Buğra gideli bir hafta olmuştu.Gerçekten de beni ne aramıştı ne de mesaj atmıştı. Onu hiç unutamayacağımı biliyordum. Sadece acısı azalacaktı zamanla. Onu unutabilmek için kendime şans vermek istiyordum.
Mete de bir haftadır ofise gelmemişti.Burnunu merak ediyordum ama telefonu da yoktu bende arayamamıştım. Nasılsa ofise gelecektir diye başkasından numarasını da almak istememiştim.
Ofise geldiğimde Mete’nin odasına baktım bugün pazartesi olmuştu artık gelmeliydi.Biraz zaman geçtikten sonra ofise genel bir ‘Günaydın arkadaşlar’ dedi ve odasına doğru yöneldi.Yüzüme bile bakmadan yanımdan geçip gitti . Acaba bana kırgın mı ve burnuna bir şey olmuş diye merak ediyordum. Fırsat bulunca yanına gider öğrenirim diye düşünüp , kendimi işe verdim. İşler o kadar yoğundu ki Mete ‘ nin yanına gitme
