The Cursed

Chapter-2

Kinabukasan, pilit na itinago ni Madison sa sarili niya ang nangyari noong nakaraang araw. Buong gabi niyang iniisip ang silver pendant, ang simbolong nakita niya sa lumang pintuan at ang kakaibang boses na paulit-ulit na tumatawag sa pangalan niya, ngunit kahit anong pilit niyang intindihin ang lahat ay wala siyang makuhang malinaw na sagot. Mas lalo lamang siyang nalilito dahil sa sinabi ni Jonathan tungkol sa isang taong namatay dalawampung taon na ang nakalipas at sa babala ni Lucas tungkol sa isang curse na tila konektado sa kanya. Ayaw niyang sabihin agad kay Xenna ang lahat dahil baka isipin nitong natatakot lamang siya sa mga bagay na wala namang malinaw na dahilan, kaya nang pumasok siya sa classroom ay pinili niyang manahimik at kumilos na parang normal ang lahat. Inilapag niya ang bag sa tabi ng kanyang upuan at nagsimulang ayusin ang mga notebook, ngunit nang buksan niya ang maliit na drawer sa ilalim ng kanyang desk ay may napansin siyang bagay na siguradong hindi niya inilagay roon.

Isang lumang litrato.

Dahan-dahan niya itong kinuha at ilang segundo niya itong tinitigan. Luma na ang larawan at bahagyang kupas ang kulay, pero malinaw pa rin ang mukha ng isang babaeng nakatayo sa harap ng lumang building ng St. Aurelia Academy. Mahaba ang buhok nito at nakasuot ng simpleng damit, habang sa leeg nito ay nakasabit ang isang silver pendant. Agad na napahinto si Madison nang mapansin niya ang simbolo sa pendant dahil eksaktong pareho iyon sa simbolong nasa hawak niya. Mas lalo siyang kinabahan nang tingnan niya nang mabuti ang mukha ng babae dahil may kakaibang pamilyar na pakiramdam na biglang dumaan sa kanya. Hindi niya alam kung bakit, pero parang may bahagi ng sarili niya na nakakilala sa babaeng nasa larawan kahit wala siyang maalalang pagkakataon na nakita niya ito.

"Madison?"

Mabilis niyang itinago ang litrato sa loob ng notebook nang marinig ang boses ni Xenna. Napatingin siya sa kaibigan at pilit na ngumiti kahit halatang nagulat siya.

"Ano 'yan?" tanong ni Xenna habang inilalapag ang bag nito sa upuan.

"Wala, old picture lang."

"Old picture na tinatago mo?"

Napabuntong-hininga si Madison at inilabas muli ang litrato. "Nakita ko sa drawer ko."

Kinuha iyon ni Xenna at matagal na pinagmasdan ang babae sa larawan. Habang tumatagal ay lalo itong napapakunot ng noo hanggang sa tumingin ito kay Madison.

"Madison, parang may pagkakahawig sa'yo."

Napatingin si Madison sa litrato at pagkatapos ay sa sarili niyang kamay. "Hindi naman siguro."

"Look at her eyes."

Muli niyang tiningnan ang larawan. Hindi man eksaktong pareho ang kanilang mukha, may pagkakahawig talaga sa mga mata at sa hugis ng mukha. Hindi niya alam kung coincidence lang iyon, pero matapos ang lahat ng nangyari kahapon ay hindi na siya basta makapaniwala sa mga coincidence.

"Baka kamukha lang," sabi niya habang pilit na ngumiti.

Ibinalik ni Xenna ang litrato sa kanya. "Maybe, pero bakit nasa drawer mo?"

Iyon din ang tanong na hindi masagot ni Madison. Bago pa siya makapag-isip ng sagot ay bumukas ang classroom door at pumasok ang kanilang teacher kasama ang isang lalaking hindi pa niya nakikita noon. Agad na napatingin ang buong klase sa bagong dating dahil kapansin-pansin ang tahimik nitong kilos at seryosong mukha. May ilang estudyanteng nagbulungan tungkol sa kanya, lalo na nang banggitin ng teacher ang apelyido nitong Asterfield.

"Class, we have a new student joining us today. His name is Jonathan Asterfield, so I expect everyone to make him feel welcome."

Tahimik lamang na tumango si Jonathan habang nakatayo sa harap ng klase. Hindi siya mukhang interesado sa mga matang nakatingin sa kanya at sa halip ay mabilis niyang sinuri ang buong classroom. Nang magtama ang kanilang mga mata ni Madison ay ilang segundo itong natigilan bago inilipat ang tingin sa ibang bahagi ng room.

"You can take the empty seat beside Madison," sabi ng teacher.

Bahagyang nanigas si Madison nang marinig iyon. Umupo si Jonathan sa tabi niya at tahimik na inilapag ang bag sa ilalim ng desk. Ilang sandali silang walang imik habang nagsisimula ang klase, ngunit hindi nagtagal ay naramdaman ni Madison na tila may gustong sabihin si Jonathan. Nang magkaroon ng break ay inilabas niya muli ang litrato para tingnan iyon, at bago pa niya maibalik sa notebook ay narinig niya ang boses ng bagong estudyante sa tabi niya.

"Where did you find that?"

Napatingin si Madison sa kanya. "Sa drawer ko."

Hindi agad sumagot si Jonathan. Kinuha niya ang litrato at matagal niya iyong tinitigan na para bang matagal na niyang kilala ang babaeng nasa larawan. Sa mukha niya ay may halatang pagbabago na hindi kayang itago, kaya lalo lamang naging interesado si Madison.

"You know her?"

"Yes."

"Sino siya?"

Sandaling nanahimik si Jonathan bago ibinalik ang litrato sa kanya. "Her name is Elena."

"Elena who?"

Hindi agad sumagot si Jonathan. Tumingin muna siya sa paligid bago muling humarap kay Madison.

"Elena Vane."

Parang biglang nawala ang ingay sa paligid ni Madison nang marinig niya ang apelyido.

"Vane?"

Tumango si Jonathan.

"Same as my last name?"

"Yes."

"Then why don't I know her?"

Hindi sumagot si Jonathan. Sa halip ay tumingin ito sa litrato at saka muling tumingin kay Madison.

"Because there are things about your family that were never told to you."

Hindi nagustuhan ni Madison ang sagot nito. "What do you mean?"

"Your family didn't want you to know."

"How do you know anything about my family?"

Napabuntong-hininga si Jonathan at bahagyang yumuko. "Because my family was involved in what happened twenty years ago."

Nanlamig ang mga kamay ni Madison. "What happened twenty years ago?"

Hindi agad nagsalita si Jonathan. Makikita sa mukha niya na parang may pinag-iisipan siyang mabuti bago magdesisyon kung sasabihin ba niya ang katotohanan o hindi.

"Elena disappeared before she died," mahina niyang sabi. "And after that night, everything changed."

"What night?"

"That's all I can tell you for now."

"Jonathan, you can't just tell me something like that and then stop."

Tumayo si Jonathan at kinuha ang bag niya. "If you want answers, don't look for them alone."

"Then who should I ask?"

Tumingin siya kay Madison bago tuluyang umalis. "Someone who was there that night."

Naiwan si Madison na puno ng tanong. Hindi niya alam kung sino ang tinutukoy ni Jonathan, ngunit ngayon ay may mas malaking bagay na siyang gustong malaman kaysa sa pinagmulan ng pendant. Gusto niyang malaman kung sino si Elena Vane at kung bakit pareho sila ng apelyido. Kung tunay na konektado ang babaeng iyon sa pamilya niya, bakit walang kahit anong alaala o kuwento tungkol dito ang alam niya? At bakit tila lahat ng taong may alam tungkol sa nakaraan ay pilit siyang inilalayo sa katotohanan?

Buong araw na hindi mawala sa isip niya ang sinabi ni Jonathan. Sa bawat klase ay sinusubukan niyang mag-focus, ngunit tuwing napapatingin siya sa kanyang notebook ay naaalala niya ang lumang litrato. Nang matapos ang huling klase ay agad niyang inilagay iyon sa loob ng bag at naglakad palabas ng classroom. Akala niya ay doon na matatapos ang kakaibang araw na iyon, ngunit habang papunta siya sa parking area ay may napansin siyang maliit na papel na nakasingit sa windshield ng kanyang sasakyan. Kinuha niya iyon at binuksan habang nakatayo sa tabi ng kotse.

May isang address na nakasulat.

Old West Wing, Room 17.

Walang pangalan ng nag-iwan. Walang paliwanag kung bakit kailangan niyang pumunta roon. Ilang sandali siyang nakatitig sa papel habang iniisip kung dapat ba niya iyong sundin, ngunit sa huli ay nanaig ang curiosity niya. Kung ang lahat ng nangyayari ay konektado sa nakaraan ng kanyang pamilya, maaaring ang Room 17 ang unang lugar na magbibigay sa kanya ng totoong sagot.

Kinabukasan, matapos ang klase, nagpaalam si Madison kay Xenna na may kailangan siyang puntahan bago umuwi. Hindi na siya nagbigay ng detalye dahil ayaw niyang isama ang kaibigan sa isang bagay na hindi pa niya naiintindihan. Habang papunta siya sa Old West Wing ay unti-unting nagbago ang paligid. Mas tahimik ang bahaging iyon ng school at halos wala nang estudyanteng dumadaan. Luma na ang mga dingding, may ilang ilaw na hindi gumagana at makapal ang alikabok sa mga gilid ng hallway. Habang papalalim siya ay mas lalo niyang nararamdaman ang kaba sa dibdib, pero hindi na siya umatras dahil gusto niyang malaman kung bakit siya dinala ng misteryosong note sa lugar na iyon.

Sa dulo ng hallway ay nakita niya ang pintuan na may maliit na plakang nakasulat na Room 17. Ilang segundo siyang nakatayo sa harap nito bago dahan-dahang hinawakan ang doorknob. Inaasahan niyang nakakandado iyon, ngunit sa unang pagtulak niya ay bahagyang bumukas ang pinto. Pumasok siya at agad na napansin ang lumang mesa, mga sirang upuan at malaking cabinet na natatakpan ng puting tela. Sa mga dingding ay may mga lumang larawan ng mga estudyante at faculty ng St. Aurelia Academy, kaya isa-isa niyang nilapitan ang mga iyon habang hinahanap kung may pamilyar na mukha. Hanggang sa isang malaking frame ang nagpahinto sa kanya.

Nandoon ang babae mula sa litrato.

Mas malinaw ang larawan kaysa sa hawak niya at sa ilalim nito ay may pangalan.

ELENA VANE.

Napaatras si Madison habang hindi makapaniwala sa kanyang nakita. Pareho ang apelyido nila. Pareho rin ang pendant na suot ng babae at ang hawak niya ngayon. Habang pilit niyang iniisip kung ano ang ibig sabihin noon ay biglang may narinig siyang tunog mula sa likuran.

Bumukas ang pinto.

Mabilis siyang napalingon.

Nakatayo roon si Jonathan.

Sa pagkakataong iyon ay hindi na galit ang mukha nito at hindi rin ito mukhang nagulat. Ang nakikita ni Madison ay isang bagay na hindi niya inaasahan mula rito, takot.

"Madison, you shouldn't be here."

Hindi siya umatras. Sa halip ay mahigpit niyang hinawakan ang litrato habang diretso siyang nakatingin kay Jonathan.

"Who is Elena Vane?"

Nanatiling tahimik si Jonathan.

"Why does she have my last name?"

Hindi pa rin ito sumagot kaya lalo siyang lumapit.

"Tell me the truth, Jonathan."

Napatingin si Jonathan sa larawan ni Elena at pagkatapos ay sa kanya. Ilang segundo siyang tila nakikipaglaban sa sarili bago tuluyang nagsalita.

"Because Elena Vane wasn't just connected to your family."

Biglang bumilis ang t***k ng puso ni Madison.

"Then who was she?"

Hindi agad nakasagot si Jonathan. Ngunit bago pa man niya sabihin ang sagot ay biglang namatay ang ilaw sa buong silid.

Napasinghap si Madison.

Sa gitna ng dilim ay narinig niya ang isang mahinang bulong na tila nanggagaling mismo sa likuran niya.

"Madison..."

Kasunod noon ay may isang malamig na kamay na marahang humawak sa kanyang balikat.

Napalingon siya at napasigaw.

Ngunit wala roon si Jonathan.

At nang muling bumukas ang ilaw, nag-iisa na lamang si Madison sa loob ng Room 17, habang ang lumang larawan ni Elena Vane ay wala na sa dingding.