Mayısın ikinci haftası, günlerden çarşamba. Saat sabahın henüz yedisi. Son üç gündür aynı saate alarm kurmuşum gibi, uyanıyorum. Gözlerimi açar açmaz yastığımın altına koyduğum telefonuma bakıyorum. Dakikası dakikasına, hiç şaşmıyor. Yine aynı saat. Üstelik bu durum gece geç vakitlere kadar uyanık kaldığım halde, böyle devam ediyor. Ben ki on alarm kurarak ancak uyanabilenlerdenken.
Yaşadığım köyde, bahar aylarının getirmiş olduğu coşkunun aksine durgunum şu sıra. Aklım karışık. Çoğu şeyi kafama takıp düşünmekten, uykularım fazlasıyla bitap. Kendi sağlığımı düşünemeyecek kadar beynim felç geçirmiş, karmakarışığım. Toparlanamıyorum.
Özellikle de son üç gündür.
Dün gece de aynısı oldu. Yine sabaha kadar yatağın içinde sağa sola dönüp, düşünmekten uyuyamadım. Tek bir fark ile. Bu kez Hate
