A NIGHT WITH MY UNCLE

Chapter 3

Tinahak nila ang makitid na hallway patungo sa service area. Mas malamig sa bahaging iyon ng bahay, at mas malakas ang tunog ng ulan sa bubong. Napansin ni Lexi ang ilang bakas ng putik sa sahig.

Huminto siya. “Damian.”

Hindi ito lumingon. “What?”

“Those footprints. Sa iyo ba ’yan?”

Itinutok nito ang flashlight sa sahig. Ang bakas ay nagsimula sa likod na pinto at nagtuloy papunta sa hagdan. Mas maliit iyon kaysa sa sapatos ni Damian, at sariwa pa ang putik sa gilid. Nagbago ang tindig nito. Nawala ang pagiging kaswal at napalitan ng tahimik na pag-iingat.

“Go back to the living room.”

“May ibang tao ba rito?”

“Lexi, do exactly as I say.”

May tunog na nagmula sa ikalawang palapag—parang may mabigat na bagay na nahulog. Napatingala sila. Mabilis na hinugot ni Damian ang maliit na baril mula sa likod ng kanyang pantalon.

Nanlaki ang mga mata ni Lexi. “You have a gun?”

“Get behind me.”

Sa pagkakataong iyon ay hindi na siya nakipagtalo. Lumapit siya sa likod nito habang dahan-dahan silang naglakad pabalik sa hallway. Mahigpit ang hawak ni Damian sa baril, habang itinataas ang flashlight patungo sa hagdan.

May gumalaw sa itaas. Isang anino ang mabilis na dumaan sa tapat ng rehas.

“Who’s there?” malakas na tawag ni Damian.

Walang sumagot. Isang malakas na kidlat ang tumama sa malapit. Sa loob ng isang segundo, lumiwanag ang buong hallway—at nakita ni Lexi ang isang lalaking nakatayo sa dulo ng second-floor corridor.

Nagsimula itong tumakbo.

“Stay here!” sigaw ni Damian bago humabol paakyat.

“Damian!”

Hindi siya nito pinansin. Narinig ni Lexi ang mabilis na mga yabag sa ikalawang palapag, kasunod ang pagbukas ng isang pinto at tunog ng nabasag na salamin.

Naiwan siyang mag-isa sa ibaba. Mahigpit niyang niyakap ang sobre sa dibdib habang pilit pinapakalma ang sarili. Ngunit bigla niyang naramdaman ang mahinang vibration mula sa loob ng kanyang handbag.

Ang cellphone niya.

Mabilis niya iyong kinuha. Isang mensahe ang pumasok mula sa hindi kilalang numero.

Huwag kang magtiwala kay Damian. Siya ang huling taong kasama ng iyong ama bago ito namatay.

Napatigil ang kanyang paghinga. Kasunod niyon ay may pumasok na litrato. Malabo iyon at kuha sa gabi, ngunit malinaw niyang nakilala ang lumang rest house. Nakatayo sa veranda ang kanyang ama habang kaharap si Damian. Parehong galit ang kanilang ekspresyon. Sa ibabang bahagi ng litrato ay nakalagay ang petsa at oras.

Iyon mismo ang gabing namatay si Eduardo.

Nang marinig ni Lexi ang mabibigat na yabag na pababa sa hagdan, mabilis niyang pinatay ang screen at itinago ang cellphone.

Bumalik si Damian na basa ang isang balikat dahil sa ulan. May maliit na sugat sa gilid ng kamay nito, ngunit wala na ang lalaking hinabol.

“He escaped through the window,” sabi nito. “Did you see anything?”

“No.”

Tinitigan siya ni Damian na parang alam nitong nagsisinungaling siya. “Pack your things. We’re leaving.”

“Hindi ba sinabi mong delikado ang kalsada?”

“It’s more dangerous to stay here.”

Muling kumulog sa labas. Lumapit si Damian sa pangunahing pinto, ngunit bago pa nito mahawakan ang seradura ay may malakas na tunog ng bumagsak na puno mula sa direksiyon ng driveway.

Makalipas ang ilang minuto, nakatayo silang dalawa sa veranda habang tinatanaw ang malaking punong nakaharang sa tanging daan palabas. Sa likod nito ay rumaragasa na ang tubig-ulan at gumuguho ang ilang bahagi ng lupa sa gilid ng kalsada.

Wala silang paraan upang makaalis.

“We’re trapped,” mahinang sabi ni Lexi.

Hindi sumagot si Damian. Nakatingin lamang ito sa madilim na kagubatan habang hawak pa rin ang baril.

Muling nag-vibrate ang cellphone ni Lexi. Isa pang mensahe ang dumating mula sa parehong numero.

Hindi aksidente ang pagkamatay ng iyong ama. Nasa loob ng bahay ang ebidensiya. Hanapin mo iyon bago mahanap ni Damian.

Dahan-dahang itinaas ni Lexi ang tingin sa lalaking nakatayo sa tabi niya. Sa ilalim ng liwanag ng kidlat, malamig at hindi mabasa ang mukha ni Damian. Ngunit ngayon ay alam na niyang may itinatago ito—isang lihim na maaaring magpaliwanag kung bakit namatay ang kanyang ama.

At sa gabing iyon, sa loob ng bahay na puno ng mga alaala at kasinungalingan, wala siyang ibang makakasama kundi ang lalaking maaaring may kinalaman sa pagkamatay nito.

Hindi agad bumalik sa loob ng bahay si Damian. Nanatili itong nakatayo sa veranda, nakaharap sa malakas na ulan habang sinusundan ng tingin ang madilim na bahagi ng kagubatan. Sa bawat pagkidlat ay sandaling lumilitaw ang mga puno, ang bumagsak na kahoy na nakaharang sa driveway, at ang putik na patuloy na umaagos pababa sa gilid ng kalsada. Hawak pa rin nito ang baril, ngunit nakababa na ang dulo. Hindi iyon nakapagpakalma kay Lexi. Sa halip, lalo lamang niyang naramdaman na mas malaki ang panganib kaysa sa ipinapakita nito.

Mahigpit niyang itinago ang cellphone sa bulsa ng kanyang jacket. Nasa screen pa rin ang mensahe mula sa hindi kilalang numero, ngunit pinili niyang huwag sabihin iyon kay Damian. Kung totoo ang babala, hindi siya maaaring basta magtiwala rito. Kung kasinungalingan naman iyon, kailangan muna niyang malaman kung sino ang nagpapadala at kung ano ang pakay nito bago niya ilagay ang sarili sa mas malaking panganib.

“We need to secure the house,” sabi ni Damian nang tuluyan itong humarap sa kanya. Basang-basa na ang itim nitong polo sa may balikat at likod, ngunit tila hindi nito nararamdaman ang lamig. “Lock the front door. Don’t open it for anyone.”

“Sino ba ’yong lalaking hinabol mo?”

“I don’t know.”

“You expect me to believe that?”

Humigpit ang panga nito. “Right now, I don’t care what you believe. There’s someone outside who broke into this house, and we have no signal strong enough to call for help. So for once, stop arguing and do what I tell you.”

“For once?” Napataas ang kilay ni Lexi. “Eight months kang nawala, tapos ngayon parang kasalanan ko pang hindi ako sumusunod sa iyo?”

“This isn’t the time.”

“It’s never the time with you.”

Tinitigan siya ni Damian, malamig at tahimik, ngunit sa ilalim ng liwanag mula sa sala ay nakita niyang may bahagyang pag-aalala sa mga mata nito. Hindi iyon sapat para mawala ang kanyang galit. Gayunman, nang lumingon ito patungo sa kagubatan na para bang may narinig, hindi na siya nakipagtalo. Isinara niya ang pangunahing pinto, ikinandado ang dalawang deadbolt, at inilagay ang mabigat na kahoy na harang sa likod nito.

Isa-isang sinuri ni Damian ang mga bintana sa unang palapag. Sumunod si Lexi nang may hawak na flashlight, kahit ilang beses siyang inutusang manatili sa sala. Nakasara ang mga bintana sa dining room at library, ngunit nang marating nila ang maliit na study ng kanyang ama, nakita nilang wasak ang lock. Nakabukas ang pinto at nagkalat sa sahig ang mga papel, lumang folder, at mga basag na bahagi ng drawer.

Napatigil si Lexi sa bungad. Iyon ang silid na madalas gamitin ng kanyang ama kapag gusto nitong mapag-isa. Nasa gitna pa rin ang malapad na wooden desk nito. Nakasabit sa dingding ang lumang mapa ng San Aurelio, habang sa tabi ng bintana ay nakatayo ang cabinet na pinaglalagyan nito ng records. Ngunit ngayon ay bukas ang bawat drawer at tila may taong naghalughog sa buong silid.

“Ano ang hinahanap niya?” mahinang tanong niya.

Hindi sumagot si Damian. Lumuhod ito sa tabi ng cabinet at sinuri ang mga bakas ng putik. Pagkatapos ay pinulot nito ang isang piraso ng manipis na itim na wire mula sa ilalim ng desk.