Naiiyak ako habang nakatingin sa salamin at pinagmamasdan ang sarili.
"Anak! Wag ka nang umiyak masisira yang make-up mo!" Sabi ni mommy habang hinahagod yung likod ko.
"Mommy hindi lang kasi ako makapaniwala eh! After ng pinagdaanan namin ay hindi ko inaasahan na dadating kami sa puntong ito! Sa puntong ikakasal na ako sa taong mahal ko!" Sabi ko habang patuloy parin sa pag-iyak.
"Ganyan talaga kapag mahal niyo ang isa't-isa! Walang makakapigil sa inyo!" Sabi ni mommy at pinahid yung mga luha ko at niyakap ako ng mahigpit.
"Salamat Mommy kasi lagi kang nandiyan para sa akin!" Sabi ko at hinigpitan ang yakap sa kanya.
"Syempre mahal kita eh! Tinuring na kitang tunay na anak!" Sabi niya at napangiti sa akin.
"Thanks Mom!" I said. "Oh! Let's go na baka hinihintay ka na ng groom!"
