Buğra gittikten sonra kalbimi bir korku kapladı.
Tabii ki… Bir ilişkiye başlama korkusu.
Resmi olarak konuşulmasa da, artık sevgili sayılırdık. Ve beynimde aynı cümleler dönüp duruyordu.
Buğra’nın beni çok sevdikten sonra bırakma ihtimali…
Babamla karşılaşma olasılığı…
Hazır mıydım buna?
Ben babamı, ömrümün sonuna kadar bir daha görmek dahi istemiyordum ki… Bu evde yaşamaya devam ettiğim sürece Buğra’dan uzak durma şansım yoktu.
“Benim bu şehirden gitmem lazım,” diye kendi kendime söylenip duruyordum. Ayağım iyileşir iyileşmez ilk işim istifa edip buradan gitmek olacaktı.
Evet, kararımı vermiştim. Gitmeliydim.
Burada kaldıkça, Buğra’dan kopamayacağımı hissediyordum.
Bahanem de hazırdı:
“Annem rahatsızlandı, onu tek başına başka bir şehirde bırakmak istemiyorum.”
Kimse bir şey d
