THE BILLIONAIRE'S BEAUTIFUL CHAOS

KAPITULO 11:MGA LIHIM NG NAKARAAN,MGA BUKAS NA PINTO

Limang taon pa ang lumipas, at si Hope ay labing-anim na taong gulang na. Nag-aaral siya ng arkitektura sa isang kilalang unibersidad at tuwing bakasyon ay tumutulong siya sa mga proyekto ng kanyang mga magulang. Isang araw, habang sila ay naglilinis ng mga lumang dokumento sa opisina ng kompanya, natagpuan ni Hope ang isang makapal na folder na nakatago sa ilalim ng mga luma pang papel.

“Mama, Papa – tingnan niyo ito!” sigaw ni Hope habang binubuksan ang folder. “Ito ay mga dokumento tungkol sa lolo ninyong si Ginoong Roberto Blackwood – ang nagtatag ng kompanya.”

Lumapit sina Sebastian at Cassandra at sabay-sabay nilang binasa ang mga dokumento. Nakita nila ang mga luma pang larawan ng kompanya noong unang itinatayo pa lang ito, mga kasunduan ng pagbili ng lupa, at isang lihim na tala na isinulat ng lolo ni Sebastian.

“Basahin niyo ito,” sabi ni Sebastian habang tumuturo sa isang pahina ng tala. “Ito ay mula sa aking lolo – sinasabi niya dito na ang tunay na layunin ng kompanya ay hindi lang kumita kundi tulungan din ang mga mahihirap na pamilya. Pero noong panahong iyon, hindi pa niya nagagawa dahil sa mga hamon sa negosyo.”

Napatigil sila nang makita ang isang mapa na nakalakip sa tala – isang mapa na nagpapakita ng mga lugar sa buong bansa kung saan plano ng lolo ni Sebastian na itayo ang mga komunidad para sa mga mahihirap.

“Ito na ang dahilan kung bakit ako ay hinahatak na gawin ang mga proyekto natin ngayon,” sabi ni Sebastian nang may emosyon. “Baka naman ito ay mensahe mula sa aking lolo – na ngayon na ang tamang panahon para gawin ang mga bagay na hindi niya nagawa noon.”

Kaya naman nagpasya silang sundin ang mga plano ng lolo ni Sebastian. Sinimulan nilang suriin ang mga lugar na nakalista sa mapa at maghanda ng mga proyekto para sa bawat isa. Isa sa mga lugar na nakalista ay isang malawak na tanawin sa Palawan – isang lugar na may magandang tanawin ng dagat at bundok ngunit maraming pamilya ang nabubuhay sa kahirapan.

“Narito tayo para simulan ang isa pang proyekto,” sabi ni Cassandra sa mga residente ng Palawan nang dumating sila doon. “Plano nating itayo ang isang komunidad na may mga bahay, paaralan, ospital, at mga pasilidad para sa turismo. Gusto nating tulungan kayong mapabuti ang inyong buhay habang pinapanatili natin ang kagandahan ng inyong lugar.”

Agad na sumang-ayon ang mga residente. Marami sa kanila ay mga mangingisda at magsasaka na gustong mapabuti ang kanilang hanapbuhay. Nagtulungan sila na linisin ang mga lugar kung saan itatayo ang mga bahay, magdala ng mga materyales, at tumulong sa pagtatayo.

Sa mga unang buwan ng konstruksyon, natuklasan nila ang isang luma pang bahay sa gitna ng kagubatan – isang bahay na itinayo noong mga unang panahon at tila hindi na naa-access ng mga tao. Nagpasya silang suriin ito at natagpuan nilang puno ito ng mga luma pang gamit at dokumento.

“Tingnan niyo ito,” sabi ni Hope habang kukuha ng isang lumang libro mula sa isang istante. “Ito ay isang aklat ng mga kwento tungkol sa kasaysayan ng lugar na ito. Sinasabi dito na ang lugar na ito ay dating tahanan ng isang tribu na kilala sa kanilang kasanayan sa paggawa ng mga bahay na lumalaban sa bagyo at baha.”

Nagalak sila nang marinig iyon. Nagpasya silang humingi ng tulong sa mga kaanak ng tribu na iyon, na ngayon ay nakatira na sa malapit na bayan. Tinuruan sila ng mga katutubo ng kanilang mga pamamaraan sa paggawa ng mga bahay – pamamaraan na napanatili nila sa loob ng maraming henerasyon.

“Ang mga pamamaraang ito ay nagagawa namin mula pa noong panahon ng aming mga ninuno,” sabi ni Ate Maria, isang pinuno ng mga katutubo. “Ginagamit namin ang mga lokal na materyales tulad ng kahoy at kawayan para gumawa ng mga bahay na matibay at komportable. Gusto naming ibahagi ito sa inyo para makatulong sa inyong proyekto.”

Saludo sina Sebastian at Cassandra sa kaalaman ng mga katutubo. Nagpasya silang gamitin ang mga pamamaraan nila sa paggawa ng mga bahay sa komunidad – para hindi lang ito matibay kundi para rin ipagdiwang ang kultura at tradisyon ng lugar.

Habang patuloy na umuunlad ang proyekto sa Palawan, dumating ang isang magandang balita mula sa ibang bansa. Isang internasyonal na organisasyon ng mga arkitekto ay nag-imbita sa kanila na dumalo sa isang kumperensya sa Paris, France – isang kumperensya kung saan ibabahagi ng mga eksperto ang kanilang mga ideya at pamamaraan sa paggawa ng mga abot-kayang tahanan para sa mga mahihirap.

“Talaga po ba?” sabi ni Hope nang masaya. “Makakapunta tayo sa Paris? Doon po maraming magagandang gusali at arkitektura!”

“Oo naman, anak,” sagot ni Sebastian. “At ikaw ang aming kasama sa kumperensya. Gusto naming ipakita sa kanila na kahit na bata pa ay marami ka nang alam tungkol sa paggawa ng mga komunidad na tumutulong sa mga tao.”

Kaya naman pumunta sila sa Paris kasama si Hope. Sa kumperensya, ipinakita nila ang mga larawan at kwento ng kanilang mga proyekto sa Pilipinas. Maraming mga eksperto ang humanga sa kanilang gawain at nag-alok ng tulong para palawakin pa ito sa ibang bahagi ng mundo.

“Ang inyong proyekto ay isang inspirasyon para sa amin,” sabi ni Ms. Dubois, isang kilalang arkitekto mula sa France. “Gusto naming tumulong sa inyo – maaari naming ibahagi ang aming kaalaman sa paggawa ng mga gusali na lumalaban sa pagbabago ng klima, at maaari rin kaming magbigay ng mga donasyon para sa inyong mga proyekto.”

Lubos na nagalak sila sa alok ni Ms. Dubois. “Maraming salamat po,” sabi ni Cassandra. “Ito ay malaking tulong sa amin – at alam namin na maraming pamilya ang makikinabang sa inyong tulong.”

Pagkatapos ng kumperensya, binisita nila ang ilang mga proyekto sa Europa – mga komunidad na itinayo para sa mga refugee at mga pamilyang nangangailangan. Natutunan nila ng maraming bagay mula sa mga proyekto na iyon at nagpasya silang ilapat ito sa kanilang mga gawain sa Pilipinas.

Pagbalik nila sa Pilipinas, natagpuan nilang tapos na ang unang yugto ng proyekto sa Palawan. Nakita nila ang mga magagandang bahay na itinayo gamit ang mga pamamaraan ng mga katutubo, ang paaralan na puno ng mga estudyante, at ang mga tindahan na nagbubukas na para sa mga turista.

“Maraming salamat po sa inyo,” sabi ni Mang Pedro, isang mangingisda na nakabili ng sariling bahay sa komunidad. “Ngayon, hindi na kami natatakot sa bagyo at baha. Mayroon na kaming disenteng tahanan at pag-asa para sa aming mga anak.”

“Tayo naman ang dapat magpasalamat sa inyo,” sagot ni Hope. “Natutunan namin ng maraming bagay mula sa inyo – tungkol sa pagpapahalaga sa kalikasan, sa kultura, at sa pagtutulungan ng mga tao. Kayo ang tunay na mga bayani ng inyong komunidad.”

Gabing iyon, nagtitipon sila sa tabi ng dagat kasama ang mga residente ng komunidad. Ang buwan ay bilog at maliwanag, at ang dagat ay tahimik at makintab. Habang sila ay kumakain ng mga pagkaing inihanda ng mga residente, nagsimula silang kumanta at sumayaw.

“Alam mo ba, mahal?” sabi ni Sebastian kay Cassandra habang hinawakan niya ang kanyang kamay. “Noong una, akala ko ang buhay ko ay tungkol sa negosyo at pera. Pero ngayon, alam ko na ang tunay na kahalagahan ng buhay ay nasa mga taong natutulungan natin, sa mga pangarap na natutupad, at sa pag-ibig na ibinibigay natin sa isa't isa.”

Tumango si Cassandra at ngumiti. “Oo naman, mahal. At alam kong hindi ito matatapos dito – marami pang mga lugar na kailangang tulungan, marami pang mga pamilya na kailangang bigyan ng pag-asa, at marami pang mga pangarap na kailangang tutuparin. Pero handa na tayong harapin ang lahat ng ito nang magkasama – dahil tayo ay may isa't isa, mayroon tayong isang pamilya, at mayroon tayong isang misyon na gawing mas maganda ang mundo.”

Lumapit sa kanila si Hope na may dalang isang maliit na kandila. “Mama, Papa,” sabi niya nang may ngiti. “Isandaang taon mula ngayon, baka naman marami pang mga komunidad ang ating matatayo at maraming pang pamilya ang ating matutulungan. At sana naman ay patuloy tayong magtulungan para ipagpatuloy ang mga gawaing ito.”

Itinapat nila ang kandila ni Hope sa dagat, at lahat ng mga tao ay nagsimulang magdasal para sa kanilang kinabukasan. Habang ang kandila ay lumalangoy sa tubig, parang isang liwanag na nagdadala ng pag-asa sa lahat ng mga taong nangangailangan. Alam nila na ang kanilang mga gawain ay hindi magwawakas sa kanila – ipagpapatuloy ito ng susunod na henerasyon, at ng mga henerasyon pa na darating. At iyon ang pinakamagandang bahagi ng lahat – ang pag-asa at pag-ibig ay hindi mawawala, dahil ito ay ipapasa mula sa isang henerasyon patungo sa isa pa.