A NIGHT WITH MY UNCLE

Walong buwan na ang lumipas mula nang ilibing si Eduardo Monteverde, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin kayang tanggapin ni Alessandra ang salitang aksidente. Iyon ang nakasulat sa police report. Nawalan daw ng kontrol sa manibela ang kanyang ama habang bumababa sa madulas na kalsada ng San Aurelio. Malakas ang ulan noong gabing iyon, madilim ang paligid, at walang ibang sasakyang nakitang dumaan sa lugar. Natagpuan ang kotse nito sa ilalim ng bangin, halos hindi na makilala dahil sa tindi ng pagkakasira. Walang nakaligtas, walang testigo, at walang malinaw na sagot kung bakit mag-isa itong pumunta sa kanilang lumang rest house sa kalagitnaan ng isang bagyo. Isinara ng mga pulis ang kaso makalipas lamang ang dalawang linggo. Para sa lahat, isa lamang iyong malungkot na aksidente. Ngunit para kay Lexi, maraming bagay ang hindi nagtutugma. Maingat magmaneho ang kanyang ama. Hindi ito umaalis nang walang kasamang driver, lalo na kapag masama ang panahon. At higit sa lahat, walang dahilan para pumunta ito sa rest house na halos limang taon nang walang gumagamit. Hindi sana babalik si Lexi sa lugar na iyon kung hindi dumating ang sobre. Nasa passenger seat iyon ngayon, katabi ng kanyang handbag—isang makapal na kulay-cream na sobre na may pangalan niyang nakasulat sa sulat-kamay ng kanyang ama. Para kay Alessandra. Buksan kapag handa ka nang malaman ang katotohanan. Walang return address at walang paliwanag kung saan iyon nanggaling. Iniabot lamang iyon ni Attorney Gabriel Sarmiento tatlong araw na ang nakararaan. Ayon dito, iniwan iyon ng kanyang ama sa law office isang linggo bago namatay, kasama ang susi ng rest house at mahigpit na utos na ibigay lamang kay Lexi makalipas ang walong buwan. Eksaktong walong buwan. Hindi niya sinabi sa kanyang ina ang tungkol sa sobre. Hindi rin niya ipinaalam kay Sebastian kung saan siya pupunta. Ang sinabi lamang niya ay kailangan niyang mapag-isa ngayong weekend. Alam niyang hindi iyon magugustuhan ng boyfriend niya, ngunit pagod na siyang humingi ng pahintulot sa bawat desisyong ginagawa niya. Bumagal ang takbo ng kanyang puting SUV habang papalapit siya sa makitid na daan patungo sa rest house. Napapalibutan iyon ng matataas na puno, makakapal na damo, at mga halamang halos umabot na sa gilid ng kalsada. Madilim ang mga ulap sa ibabaw ng bundok. Bagaman alas-kuwatro pa lamang ng hapon, mukha nang papalubog ang araw. Sa malayo ay narinig niya ang mahinang dagundong ng kulog. “Perfect,” bulong niya habang mas humihigpit ang hawak sa manibela. “Of all days, kailangan talagang umulan.” Nag-vibrate ang cellphone niya sa lalagyan malapit sa gearshift. Lumitaw sa screen ang pangalan ni Sebastian. Labindalawang missed calls. Hindi niya sinagot ang mga nauna, at wala rin siyang balak sagutin ang kasalukuyan. Ngunit nang matapos ang tawag, agad namang pumasok ang isang mensahe. Where are you? Your mom said you left early. Call me now. Napabuntong-hininga si Lexi. Hindi niya kailangang makita ang mukha ni Sebastian para marinig ang tono nito—hindi nag-aalala kundi nag-uutos. Mabilis siyang nag-type habang nakahinto sa harap ng malaking bakal na gate. I’m fine. I just need some time alone. I’ll call you later. Hindi pa lumilipas ang limang segundo ay tumawag itong muli. Pinatay niya ang tunog ng cellphone at inilagay iyon sa loob ng bag. “Not today, Seb.” Bumaba siya ng sasakyan dala ang susi. Sinalubong siya ng malamig na hangin, kasabay ng amoy ng basang lupa at mga tuyong dahong umiikot sa sementadong daan. Ang bakal na gate ay kinain na ng kalawang sa ilang bahagi, ngunit buo pa rin ang malaking letrang M sa gitna—simbolo ng pamilyang Monteverde na minsang ipinagmamalaki ng kanyang ama. Nanginginig ang mga daliri niya nang ipasok ang susi sa kandado. Matagal bago iyon bumukas. Kinailangan pa niyang itulak ang gate gamit ang dalawang kamay, at nang gumalaw iyon ay umalingawngaw sa paligid ang matinis na tunog ng kinakalawang na bakal. Bumalik siya sa sasakyan at nagpatuloy sa mahabang driveway. Unti-unting lumitaw ang rest house sa likod ng mga puno. Mas malaki iyon kaysa sa naaalala niya—isang dalawang palapag na bahay na yari sa kulay-abong bato at maitim na kahoy, may malalapad na bintana at balkonaheng nakaharap sa kabundukan. May lumang fountain sa gitna ng bakuran, ngunit tuyo na iyon at napuno ng mga nahulog na dahon. Ang mga puting kurtina sa loob ng bahay ay gumagalaw sa likod ng salamin kahit nakasara ang lahat ng bintana. Hindi nakabalik dito si Lexi mula noong labintatlong taong gulang siya. Noon, masaya pa ang lugar. Dito sila nagdiriwang ng Pasko, birthday, at family reunions. Dito rin siya unang natutong sumakay ng kabayo, unang nasugatan ang tuhod, at unang pinagalitan ng lalaking matagal niyang tinawag na Uncle Damian. Biglang pumasok sa kanyang isip ang malamig nitong mukha. Hindi niya nakita si Damian Alcantara mula noong libing ng kanyang ama. Nakatayo lamang ito sa malayo, suot ang itim na suit, tahimik na pinagmamasdan ang pagbaba ng kabaong. Hindi ito umiyak. Hindi rin ito lumapit sa kanya o sa kanyang ina. Matapos ang seremonya, bigla na lamang itong nawala na parang wala itong dalawampung taong pagkakaibigan sa kanyang ama. Galit si Lexi rito dahil doon. Ayon sa ina niya, ganoon lamang talaga si Damian—malamig, sarado, at walang kakayahang ipakita ang tunay na nararamdaman. Pero para kay Lexi, hindi sapat na dahilan iyon. Kung tunay nitong itinuring na kapatid ang kanyang ama, dapat naroon ito noong panahong pinakakailangan nila ng tulong. Ipinarada niya ang sasakyan sa harap ng bahay. Ang unang malalaking patak ng ulan ay bumagsak sa windshield nang patayin niya ang makina. Tumingin siya sa sobre sa passenger seat. “Okay, Papa,” mahinang sabi niya. “I’m here.” Kinuha niya ang sobre, handbag, at maliit na maleta bago bumaba. Mabilis siyang umakyat sa hagdan ng veranda habang palakas nang palakas ang ulan. Nang marating niya ang pangunahing pinto, napansin niyang bahagya iyong nakabukas. Natigilan siya. Sigurado siyang sinabi ni Attorney Gabriel na walang ibang may access sa bahay maliban sa matandang caretaker. Ngunit ayon din sa abogado, umalis si Ramon Aguilar dalawang linggo na ang nakararaan upang magpagamot sa Maynila. Dahan-dahang ibinaba ni Lexi ang maleta. Hinawakan niya ang pinto at bahagyang itinulak iyon. “Hello?” Walang sumagot. Bumungad sa kanya ang malawak na sala. Natatakpan ng puting tela ang ilang lumang sofa at mesa. Nakasabit pa rin sa mataas na dingding ang malaking portrait ng kanilang pamilya, ngunit nabalot na ng alikabok ang frame. May apoy na nagliliyab sa fireplace sa kabilang bahagi ng silid, at isang baso ng whiskey ang nakapatong sa maliit na mesa. May tao sa loob. Mabilis na kumabog ang dibdib ni Lexi. Iniwan niya ang maleta sa pinto at kinuha ang mabigat na bronze candle holder mula sa console table. Itinaas niya iyon habang maingat na naglalakad patungo sa kusina. May narinig siyang yabag sa likod niya. Bigla siyang humarap at itinaas ang hawak, ngunit bago niya iyon maibagsak ay nahawakan ng isang malakas na kamay ang kanyang pulso. “What the hell are you doing?” Nanigas si Lexi nang makilala ang malamig at malalim na boses. Nakatayo sa kanyang harapan si Damian Alcantara. Mas matangkad ito kaysa sa naaalala niya, o marahil ay mas malakas lamang ang presensiya nito ngayon. Suot nito ang itim na long-sleeved shirt na nakatupi hanggang siko, maitim na pantalon, at relo na tila mas mahal pa sa kotse niya. Bahagyang basa ang buhok nito at may ilang patak ng ulan sa leeg, na para bang kararating lamang din nito. Nanatiling matalim ang panga at seryoso ang mukha, ngunit may mas malalim na pagod sa mga mata nitong hindi niya napansin noon.