Chapter 12

883 Words
"Mukhang kailangan kong pumunta ng clinic. Sa kapal ng mukha noong Abis para bang may nabaling buto sa kamao ko." Sambit niya habang hinihilot ang kaniyang kamay. "Clinic o nursing?" Makahulugang usal ni Jelen. Natawa si Arwen pero hindi na sumagot. Si Kai naman tahimik lang. Nang tuluyan kaming makababa ng building ay nagpaalam ako sa kanilang ihahatid ko muna si Rain sa kanila. Pinatay ko ang makina ng aking kotse nang makalayo kami sa school. Pumarada muna ako sa tabing kalsada. "Here," I extend my hand and give her my handkerchief. Iniabot niya iyon at hinayaan ko lang siyang umiyak ng umiyak hanggang sa magsawa siya at tumigil. "Matt..." She extends both of her arms at me. Para talaga siyang bata kung umiyak. Dinaig pa ang kapatid kong si Star. I know what she wants. She's the type of girl who loves hug. Her comfort is when someone hugging her. I smiled and pulled her closer to me. I tapped her shoulder while she continued sobbing. "I-I love him, Matt." Her voice went shivered. "I-I still love him.. t-that I feel so much pain when I saw him with other girl." She said as she hugs me tightly. I didn't reply and just continued caressing her back. Kahit na siguro gabihin kami dito ay okay lang sa akin basta maging okay lang siya. Lumipas ang ilang oras bago siya natapos umiyak. Basang basang ng luha niya ang parte ng polo uniform ko- sa kaliwang balikat - dahil sa kaniyang mga luha pero pinagwalang bahala ko lamang iyon. Lumayo siya sa akin at umupo sa tabi ko habang panay pa rin ang kaniyang singhot. Liningon ko siya at nakitang mugto na naman ang kaniyang mga mata at namumula na naman ang kaniyang mukha bunga nang matagal na pag-iyak. Hindi siya tumingin sa akin at tumitig lamang sa kalangitan. Papalubog na ang araw at sigurado akong nakauwi na sina Arwen and Earoll sa mga oras na ito. "If you wanted to cry again feel free to cry. If it's make you feel better go. Cry. You don't need to hide it anymore. Don't mind me." I said when she just continue staring from a far. She pouted her lips, then hugged her thighs with her arms. She rested her head on her knee while still staring at the golden sky. I know she's deciding whether or not to tell me something. As her friend for such a long time, it's easy for me to read her. If I asked her now, I know she would technically tell me what happened. But it's not really my thing to ask specifically in these kinds of situations. I always wait for her to say it because I know for sure that she's going to tell me what really happened. As her friend, I don't force her to tell me everything that happens in her life. It's really up to her if she wants to tell me something or not. After all, I will always respect her privacy. "Do you have more time to be with me? Can I tell you something? Or are you hungry?" She averted her gaze towards me while her head was still above her knee. "I have plenty of time to be with you today. I'm not hungry and you can tell me anything. I'm willing to listen." I replied truthfully. "Kahit gabihin pa tayo?" Naninimbang niyang tanong. I smiled at her. "Kahit gabihin pa tayo." I assured her. She looked at me in my eyes. Mukhang tinitimbang niya kung nagsasabi ba talaga ako ng totoo. At nang makasiguro siyang hindi ako nagsisinungaling ay umiwas siya ng tingin sa akin tsaka itinuong muli ang kaniyang paningin sa kalangitan. I let her say want she wants. I just listen to it. Humugot siya ng malalim na paghinga bago nag-umpisang magsalita. "I got jealous when I saw him talking and kissing Summer last time. He said that there's nothing between them. I didn't believe him, so we fought because of that." She said still fixing her eyes in the beautiful sky. "Last week ay hindi na talaga kami okay na dalawa. Pinipilit ko lang maging okay kami kasi ayokong matapos iyong relasyon namin. Matapos kaming mag-away ay hindi na kami nag-usap na dalawa hanggang sa lumipas pa ang mga araw at naging isang linggo na." The sun is going down, and its warm orange light falls gently on her face. It makes her look soft and calm, but her eyes are filled with pain. She doesn't cry, but you can tell she wants to. "Akala ko, hindi pa siya okay na makipag-usap sa akin. Na galit pa rin siya sa akin kaya hinayaan ko nalang din siya. Pero matapos makalipas ang isang linggo ay hindi na ako mapakali. Gusto ko na siyang kausapin so I tried to find him. Nakita ko naman siya kaso kasama niya na naman si Summer na kumain sa Black Market." She took a deep breath before continuing her story. "N-Nag-away na naman kami after that. Kaya out of the blue naisip kong makipagbreak na sa kaniya. Akala ko kasi kapag nakipagbreak ako sa kaniya'y hahabulin niya ako. Pero mali pala ako, hindi niya ako hinabol at hindi niya na ako muling kinausap. I'm so stress at hindi ko alam ang
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD