gibiydi ama Bora’nın sert bakışları beni çelik gibi durmaya zorluyordu. Bir adım daha yaklaştı ve öfkeyle konuşmaya devam etti..
__ Bana neden haber vermediniz?
Bu soru damarlarıma işlerken. İçimde biriken o bastırılmış öfke birden yüzeye çıkmış. Kaşlarımı çatarak, başımı dikleştirmiştim.
__ Telefonumu evde unutmuşum! Kusura bakma ama bunu düşünemedim. Dedim, sesim titriyordu.
Bora’nın yüzü gerildi. Gözleri daha da daraldı, dudaklarının kenarı sertçe kıvrılırken konuşmaya başladı.
__ Evime girip benim çocuklarımı alıp hastaneye götürebiliyorsan düşüneceksin diye gürledi.
Bu sözlere daha fazla dayanamamış. Bora, üzerime gelirken ve her sözü bıçak gibi yüreğimi yarıyordu. Elimi sertçe kaldırıp göğsüne dayadım.
__ Sakın sorumsuzluğunun acısını benden çıkarmaya çalışma Bora, sakın! Çoc
