THE BILLIONAIRE'S BEAUTIFUL CHAOS

KAPITULO 6:MGA BAGONG PAGSUBOK AT PAG ASA

Ang bukang-liwayway ay nagbibigay ng kulay pula at dilaw sa langit ng Fort Bonifacio habang dumating sina Sebastian at Cassandra sa lupa kung saan itatayo ang kanilang pangarap na komunidad. Ang hangin ay may amoy ng bagong simula, at sa paligid ay makikita ang mga bakanteng lote na handang ibigay ng buhay.

“Tingnan mo ito,” sabi ni Sebastian habang tumuturo sa malawak na tanawin. “Dito sa kaliwang bahagi, plano nating itayo ang mga disenteng apartment na abot-kaya ng mga pamilyang may mababang kita. Sa gitna naman ay magkakaroon tayo ng paaralan, simbahan, at mga parke para sa mga bata.”

Napangiti si Cassandra habang iniisip kung paano ito magiging hitsura pagkatapos ng ilang buwan. “At dito sa kanang bahagi,” dagdag niya habang tumuturo sa isang lugar na mataas ang tanawin, “pwede tayong magtayo ng malaking sentro ng kalakalan na magbibigay ng trabaho sa mga residente. Para hindi na sila kailangang maglakbay pa ng malayo para makahanap ng hanapbuhay.”

Tumango si Sebastian nang may pagmamahal sa kanyang mga mata. “Iyon nga ang dahilan kung bakit sobrang saya kong ikaw ang kasama ko sa proyekto na ito. Hindi ka lang nag-iisip ng mga gusali – iniisip mo rin ang mga taong mamumuhay dito.”

Habang sila ay naglalakad sa lupa, biglang marinig nila ang mga sigaw ng mga tao. Lumingon sila at nakita ang isang grupo ng mga pamilya na papalapit sa kanila – mga taong umaasa na makakuha ng bahay sa komunidad na itatayo nila.

“Ginoong Blackwood! Ms. Reyes!” sigaw ng isang matandang lalaki na si Mang Roberto. “Naririnig namin na tutulungan ninyo kami na makakuha ng disenteng tahanan. Totoo po ba iyon?”

Lumapit si Cassandra sa matanda at hinawakan ang kanyang kamay. “Oo naman po, Mang Roberto. Sinusimulan na po namin ang trabaho para sa inyo. Baka sa susunod na taon, makakapamuhay na po kayo dito kasama ang inyong mga pamilya.”

Nagsimulang umiyak ang ilan sa mga tao sa tuwa. Marami sa kanila ay nakatira sa mga squatter area sa loob ng maraming taon, at ito ang kanilang unang pagkakataong makakuha ng sariling bahay.

“Maraming salamat po!” sabi ng isang batang babae na si Ana, na hawak ang kamay ng kanyang ina. “Pangarap ko na pong makapasok sa paaralan na malapit lang sa bahay namin. Hindi na po ako kailangang maglakad ng kalahating oras para makarating doon.”

Hinawakan ni Sebastian ang ulo ng bata. “Hindi lang iyon, Ana. Bibigyan ka pa namin ng mga aklat at gamit sa paaralan. Gusto naming lahat ng bata dito ay makapag-aral ng mabuti at makamit ang kanilang mga pangarap.”

Matapos makipag-usap sa mga pamilya, nagpasya silang bumalik sa opisina para simulan ang mga plano. Ngunit habang sila ay nasa daan pa lang, tumawag si Atty. Mendoza sa telepono ni Sebastian.

“Sebastian, may magandang balita ako,” sabi ni Atty. Mendoza sa kabilang linya. “Ang korte ay nagdesisyon na ibigay na sa inyo ang ganap na karapatan sa lupa. Bukod pa rito, ang pamilya dela Cruz ay hindi na makakapagdemanda pa sa inyo o sa kompanya. Maaari na ninyong simulan ang konstruksyon anumang oras.”

Nagsimulang tumakbo ang luha sa mga mata ni Cassandra sa tuwa. Matagal nilang ipinaglaban ito, at ngayon ay natutupad na ang kanilang pangarap.

Ngunit hindi pa ito ang katapusan ng kanilang mga problema. Pagkatapos ng isang linggo, dumating ang masamang balita – ang pangunahing kompanyang nagbibigay ng materyales para sa konstruksyon ay biglang nagbaba ng kontrata. Sinabi nilang hindi na nila kayang ipagpatuloy ang pagbibigay ng mga materyales dahil sa pagtaas ng presyo ng mga bilihin sa merkado.

“Paano na ngayon?” tanong ni Cassandra nang malungkot habang sila ay nakaupo sa opisina ni Sebastian. “Kung wala tayong materyales, hindi natin matatapos ang proyekto sa takdang panahon. Paano na ang mga pamilyang umaasa sa atin?”

Huminga ng malalim si Sebastian. “Hindi tayo dapat mawawalan ng pag-asa, Cassandra. May ibang paraan para malutas ito. Maaari tayong humanap ng ibang mga supplier o kaya’y gumamit ng mga lokal na materyales na mas mura pa.”

Kaya naman sa mga susunod na araw, naglakbay sila sa iba’t ibang bahagi ng bansa para humanap ng mga bagong supplier. Pumunta sila sa Laguna para sa mga kahoy, sa Bulacan para sa mga bato, at sa Pampanga para sa mga produktong gawa sa lata. Sa bawat lugar na kanilang binisita, natutunan nilang marami pang mga lokal na negosyante na handang tumulong sa kanilang proyekto.

Isa sa mga negosyanteng kanilang nakilala ay si Mr. Carlos Santos, isang may-ari ng pabrika ng mga materyales sa konstruksyon sa Batangas. “Naririnig ko na ang tungkol sa inyong proyekto,” sabi ni Mr. Santos kay Sebastian at Cassandra nang makita niya sila sa kanyang pabrika. “Gusto kong tumulong sa inyo. Bibigyan ko kayo ng mga materyales sa murang halaga – at handa pa akong magbigay ng diskwento para sa mga bahay na para sa mga mahihirap na pamilya.”

Lubos na nagalak sina Sebastian at Cassandra sa balitang iyon. “Maraming salamat po, Mr. Santos,” sabi ni Cassandra. “Hindi namin akalain na may mga taong tulad ninyong handang tumulong sa amin.”

“Isa lang naman ang aking hiling,” sagot ni Mr. Santos. “Gusto kong ang ilan sa mga trabahador sa konstruksyon ay mula sa inyong komunidad. Para makatulong din kami na bigyan sila ng hanapbuhay.”

Agad na pumayag sina Sebastian at Cassandra sa alok ni Mr. Santos. Alam nilang ito ang tamang paraan para tulungan hindi lang ang mga pamilyang makakapamuhay sa komunidad kundi pati na rin ang mga taong makakatrabaho sa proyekto.

Pagkatapos ng dalawang buwan, naganap ang seremonya ng pagbubukas ng konstruksyon. Maraming tao ang dumalo – mga empleyado ng kompanya, mga kinatawan ng gobyerno, mga supplier, at mga pamilyang makikinabang sa proyekto.

Nang siya ay nasa entablado na, kumuha ng mikropono si Sebastian para magsalita.

“Isang taon na ang nakalipas mula nang simulan namin ang pagpaplano para sa proyekto na ito,” simula niya. “Maraming pagsubok ang dumating sa amin – mga lihim na kailangang buksan, mga taong gustong pigilan kami, mga problema sa pondo, at mga kawalan ng materyales. Akala ko na minsan ay hindi na namin makukumpleto ito.”

Tumingin siya kay Cassandra na nasa tabi niya. “Ngunit may isang taong hindi ako pinabayaan – si Cassandra Reyes. Siya ang nagbigay sa akin ng lakas ng loob para ipagpatuloy ang pangarap na ito. Siya ang nagpakita sa akin na hindi lang dapat tungkol sa pera ang negosyo – dapat din itong tumutulong sa mga tao. Bukod pa rito, maraming salamat sa lahat ng mga supplier at negosyanteng tumulong sa amin – lalo na kay Mr. Carlos Santos na nandito ngayon.”

Nagpalakpakan ang mga tao habang tumayo si Cassandra para magsalita.

“Nung una, akala ko lang ito ay isang trabaho para sa akin,” sabi niya nang may emosyon. “Ngunit habang lumipas ang panahon, nalaman ko na ito ay higit pa pa rito. Ito ay tungkol sa pag-asa, pag-ibig, at sa pagtutulungan ng mga tao para makamit ang isang magandang kinabukasan. Maraming salamat sa lahat ng taong sumusuporta sa amin – hindi namin magagawa ito nang wala kayo.”

Pagkatapos ng mga pahayag, sinimulan na nila ang unang paghuhukay para sa proyekto. Habang ang martilyo ay tumutunog sa lupa, naramdaman nina Sebastian at Cassandra na simula na ng isang bagong yugto ng kanilang buhay.

Ngunit hindi pa rin ito madali. Sa mga unang buwan ng konstruksyon, maraming problema ang kanilang naranasan – ang panahon ay hindi maayos, ilan sa mga trabahador ay nagkasakit, at may mga isyu pa sa mga permit na kailangang ayusin sa lokal na pamahalaan. Pero sa bawat problema na kanilang hinarap, mas lalo silang nagkakaisa at nagtutulungan para malutas ito.

Isang araw, habang sila ay namamasyal sa lugar ng konstruksyon, may biglang tumawag kay Cassandra mula sa kanyang bahay. Ito ay ang kanyang ina na si Nanay Elena.

“Cassandra, anak,” sabi ng ina niya sa telepono nang may pag-aalala. “Kailangan mong umuwi kaagad. May nangyari sa iyong ama.”

Nag-alala si Cassandra nang marinig iyon. Agad siyang umuwi ng bahay kasama si Sebastian at nakita nila ang kanyang ama na si Tatay Roberto na nakahiga sa kama. Sinabi ng doktor na siya ay nagkaroon ng mild stroke at kailangang magpagaling ng mahabang panahon.

“Hindi ko alam kung paano ito haharapin,” sabi ni Cassandra nang umiiyak habang hawak niya ang kamay ng kanyang ama. “Kung ako ay mananatili rito para alagaan siya, paano na ang proyekto? Pero kung ako ay babalik sa trabaho, hindi ko maaring iwanan ang aking ama na nagkakasakit.”

Hinawakan ni Sebastian ang balikat ni Cassandra. “Huwag kang mag-alala, mahal. Ako na ang bahala sa proyekto habang ikaw ay nandito para alagaan ang iyong ama. Bibigyan kita ng oras para sa iyong pamilya – alam kong mahalaga ito sa iyo.”

Pinahiran ni Cassandra ng luha ang kanyang mga mata at tumango. “Maraming salamat, Sebastian. Hindi ko alam kung paano ko gagawin ang lahat ng ito nang wala ka.”

Kaya naman sa mga susunod na buwan, naghati ang oras ni Cassandra sa pag-aalaga sa kanyang ama at sa pagtutulong sa proyekto. Tuwing umaga, siya ay nagluluto ng pagkain para sa kanyang ama at nag-aayos ng gamot bago siya pumunta sa lugar ng konstruksyon. Tuwing gabi naman, siya ay nagbabasa ng mga ulat tungkol sa proyekto habang siya ay nakaupo sa tabi ng kama ng kanyang ama.

Habang lumalakas ang kalusugan ng kanyang ama, lalong lumalakas din ang proyekto. Maraming bahay na ang natatapos, at unti-unting nabubuo na ang mga paaralan at parke. Mga pamilya na rin ang nagsisimulang magparehistro para makakuha ng bahay sa komunidad.

Isang araw, habang sila ay nasa opisina ni Sebastian, biglang pumasok si Atty. Mendoza na may dalang isang malaking kahon.

“Para sa inyo,” sabi niya nang may ngiti. “Ito ang mga opisyal na permit para sa pagpapatuloy ng konstruksyon hanggang sa katapusan ng taon. Bukod pa rito, ang gobyerno ay nagbigay sa atin ng karagdagang pondo para sa mga karagdagang pasilidad tulad ng ospital at sentro ng kalusugan.”

Lubos na nagalak sina Sebastian at Cassandra sa balitang iyon. “Talaga po ba?” sabi ni Cassandra nang masaya. “Ibig sabihin ay makakapagtayo pa tayo ng mas maraming pasilidad para sa mga residente?”

“Oo naman,” sagot ni Atty. Mendoza. “Ang inyong proyekto ay naging halimbawa na ngayon para sa ibang mga kompanya sa bansa. Marami na ring mga organisasyon ang gustong tumulong sa inyo para mapalawak pa ang komunidad.”

Pagkatapos ng ilang sandali, tumayo si Sebastian at hinarap si Cassandra. May kakaibang ngiti sa kanyang mukha.

“Cassandra,” sabi niya nang mahinahon, “maraming bagay ang nangyari sa ating dalawa nitong nakaraang taon. Mula sa aksidente sa kalsada hanggang sa mga pagsubok na ating hinarap sa proyekto, alam kong hindi ito madali para sa atin. Pero sa lahat ng ito, alam ko na ikaw ang taong gusto kong makasama habambuhay.”

Kinuha niya ang isang maliit na kahon mula sa kanyang bulsa at binuksan ito. Nakita ni Cassandra roon ang isang magandang singsing na gawa sa ginto na may malaking hiyas na parang bituin.

“Cassandra Reyes,” patuloy ni Sebastian habang hinalikan niya ang kamay ni Cassandra, “ikaw ang pinakamagandang kaguluhan na nangyari sa buhay ko. Binago mo ang paraan ng aking pag-iisip, binigyan mo ako ng dahilan para lumaban, at ipinakita mo sa akin kung ano talaga ang kahalagahan ng pag-ibig. Gusto ko lang malaman mo na mahal na mahal kita – at gusto kitang makasama habambuhay. Will you marry me?”

Hindi napigilan ni Cassandra ang luha na tumulo mula sa kanyang mga mata. Tumango siya nang paulit-ulit habang yakapin si Sebastian.

“Oo naman, Sebastian! Mahal na mahal din kita! Gusto kong makasama ka habambuhay – sa lahat ng mga kaguluhan at mga kasiyahan na darating pa.”

Yinakap siya ni Sebastian nang mahigpit habang ang mga empleyado ng kompanya ay nagsimulang magpalakpakan at magbati sa kanila. Alam nila na marami pang mga hamon na darating sa kanilang buhay – mga problema sa konstruksyon, mga gastusin na kailangang ayusin, at mga bagong proyekto na kailangang gawin. Pero ngayon, alam nilang kaya nilang harapin ang lahat ng ito nang magkasama.