Arabada sessizce ilerlemeye devam ediyordular. Çiçek o sırada kucağındaki papatyalara bakıyordu hala. Neden bilmiyordu ama Alpay’la böyle sohbet etmek onu birazda olsun sakinleştirmişti sanki. Babası geldikten sonra neredeyse sinir krizi geçirmişti. Düşüncelerin dağılması iyi olmuştu. En iyi tarafıysa Alpay’ın konuyu uzatmamasıydı. Eğer biraz daha üzerine gitmiş olsaydı belki babasının geldiğini bile söylecekti. Nedense bunu istemiyordu.
O adamdan nefret ediyordu doğru. Ama bu nefreti babası ve onun arasındaki kişisel bir meseleydi. Üçüncü kişiyi araya sokmak istemiyordu ve… ve… Alpay’ın bilmesini istemiyordu… bu utancı kendine söylemekte bile utanırken ona nasıl… Nasıl bunca sene babamın bana karşı olan iğrenç bakışlarının altında yaşadığını söyleyebilirdi ki! Sanki kendi günahıymış gi
