Filmin yarısında Buğra’nın telefonu çaldı. Hastaneden arıyorlardı. Acil bir hasta gelmişti, hemen gitmesi gerekiyordu. Gözüme mahcup bir ifadeyle bakarak,
- “Gitmem gerek… Acil bir hasta için hastaneden çağırıyorlar. Film yarım kaldı, çok özür dilerim. İlk filmimiz yarım kaldı,” diye üzgün bir şekilde mırıldandı.
Oysa tek yarım kalan izlediğimiz film olmayacaktı… Biz de yarım kalacaktık, ama onun henüz haberi yoktu.
- “Önemli değil, biz yine izleriz. Sen git hemen, hastanı bekletme… Ama beni eve bırakmayı unutma!” dedim gülümsemeye çalışarak.
- “Tabii ki efendim, emrinize amadeyim,” dedi kıkırayarak, ama bakışlarında hâlâ gitmenin burukluğu vardı.
* * * * * * *
Artık ayağımın üzerine basabilmeye başlamıştım. Raporumun bitmesine sadece bir gün kalmıştı. Şimdilik Ebru’ya hiçbir şey söy
