Hindi agad kumilos si Lexi matapos magsara ang pinto. Naiwan siyang nakaupo sa gilid ng kama, hawak ang cellphone at nakatitig sa lumang larawan nina Damian at Veronica. Sa tahimik na silid ay naririnig niya ang mahinang ugong ng air conditioner at ang patak ng ulan sa salaming bintana. Mas bata si Damian sa litrato, ngunit pareho pa rin ang matalim nitong tingin at ang tuwid na tindig. Ang kaibahan lamang ay may bahagyang ngiti sa labi nito—isang ekspresyong hindi pa niya nakikita mula nang magbalik siya sa San Aurelio. Si Veronica naman ay maganda, elegante, at mukhang panatag sa pagkakahawak sa braso ng lalaking ngayon ay tila hindi marunong magtiwala kaninuman.
Binuksan ni Lexi ang pinto at lumabas sa hallway. Nakita niya si Damian sa dulo, nakatayo sa harap ng malapad na bintana haba
