BREA'S POV
Hindi ko alam kung kailan naging bahagi ng araw-araw ko si Elias.
Siguro noong nasanay na akong may naghihintay sa akin tuwing umaga.
O noong nasanay na akong may nagtatanong kung kumain na ako.
O baka noong natutunan kong may taong maaari kong tawagan kapag mabigat ang araw ko nang hindi ako natatakot na baka isipin niyang pabigat ako.
Hindi ko namalayan.
Hanggang sa isang araw, habang naglalakad kami sa pasilyo, bigla kong naisip—
Hinahanap ko na siya.
Hindi dahil kailangan ko siya.
Kundi dahil gusto ko siyang makita.
At para sa isang taong tulad ko, malaking bagay iyon.
---
“Brea.”
Napalingon ako.
Nasa likod ko si Elias, hawak ang isang maliit na supot.
“Ano na naman iyan?”
“Almusal.”
“Elias, kumain na ako.”
“Talaga?”
“Oo.”
“Anong kinain mo?”
Napatingin a
