BREA'S POV
Hindi ko alam kung bakit parang may naiwan sa akin nang umalis si Leon.
Hindi naman siya lumapit.
Hindi naman niya ako kinausap.
Hindi naman niya ako tinawag.
Sa totoo lang, wala naman siyang ginawa.
Pero nakita ko siya.
At sapat na iyon para guluhin na naman ang katahimikan na matagal kong binuo sa sarili ko.
Nakatayo ako noon sa tabi ni Elias habang nag-uusap kami tungkol sa kung saan kami kakain pagkatapos ng klase. Nakikinig naman ako sa kanya, pero hindi ko na talaga maintindihan ang mga sinasabi niya.
Dahil sa gilid ng paningin ko, nakita ko si Leon.
At sa isang iglap, bumalik ang lahat.
Ang gymnasium.
Ang unang pagkakataong nakita ko siya matapos ang ilang taon.
Ang boses niya.
Ang mga mata niya.
Ang mga gabing umiyak ako dahil sa kanya.
Ang mga regalong i
