44.bölüm
Çiçek dünden beri kocasına ulaşamıyordu. Artık aklını kaçırmasına ramak kalmıştı. Nereye kaybolmuştu bu adam? Niye ortalıklarda gözükmüyordu? Kimse gözükmüyordu ortada. Ne Serdar’ı görmüştü ne hayatına yeni giren sözde abisi olan Davut’u. Adamların hepsi buhar olup yok olmuştu. Salonda tek başına otururken eli yine otomatikman karnına gitmişti.
“Baban nerede acaba bebeğim bir bilsem,” diye mırıldandı. “Daha senin varlığından haberi bile yok. Ama ben bunun acısını çıkarmaz mıyım?”
“Bu günde çok geç oldu…” Eylül duvarda asılmış olan saate bakarak konuşmuştu. “Ve abim yine gelmedi.” Saat gece yarısını geçeli çok olmuştu. Alpay bazen eve geç gelirdi buna alışmıştı ev halkı. Ancak iki gündür hiç kimseyi arayıp sormaması herkesin içinde bir endişe tohumu yerleştirmişti.
Aynı kayg
