“นี่มันก็ดึกมาแล้วนะ ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงยังไม่กลับไปอีก” จู่ๆ แม่ก็พูดขึ้นในขณะที่เรากำลังนั่งทานข้าวเย็นกันอยู่
“เดี๋ยวผมไปไล่มันให้เอง”
“อย่าเลยบาส ปล่อยเขาเถอะ ถ้าเขาทนไม่ไหวก็คงไปเอง” ฉันร้องปรามบาสที่ตั้งท่าเหมือนกำลังจะเดินออกไป เมื่อพบว่าคลาสยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน ทั้งๆ ที่มันก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว
“แบมรู้จักผู้ชายคนนั้นใช่ไหม?”
“…..” ฉันก้มหน้าเงียบเมื่อเห็นสายตาของแม่และพี่ชายที่มองมา
“แม่คิดไว้แล้วไง ว่าหนูต้องรู้จักเขา”
“…..”
“ทำไมหนูถึงไม่ยอมให้เขาเข้ามาในบ้าน อยู่ข้างนอกอากาศมันหนาวแถมยุงยังเยอะอีกนะลูก เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”
“ช่างเขาเถอะค่ะ”
“ทะเลาะอะไรกัน ทำไมถึงไม่ยอมคุยกันดีๆ”
“…..”
“ถ้าเรื่องมันไม่ได้หนักหนาหรือใหญ่โตอะไรก็ให้อภัยกันเถอะนะลูก ทะเลาะกันไปก็เปล่าประโยชน์”
“แบมง่วงนอนแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนนะ” ฉันหยัดตัวลุกขึ้นแล้วรีบเดินออกมาจากตรงนั้น ถามกลางสายตาของ
