Annemi ameliyat kapısından içeri uğurlarken son kez göz göze geldiğimizde, zorlama bir gülümseme yerleştirmişti yüzüne... Ben de aynısını yapmaya çalışarak gülümsedim. Ama kalbimde büyük bir sıkışma vardı.
"Bu sadece rutin bir operasyon." demişti doktor. "Risksiz."
Ama yüreğimi sıkan bir şey vardı. Büyük bir korku... Kaybetme korkusu tüm ruhumu çevrelemişti sanki.
Annem, yüzümden tüm hissettiklerimi anlamıştı.
"Korkma." dedi sadece...
İçten içe biliyordum ki annem de çok korkuyordu.
Ameliyathane kapısı kapandığında sanki zaman durmuştu. Sürekli gözüm saatteydi ama geçmiyordu bir türlü zaman.
Kahve aldım kendime ama dudaklarım bir türlü kupaya gitmiyordu.
İçimden sürekli "Lütfen Allah'ım bir şey olmasın..." diye tekrar ediyordum.
Sonra çift kanatlı o kapı açıldı.
Buğra kapıdan çık
