa buong silid, nagbibigay-daan sa sikat ng araw na tumagos kahit na maulap pa rin ang langit. Mga larawan ng mga proyekto ng kompanya ang nakadikit sa dingding, kasama na ang isang malaking modelo ng bagong komplikadong gusali na itatayo sa Fort Bonifacio.
Nakaupo si Sebastian sa isang malaking mesa na gawa sa kahoy, hawak ang isang folder habang binabasa ang mga papel. Hindi niya agad napansin ang pagpasok ni Cassandra hanggang sa siya ay tumikhim.
“Umupo ka,” utos ni Sebastian nang tumingin siya sa kanya. Itinuro niya ang isang upuan sa tapat ng mesa. “Naiintindihan ko na ikaw ay huli kanina dahil sa aksidente, pero sana naman ay handa ka na ngayon para sa ating usapan.”
Umalis muna si Cassandra ng upuan at inilahad ang kanyang kamay. “Muli po akong humihingi ng paumanhin, Ginoong Blackwood. Hindi ko po sinasadya na makabangga kayo – at sana po ay mapatawad ninyo ako.”
Tumayo si Sebastian at tinanggap ang kamay ni Cassandra. Ang kanyang kamay ay malaki at mainit, na ikinabigla ng babae. “Tawagin mo na lang akong Sebastian. At tungkol sa aksidente, huwag ka nang mag-alala pa tungkol doon. Inayos ko na ang pag-aayos ng sasakyan ko. Ang pinag-uusapan natin ngayon ay ikaw at ang posisyon na inaaplayan mo.”
Umupo si Cassandra ng maingat, hawak ang kanyang portfolio na ngayon ay medyo basang-basa na. “Salamat po, Sebastian. Simula pa noong bata pa ako, pangarap ko na pumasok sa mundo ng arkitektura at pagpaplano ng mga gusali. Alam ko naman pong wala akong maraming karanasan, pero gagawin ko po ang lahat para maging mahusay na tagapayo ninyo.”
Tumango si Sebastian at kumuha ng isang papel mula sa kanyang mesa. “Nabasa ko na ang iyong resume, Cassandra. Nakita ko rin na ikaw ang nanguna sa klase mo sa unibersidad. Ngunit may isang bagay na hindi mo sinabi sa iyong aplikasyon – bakit ka biglang umalis sa iyong dating trabaho sa Santos & Associates?”
Nalungkot ang mukha ni Cassandra sa tanong na iyon. “Hindi po ako umalis ng kusang-loob, Sebastian. Sinabi nila na kailangan nilang bawasan ng mga empleyado dahil sa kakulangan ng pondo. Pero totoo rin naman na hindi ako komportable doon – palagi nilang binabago ang mga plano ko para lang makakuha ng mas maraming pera, kahit na makasira ito ng kalidad ng proyekto.”
“Kaya mo bang ipaglaban ang iyong mga ideya kahit na kalaban mo pa ang mga may kapangyarihan?” tanong ni Sebastian, may kakaibang ngiti sa kanyang labi.
“Oo naman po,” sagot ni Cassandra nang walang pag-aalinlangan. “Para sa akin, mahalaga ang kalidad at kung paano makakatulong ang mga gusali natin sa mga tao at sa komunidad. Hindi dapat lahat ay tungkol sa pera.”
Ngumiti ng malaki si Sebastian. “Yan mismo ang sagot na gusto kong marinig. Ngunit may isa pa akong tanong – handa ka ba na harapin ang kaguluhan sa kompanya ko? Maraming mga direktor dito na hindi sumasang-ayon sa mga plano ko para sa bagong proyekto. May mga lihim silang tinatago, at baka madamay ka pa rito.”
Bago pa makasagot si Cassandra, biglang bumukas ang pintuan ng opisina nang walang paalam. Isang babae na maganda at naka-suot ng mamahaling damit ang pumasok, hawak ang braso ni Sebastian.
“Sebastian, akala ko ba pupunta tayo sa restaurant para sa ating lunch date?” sabi ng babae nang hindi man lang napansin si Cassandra. “Naiintindihan ko na abala ka, pero hindi mo naman ako dapat balewalain ng ganito. Si Tita Elena nga naman ay nag-aabang na sa atin.”
Nagulat si Cassandra at biglang napahiya. Baka may girlfriend na pala ang lalaki, at narito siya para makipag-usap tungkol sa trabaho habang pinaglalaanan siya ng oras. Gusto na niyang tumayo at umalis nang biglang nagsalita si Sebastian.
“Monica, umalis ka na muna,” mariing sabi ni Sebastian habang inalis ang kamay ng babae sa kanyang braso. “May importante akong kausap ngayon. At sinabi ko na sa iyo hindi ako makakapunta ngayon – may emergency tayo sa kompanya.”
Ngumiti ng mapang-api ang babae habang tumitingin kay Cassandra. “Ah, kaya pala. Baka ito na naman ang bagong empleyado mo na pinaglalaanan mo ng pansin. Siguraduhin mo lang na hindi ka muli maliligaw ng landas, Sebastian. Alam naman natin kung ano ang nangyari noong nakaraan.”
Hindi sumagot si Sebastian, ngunit makikita sa mukha niya ang pagkainis. Tumalikod na lang ang babae at lumabas ng opisina, ngunit bago pa makalayo ay lumingon siya kay Cassandra. “Ingat ka na lang sa iyong pinapasukan, bata. Hindi lahat ng bagay ay mukhang kagandahan – minsan ay nagtatago ang kaguluhan sa ilalim.”
Matagal bago nagsalita si Sebastian matapos umalis si Monica. “Pasensya ka na sa kanya. Si Monica dela Cruz – anak ng isa sa mga direktor ng kompanya. Palagi siyang pumapasok ng walang paalam.”
“Bakit po ba siya galit?” tanong ni Cassandra nang mahinahon na siya.
Huminga ng malalim si Sebastian at tumingin sa bintana, tinitingnan ang tanawin ng lungsod. “May mga bagay na hindi ko pa maipapaliwanag sa iyo ngayon, Cassandra. Ngunit kung tatanggapin mo ang trabaho, dapat mong malaman na hindi ito magiging madali. Maraming mga tao ang ayaw sa mga plano ko, at gagawin nila ang lahat para pigilan ako.”
Lumapit si Cassandra sa mesa ni Sebastian at tumingin sa modelo ng bagong gusali. “Parang napakaganda naman po ng proyekto ninyo, Sebastian. Bakit naman po ayaw ng ibang tao dito?”
“Dahil hindi lang ito isang proyekto para sa kanila – ito ay tungkol sa kapangyarihan at pera,” sagot ni Sebastian habang tumitingin din sa modelo. “Ngunit ako’y naniniwala na maaari tayong gumawa ng maganda at makatulong pa sa mga tao. At sa tingin ko, ikaw ang taong makakatulong sa akin na gawing totoo ito.”
Tumingin si Cassandra sa mga mata ni Sebastian, at sa unang pagkakataon ay naramdaman niya na hindi lang siya isang aplikante sa harap ng CEO ng kompanya. Parang may isang bagay na kumokonekta sa kanila – isang bagay na parang kaguluhan ngunit maganda naman tingnan.
“Kung ibibigay ninyo po sa akin ang pagkakataong ito,” sabi ni Cassandra nang may tapang, “gagawin ko po ang lahat para tulungan kayo – kahit na harapin pa natin ang lahat ng kaguluhan na darating.”
Ngumiti si Sebastian at inabot sa kanya ang isang kontrata. “Well then, welcome to Blackwood Industries, Cassandra Reyes. Simula ngayon, ikaw na ang aking personal na tagapayo. At handa ka na bang makisali sa aking magandang kaguluhan?”
- Writer
