Our Long Distance Love Affair

Chapter 7: Challenge Accepted

FACING back and forth, Yvette were holding her phone as she think on contacting her Uncle. Samantalang halos malula naman sina Cassy at Michelle habang sinusundan ng tingin ang kaibigan habang may kanya-kanyang kagat na prutas sa bibig.

It was Sunday, and thankfully after two weeks of a tiring work, nagkaroon na rin ng libreng araw ang dalawa. Kaya naman dahil parehong walang magawa ay napagdesisyunan ni Cassy at Michelle na bisitahin ang kaibigan na ilang araw na ring nakakulong sa hospital.

“Wait, wait, wait, girl, will you stop that? I’m feeling nauseated just by watching you walking there back and forth. Can you calm down and take a sit?”

Sa huli ay hindi na makatiis si Cassy sa hilong nararamdam kapapanood sa balisang kaibigan at walang apog itong hinila papaupo sa tabi nila. Napatili pa ng mahina si Yvette sa gulat, buti na lang at mabilis ding natakpan ang bibig dahil baka magising ang kakatulog lang na anak.

“There ya’ go friend, calm your sh*t down okay?” nakangiti pang tinapik ni Cassy ang balikat ni Yvette bago ipinagpatuloy ang pagkain.

Napairap na lang si Yvette sa isip bago napatingin ulit sa email na binuksan. It was from his Uncle Carlo who told her that because of an emergency, her Tiya Marina can’t flew to California and instead, after only a day of staying here abroad, Uncle Carlo immediately flew back to the Philippines to help her aunt solve a sudden problem.

And that was already three days ago, after their talk. And on that days, she had fully think about everything, carefully and analyzed everything from the pros and cons of the idea. At ngayon nga ay desidido na siya sa kung ano ang gagawin niya.

Actually, if it wasn’t for Cassy and Michelle talking yesterday with her about it, hanggang ngayon siguro ay hindi pa rin siya makapagdesisyon.

Kahapon kasi ay naabutan ng dalawa ang paglutang sa ere ng utak ni Yvette. Habang naghahanda siya ng kakainin ni Yvonne ay bigla na lang siyang natulala na siyang naabutan ng dalawa. Hindi naman sana nila papansinin kung isang beses lang nangyari. Ang kaso, naulit iyon ng ilang beses. Habang pinapakain ni Yvette ang anak, habang nagliligpit, habang nag-uusap, at marami pang beses na hindi na mabilang ng dalawa.

Kaya naman bago umuwi sina Cassy at Michelle ay kinausap na nila si Yvette tungkol sa iniisip nito na hindi naman nagtagal ay ikinuwento na rin ni Yvette sa dalawa.

She told the two about her problem. How did her Uncle Carlo left her with only two choices and what are those choices. Hindi naman niya masyadong naikuwento ang mas malalim na dahilan kung bakit siya nagdadalawang-isip at sa halip ay nagsinungaling na lang. She just told them that she didn’t want to left Yvonne alone here in California and she didn’t want to be separated from her daughter for a long time.

Sa gulat naman ni Yvette ay bigla na lang siyang nahampas ni Cassy sa balikat niya dahil sa ’kabobohan’ niya kunno.

Just like what Cassy said, bakit pa nga naman siya nagdadalawang-isip kung ang kaligtasan naman ng anak niya ang nakataya. That if in order to save her child, kahit pa kailangan niyang libutin ang buong mundo, kahit pa utangan niya ang lahat ng tao, kung ang kapalit naman noon ay mailigtas ang anak niya, bakit pa siya magdadalawang-isip. Wala ng hiya-hiya dapat, hindi naman pansariling dahilan ang gagawin niya, para naman iyon sa anak.

Sa totoo lang, naisip niya na rin naman ang bagay na iyon. Bakit nga naman siya magdadalawang-isip kung para naman iyon sa anak. Walang hiya-hiya pagdating sa anak.

When Cassy told her about that, na wala na dapat hiya-hiya kapag anak na ang usapan, she realized na nagdadalawang-isip siya hindi dahil sa nahihiya siya, kun’di dahil sa hindi niya pa kaya.

At first, she only thought that the reason why she hesitated to accept the request was that, she is ashamed to show herself to Nickolai. Na magpapakita lang siya dahil sa may kailangan siya. In short, nahihiya siya.

Pero ang totoo n’yan, hindi siya nahihiya. She’s just afraid. Afraid about the result, afraid about meeting Nickolai, afraid about what would she know kapag nakabalik na siya. Takot siya. Takot na baka, hindi siya nito pansinin. Takot siya na baka, hindi tanggapin ni Nickolai ang iaalok niya. Takot mareject. Hindi dahil sa takot siyang baka hindi siya tulungan ni Nickolai, na ireject nito ang request niya, kun’di takot siyang mareject as herself.

Oo, takot siyang baka hindi na siya kilalanin ni Nickolai. Na baka hindi na siya nito pansinin at ignorahin. Takot siya na baka, huli na ang lahat para maibalik ang pinagsamahan nila, kahit ang pagkakaibigan man lang.

And there she realized how shameless she really are.

Inuna pa niya talaga ang sariling nararamdaman kaysa sa sariling anak. Doon siya natauhan. Bakit pa niya kailangang maging hesitant. It was her daughter’s safety. Her only family. Ano pa ba ang kailangang maging rason para lang makapagdesisyon na siya.

At ngayon nga, ang akala niyang desididong sarili ay bigla na namang naduduwag. Ni ang magreply ng simpleng email pabalik sa tiyuhin ay hindi na niya magawa. Mano pa kaya ang sabihin na nakapagdesisyon na siya.

“I thought you already accepted the request, Yvette?” Michelle asked pulling her back from staring holes on her phone.

Napalingon lang siya kay Michelle na kumakain ng apple habang nakatingin sa kanya. Wala sa sariling napabuntonghininga na naman si Yvette na marahang ibinaba ang selpon sa kinauupuang sofa.

“I am. It’s just that, I don’t know how I will tell Uncle about my decision,” wala sa sariling sagot niya.

Mabilis naman siyang napadaing nang bigla na lang siyang hambalusin sa ulo ni Cassy. Nakangusong nilingon niya ito habang marahang hinihimas ang ulo.

“You, st*pid! Don’t answer us a lame answer like that. I know you’re smart, and telling your Uncle Carlo about you, accepting his request doesn’t required your smartness at all. Just say, ’Challege accepted, Uncle!’ something like that,” said Cassy, suggestively.

Hindi naman agad nakapagsalita si Yvette sa sinabi ni Cassy and just remained staring at the lady who looked kind of serious with her suggestion. Natatawang napailing na lang si Yvette sa kaibigan at muling hinawakan ang selpon.

Maybe, Cassy’s right. Kahit pa nga medyo natatawa si Yvette sa suhestyon na iyon ni Cassy ay may tama naman ang babae.

Wala naman kasi talagang mahirap. She’s just thinking about it, na iniisip niyang mahirap kaya naman nagkakaroon siya ng excuse para hindi gawin ang isang bagay. Na natural na yata kay Yvette.

With a small smile, Yvette unlock her phone and opened the email na nag-automatic na naging draft dahil sa hindi niya magawang ituloy. This time, witha courage ay tuloy-tuloy ang pagtipa niya sa selpon at ng matapos ay agad niyang pinindot ang send. Once the notifaction that the email was successfully sent, Yvette felt she can finally breath.

“Done?” biglang tanong ni Cassy, and Yvette just look at her nodding and smilling. Napailing na lang sa kanya ang kaibigan at nagpatuloy sa kinakain. “Then you can now rest assured,” dugtong pa ni Cassy habang nakatingin sa kanya.

Nakangiting tumango lang naman ulit si Yvette sa kaibigan as she look at Yvonne, who were soundly sleeping on the bed.

“You don’t need to worry about Little Yvonne when you go back. We can also take care of her, if you uncle and aunt have no time. Afterall, I love taking care of Little Yvonne,” malamyos na tinig ni Michelle ang pumukaw kay Yvette.

Napatingin naman siya kay Michelle na nakatingin din pala sa kanya. Napansin kasi ni Michelle na nakatingin siya kay Yvonne, kaya akala neto ay nag-aalala siya para sa anak. And to give her assurance, ay sinabi iyon ni Michelle which are true.

Napangiti na lang si Yvette and feel so much thankful for the two. Dahil kahit hindi man niya sabihin ay nagkukusa na ang dalawa para sa kanya. Kahit pa nga sa umpisa ay hindi talaga kaibigan ang turing niya sa dalawa.

“I don’t know if I should feel assured by that. I think, your words made me hesitate again to leave Yvonne here. Maybe when I returned, I wasn’t the legal mother of my child,” nakangising pagbibiro ni Yvette while looking at Michelle na nanlaki ang mga matang napatingin sa kanya.

Seeing that, Yvette laughed heartily na mas nagpalaki ng mga bilugang mata ni Michelle.

“Did you see that Cas? She’s tricking me!” nakangusong parang batang sumbong naman ni Michelle kay Cassy.

And being a loud woman, Cassy just snorted loudly as she put the last slice of the apple on her mouth. Doon lang niya nilingon ni Michelle na hindi inalis ang tingin sa kanya hangga’t hindi siya nililingon pabalik ni Cassy.

“Then let’s do that. Since we can’t have a child, why not let’s adopt Little Yvonne.”

Mabilis namang napapalakpak si Michelle sa narinig samantalang nanlalaki naman ang mga matang napatingin si Yvette sa dalawa na parang wala siya kung mag-usap.

Being a homosexual couple, Michelle and Cassy couldn’t have their own child and was planning to adopt one, after being married for over eight years now. Sa totoo lang ay matagal na dapat silang nagpaplanong mag-ampon. Kung hindi lang biglang nagkaproblema sa side ni Cassy ay baka ngayon ay may sarili na silang anak.

The couple is actually both beautiful. Michelle with a curly blond long hair and a very beautiful brown eyes. While Cassy, being the ’man’ among them, she still looks like a woman. With a short dark brown hair, na hindi lalapag sa leeg ang haba, those blue eyes, and the formal female outfit. Hindi mo masasabing kasal ang dalawa sa kapwa nila babae.

“Look at that face. I didn’t know you can be this ugly, Yvette,” Cassy said snorting ash she held herself from laughing.

Samantalang napatawa naman si Michelle sa kalokohan ng asawa. Hearing that remarked, Yvette pouted as she picked one of the small pillow on the sofa and throw it to Cassy’s direction.

Natatawa namang sinalo iyon ni Cassy at hindi na nagsalita pa, sinimulan ang pagbabalat ng mansanas sa mesa.

Alam naman ni Yvette na biro lang iyon ng dalawa. Pero hindi niya pa rin maiwasan ang kabahan ng marinig niya iyon. Wala sa sariling napatingin naman siya sa anak na nakita ng dalawa, earning a laugh from them. Iniringan na lang tuloy ni Yvette ang dalawa pero nakangiti kahit papaano, dahil sa kalokohan ng mga ito.

She was about to stood up and pick a fruit to eat also when her phone notification rings. Nanlalaki ang mga matang pinulot niya iyon at agad na binuksa. And seeing it was an email from his uncle, bigla ulit siyang kinabahan.

Carlo Amadeus Buenave • Just now

to me ^

That’s good hija. Then be prepared. We will flew back there tomorrow and as soon as I came, we will flew back to the Philippines together. Don’t worry, I will leave your Aunt Marina with Little Yvette, and after a week I will flew back to California to help you aunt, taking care of Yvonne.

-End of message-

’Yong kaba niyang naglaho na kanina ay bigla na namang bumalik. Mukhang hindi na yata talaga iyon mawawala.

to be continue...