KAPITULO 5:HARAPIN ANG MGA DIREKTOR
1245 Words
Ang umaga ng Lunes ay dumating nang mabilis – at kasama nito ang tensyon na nakakapresyon sa buong opisina ng Blackwood Industries. Ang board meeting ay idinadaos sa pinakamalaking silid sa 50th floor, at alam nina Sebastian at Cassandra na ito ang kanilang pinakamahalagang sandali.
“Nakakainis lang na kailangan pa nating patunayan ang tama nating gawain,” bulong ni Cassandra habang inaayos niya ang mga dokumentong hawak habang sila ay papasok sa silid ng pagpupulong.
“Alam ko, pero kailangan nating gawin ito,” sagot ni Sebastian habang hinahawakan niya ang balikat ni Cassandra para bigyan ng lakas ng loob. “Sa huli, ang mga tao na makikinabang sa proyekto ang pinakamahalaga.”
Pumasok sila sa silid at nakita ang mga direktor na nakaupo na sa malaking lamesa. Nasa gitna si Mr. Ernesto dela Cruz – ama ni Monica – na may masamang tingin kay Sebastian.
“Napakatagal mo na namin hinihintay, Sebastian,” sabi ni Mr. dela Cruz nang mariin. “Baka naman napag-isip-isip mo na ang iyong katangahan at handang mong itigil na ang proyekto na iyon.”
“Hindi po, Mr. dela Cruz,” sagot ni Sebastian nang mahinahon habang umupo siya sa kanyang upuan. “Sa halip na itigil ang proyekto, narito po kami para ipakita sa inyo ang mga ebidensyang nakuha namin – ebidensyang nagpapakita na ang lupa sa Fort Bonifacio ay pag-aari talaga ng Blackwood Industries.”
Nagsimula siyang ilabas ang mga dokumentong kanilang nakuha sa lumang gusali ng mga talaan. Ipinakita niya sa mga direktor ang mga lumang titulo ng ari-arian, ang kasunduan ng pagbili noong dekada ‘70, at ang lihim na kasunduan na nagpapakita ng pandaraya ng pamilya dela Cruz.
“Bakit hindi natin alam ito noon?” tanong ng isa pang direktor na si Ms. Susan Santos. “Kung totoo man ito, ibig sabihin ay nilinlang tayo ng pamilya dela Cruz sa loob ng maraming taon.”
“Isang kasinungalingan lang ito!” sigaw ni Mr. dela Cruz habang hinahampas niya ang lamesa. “Hindi namin ginawa iyon! Sinasabi lang nila ito para makuha nila ang lupa!”
Ngunit ang ibang mga direktor ay nakatingin na sa mga dokumento nang maingat. Makikita sa kanilang mga mukha na nagdududa na sila sa mga sinasabi ni Mr. dela Cruz.
“May isa pa kaming ebidensya,” sabi ni Cassandra nang biglang tumayo siya. Kinuha niya ang isang USB at ikinonekta ito sa projector sa harap ng silid. “Ito po ang mga testimonial ng mga matatandang tao na nakasaksi noong binenta ng pamilya dela Paz ang lupa sa Blackwood Industries. Sila po ay handang patunayan ang totoo sa harap ng korte kung kailangan.”
Napanood ng mga direktor ang mga video, at unti-unting nawawala ang mga pagdududa sa kanilang mga mukha. Alam nilang hindi na nila maipagkakaila ang totoo.
“Paano mo nagawa ito sa amin, Ernesto?” tanong ni Ms. Santos kay Mr. dela Cruz. “Ilang taon na tayong magkasama sa board – hindi ko akalain na kayang mong lokohin ang lahat ng tao dito.”
“Hindi ako naglokohin!” depensa pa rin ni Mr. dela Cruz. “Ginawa ko ito para sa kompanya! Alam kong mas magaganda ang plano namin para sa lupa na iyon kaysa sa mga plano ni Sebastian na puro kabutihan lang ang iniisip!”
“Ang negosyo hindi lang dapat tungkol sa pera, Mr. dela Cruz,” sabi ni Sebastian. “Dapat din itong tumutulong sa mga tao at sa komunidad. Iyan ang prinsipyong itinuro sa akin ng aking ama at lolo – at iyan ang prinsipyong ipagpapatuloy ko bilang CEO ng Blackwood Industries.”
Pagkatapos ng mahabang pag-uusap, boto ng mga direktor ang pagpapatuloy ng proyekto sa Fort Bonifacio. Pinagdesisyunan din nilang tanggalin si Mr. dela Cruz sa kanyang posisyon bilang direktor ng kompanya, at hihilingin pa silang harapin ang mga kasong kriminal para sa pandaraya at pagnanakaw ng ari-arian.
Matapos matapos ang board meeting, lumabas sina Sebastian at Cassandra sa silid ng pagpupulong nang nakangiti. Naramdaman nila na ang kanilang pagod at pagsisikap ay bayad na.
“Grabe po,” sabi ni Cassandra habang hinahawakan niya ang kanyang dibdib. “Hindi ko po akalain na makakaya nating patunayan ang totoo.”
“Ikaw ang dahilan kung bakit natin nagawa ito, Cassandra,” sabi ni Sebastian habang tumitingin sa kanya nang may pagmamahal. “Kung hindi dahil sa iyong tapang at determinasyon, baka hindi ko na ito ipinagpatuloy.”
Biglang may lumapit sa kanila si Atty. Mendoza na may dalang isang malaking kahon. “Para sa inyo,” sabi niya nang may ngiti. “Ito ang mga opisyal na dokumento na nagpapatunay na ang lupa ay pag-aari ng Blackwood Industries. Maaari na ninyong simulan ang trabaho sa proyekto.”
Pinakamutian nila ang kahon at inayos ang mga dokumento. Alam nilang marami pa silang gagawin – kailangan nilang makipag-usap sa mga inhinyero, arkitekto, at sa mga pamilyang makikinabang sa proyekto. Pero ngayon, alam nilang posible na ang lahat.
“Gusto mo bang pumunta tayo sa Fort Bonifacio mamaya?” tanong ni Sebastian kay Cassandra. “Gusto kong ipakita sa iyo kung paano natin plano itayo ang komunidad – at sana'y makita mo kung gaano ka maganda ang mga plano natin para sa mga tao.”
“Oo naman po!” sagot ni Cassandra nang masaya. “Simula pa noong bata pa ako, pangarap ko na makatulong sa paggawa ng mga tahanan para sa mga nangangailangan. At ngayon, natutupad na ang pangarap na iyon.”
Habang sila ay naglalakad pababa ng hagdan patungo sa parking lot, naramdaman ni Cassandra na ang lahat ng mga kaguluhan na kanyang naranasan mula nang makilala niya si Sebastian ay nagdala sa kanya sa tamang lugar. Hindi lang niya nakuha ang trabahong pinapangarap niya – nakilala niya pa ang lalaking nagbigay ng kahulugan sa kanyang buhay.
“Cassandra,” tawag ni Sebastian habang sila ay nakarating na sa kanyang sasakyan. “May isang bagay na gusto kong sabihin sa iyo.”
Tumingin si Cassandra sa kanya nang may pagtataka. “Ano po iyon, Sebastian?”
“Hindi lang kita itinuturing na empleyado o tagapayo,” sabi ni Sebastian nang mahinahon. “Ikaw ay naging kaibigan ko – at higit pa pa rito. Hindi ko alam kung paano mo ako napasaya at binigyan ng lakas ng loob, pero alam kong hindi ko na kayang mabuhay nang wala ka.”
Nagblush si Cassandra at hindi makapagsalita. Alam niya na naramdaman niya rin ito para sa kanya, pero hindi niya inakalang sasabihin ito ni Sebastian ngayon.
“Alam kong marami pa tayong mga gawain at mga kaguluhan na darating,” patuloy ni Sebastian. “Pero sana'y payagan mong makasama kita sa lahat ng iyon. Gusto kong ikaw ay makasama ko – hindi lang bilang tagapayo, kundi bilang kasama ko sa buhay.”
Ngumiti si Cassandra at tumango. “Oo naman po, Sebastian. Gusto ko rin pong makasama ka sa lahat ng oras. Hindi ko po alam kung paano ko gagawin ang lahat ng ito nang wala ka.”
Hinawakan ni Sebastian ang kamay ni Cassandra at hinalikan ito ng mahinahon. Alam nila na hindi pa ito tapos – marami pa silang mga hamon na kakaharapin, at marami pang mga gulo na darating. Pero ngayon, alam nilang kaya nilang harapin ang lahat ng ito nang magkasama.
“Tara na,” sabi ni Sebastian habang binubuksan ang pinto ng sasakyan para kay Cassandra. “Pumunta tayo sa Fort Bonifacio at simulan nating buuin ang magandang kaguluhan na ito.”
- Writer
