Annemin gözlerine bir an boş boş baktım. "Ne demek babandan ayırdım?" Kendimi büyük bir boşluğun içinde hissettim bir an. "Seni babandan ayırdım." cümlesi kafamın içinde dönüp durmaya başladı. Ağzımdan bir cümle çıkması zaman aldı.
"Anne, ne diyorsun sen?" duraksadım, nefes aldım ve "Ne demek babandan ayırdım? Babam bizi terk edip gitmedi mi? Ne gizliyorsun benden?" diye bağırdım.
Annem, yüzünde ölüm korkusuyla birlikte gelen vicdan azabının izlerini taşıyordu. Gözleri hâlâ yaşlıydı, derin bir nefes aldı ve sanki içindeki tüm yükleri boşaltacakmış gibi başını öne eğdi. “Aslında benim de yıllar sonra haberim oldu ama sana söyleyemedim ve seni bu şekilde koruduğumu düşündüm. Öğrendiğim an sana söylemeliydim, benim hatam sadece bu...” dedi, sesi titrek ve belirsizdi.
O an içimde bir şeyler
