Chapter 2
1298 Words
Hindi nito binitiwan ang kanyang pulso.
“Let go of me,” matigas na sabi ni Lexi.
Tiningnan ni Damian ang candle holder na hawak niya bago muling bumalik ang tingin sa kanyang mukha. “Not until you put that down.”
“I thought you were an intruder.”
“And your plan was to attack an armed intruder with a candle holder?”
“At least may ginawa ako. Hindi katulad ng iba na bigla na lang nawawala pagkatapos ng funeral.”
Sandaling tumigas ang mukha ni Damian. Ngunit gaya ng dati, walang emosyong lumitaw sa mga mata nito. “Put it down, Alessandra.”
“I said, let go.”
Dahan-dahan siyang binitiwan nito. Inilapag ni Lexi ang candle holder sa mesa ngunit hindi siya umurong. Ayaw niyang ipakitang apektado siya sa presensiya nito, kahit nakakainis kung gaano kabilis ang t***k ng puso niya.
Labing-apat na taong gulang siya nang huli siyang manatili nang matagal sa iisang bahay kasama si Damian. Noon, matangkad na ito, seryoso, at palaging nakasuot ng mamahaling suit kahit weekend. Ngunit ngayon ay mas mabigat ang dating nito. May ilang bahagyang guhit na sa gilid ng mga mata nito, ngunit lalo lamang iyong nagbigay rito ng matatag at mapanganib na anyo.
Hindi niya gusto ang lalaking ito. Iyon ang paulit-ulit niyang sinabi sa sarili.
“What are you doing here?” tanong niya.
“I could ask you the same thing.”
“This house belongs to my family.”
“Not anymore.”
Napakunot ang noo niya. “What do you mean?”
Hindi agad sumagot si Damian. Dumaan ito sa tabi niya at kinuha ang baso ng whiskey mula sa mesa. Nakakainis ang kalmado nitong kilos, para bang karapatan nitong manatili sa bahay at siya ang hindi inaasahang bisita.
“Your father transferred the property to me three weeks before he died.”
Parang biglang lumamig ang buong silid. “That’s impossible.”
“It’s legal.”
“My father would never give this house to you.”
“He didn’t give it to me. He used it as collateral.”
“For what?”
Uminom si Damian bago sumagot. “That’s none of your concern.”
Napatawa si Lexi, ngunit walang saya roon. “You don’t get to decide what concerns me. Papa died after coming here. Ngayon sasabihin mong sa iyo na ang bahay, tapos wala kang ipapaliwanag?”
“I don’t owe you an explanation.”
“Of course.” Tumaas ang galit sa dibdib niya. “You never explain anything. You disappear for eight months, and then I find you here acting like nothing happened.”
Mabagal siyang hinarap ni Damian. “You should go home.”
“I’m not leaving.”
“There’s a storm coming.”
“I can see that.”
“The road becomes dangerous when the rain gets stronger.”
“I know how to drive.”
“It’s not a request, Alessandra.”
Napatitig siya rito. Iyon ang boses na ginagamit nito noon kapag pinagsasabihan siya—mababa, kalmado, at walang puwang para sa pagtutol. Ngunit hindi na siya ang batang palaging sumusunod dito.
“My name is Lexi,” mariin niyang sabi. “And you don’t get to order me around anymore.”
“You’re standing inside my property.”
“Then call the police.”
Nagliwanag ang langit sa labas, kasunod ang malakas na kulog na halos nagpayanig sa mga bintana. Hindi gumalaw si Damian. Nanatili lamang itong nakatitig sa kanya, tila sinusubukang basahin ang dahilan ng kanyang pagpunta.
Bumaba ang tingin nito sa sobre na mahigpit niyang hawak. “Who gave you that?”
Agad itinago ni Lexi ang sobre sa likod niya. “None of your concern.”
Sa unang pagkakataon ay may nagbago sa ekspresyon ni Damian. Mabilis iyong nawala, ngunit nakita ni Lexi ang pagkilala—at marahil ay takot—sa mga mata nito. Lumapit ito nang isang hakbang.
“Give it to me.”
“No.”
“Alessandra.”
“Don’t use that tone on me.”
“Where did you get the envelope?”
“Why? Alam mo ba kung ano ang laman?”
Hindi sumagot si Damian. Sapat na iyon para lalo siyang maghinala.
Iniwas niya ang sarili nang subukan nitong kunin ang sobre. “Stay away from me.”
“Listen carefully. Whatever Eduardo left inside that envelope, you are not opening it here.”
“Bakit?”
“Because I said so.”
“That’s not an answer.”
“It’s the only answer you’re getting.”
Tinalikuran siya nito at inilapag ang baso sa mesa. Ngunit hindi nakaligtas kay Lexi ang bahagyang paninigas ng mga balikat nito. Kilala ni Damian ang sobre. Alam nito kung bakit siya naroon, at may bagay itong ayaw niyang malaman.
“Were you with him?” tanong ni Lexi.
Hindi gumalaw si Damian.
“Were you here on the night my father died?”
Naging mabigat ang katahimikan sa loob ng sala. Ang tanging naririnig ay ang paglagitik ng kahoy sa fireplace at malakas na ulan sa bubong.
Mabagal na lumingon si Damian. “Who told you that?”
“So you were here.”
“I didn’t say that.”
“But you didn’t deny it.”
Lumapit si Lexi, dala ng galit at mga tanong na walong buwan niyang kinimkim. “The police said Papa came here alone. They said nobody saw him that night. Pero alam mong pumunta siya rito, don’t you? You know what happened.”
“Go home, Lexi.”
“Tell me the truth.”
“You’re not ready for it.”
“Stop deciding what I can handle!”
Umalingawngaw ang kanyang boses sa malawak na sala. Napapikit siya saglit, pilit pinipigilan ang pag-init ng kanyang mga mata. Ayaw niyang umiyak sa harap nito. Hindi pagkatapos nitong iwan ang kanilang pamilya nang walang paliwanag.
Nang muli siyang tumingin, mas malapit na si Damian. Isang hakbang na lamang ang pagitan nila. Naramdaman niya ang init na nagmumula sa katawan nito at ang bahagyang amoy ng ulan, kahoy, at whiskey. Hindi siya nito hinawakan, ngunit sapat ang presensiya nito para hindi siya agad makagalaw.
“Your father didn’t want you involved,” mahina nitong sabi.
“He left this for me.”
“And that might have been his biggest mistake.”
“Or maybe his mistake was trusting you.”
Nanigas ang mukha ni Damian. Alam ni Lexi na tumama ang sinabi niya, ngunit hindi siya umatras.
“Where were you after the funeral?” patuloy niya. “My mother needed answers. I needed answers. Pero bigla ka na lang nawala. You didn’t even say goodbye.”
“Would it have changed anything?”
“Hindi ko alam. You never gave me the chance to find out.”
Bumaba sandali ang tingin ni Damian sa mukha niya. May isang emosyong dumaan sa mga mata nito na hindi niya maipaliwanag, ngunit agad din iyong nawala.
“Some people are safer when I’m not around,” sabi nito.
“Is that supposed to make me feel better?”
“No. It’s supposed to keep you alive.”
Bago pa siya makapagtanong, namatay ang mga ilaw. Napasinghap si Lexi. Biglang nilamon ng dilim ang buong bahay, maliban sa liwanag ng fireplace at paminsan-minsang pagkidlat sa labas. Kasabay niyon ay tumigil ang mahinang ugong ng refrigerator at heater.
“Stay here,” utos ni Damian.
“Where are you going?”
“To check the generator.”
“I’m coming with you.”
“No.”
“Hindi ako mananatiling mag-isa rito.”
Hindi na siya pinansin ni Damian. Kumuha ito ng flashlight mula sa drawer sa ilalim ng console table at naglakad patungo sa likod ng bahay. Sumunod si Lexi kahit malinaw na ayaw siya nitong kasama.
- Writer
