CHAPTER 3
1065 Words
Trouble
"Ano? Ikaw.... bakit?" gulat kung bulalas rito, na tila hindi makapaniwala sa hinihingi nitong pabor. Gusto nitong magtrabaho ako sa strip club bilang isang waitress, kahit ngayong gabi lang daw dahil 'yon ang saad ng mga kaibigan nito rito. Mabilis na hinawakan nito ang aking mga kamay na tila nakikiusap at matamang nakatitig sa'kin.
"Please, Sheena! Hindi ko kasi kaya ito ng mag-isa lang!" muli'y pakiusap nito sa'kin, nagmamakaawa ang mga mata nito.
Nagpakawala ako ng malalim na hininga at tumango rito, feeling defeated. "I better not see anything terrible," tugon ko rito, at sumang-yon.
She beamed widely and nodded. Nagmamadali kami sa pagbihis ng waitress uniform at mabuti na lang at napaka-simple nito. Ngumiti sa'kin si Daniela at pagkatapos ay sumakay kami sa kotse nito. It had been so long since I've worked as a waitress.
After becoming Logan's secretary, I had not worked with Daniela for almost two years.
I watched as the strip club came into view. Napakaraming tao sa looban ng strip club at ramdam ko ang biglang pagsikdo ng aking puso. Ayoko talaga sa maraming tao. Partially, because of the crowds of people that chased around my dad for his debts. Muli'y nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga at pinakalma ang sarili, pagdaka'y ngumiti.
Doon na kami sa backdoor dumaan at kasabay no'n ang pagbungad ng aming boss who looks distressed.
His gaze lands on us and he shoots us a relieved look.
"Mabuti na lang at nandito na kayong dalawa, salamat nga pala sa tulong mo Shenna," tugon nito at ngumiti sa'min. Tumango lang kami rito at nag-umpisa ng magtrabaho.
Nag-serve na ako ng mga inumin at naglista ng mangilan-ngilan na ring mga orders. At habang nagtatapon ako ng basura'y may naamoy akong matapang na amoy ng whiskey at naramdaman ko na lamang na may mga brasong biglang pumulupot sa aking maliit na bewang.
"Ang ganda mong babae, sweetheart." wika nito sa'kin. Tila nabato ako sa aking kinatatayuan, ni wala akong maapuhap na sasabihin.
Ang mukha ng estranghero'y magkasing-mukha ng aking ama at hindi ko maipagkakailang ang mga mata nito'y tulad ng sa akin.
I struggle to push him away and my dad just laughs, "At saan ka pupunta?" tanong nito, tila naging dahilan iyon para ako'y mahilo at maagap akong lumayo rito. Niyakap ko ang aking sarili, trying to shield myself away from him.
"Sheena?" sigaw ng isang pamilyar na tinig, walang iba kundi si Logan.
Nakita ko sa mga mata nito ang labis na pag-aalala at muli'y tinawag nito ang aking pangalan. I blink and bring myself back to reality.
"Okay ka lang ba?" tanong nito, his voice soothing me.
Tumango lang ako at ngumiti rito bilang pagtugon at pinakiramdaman ang sarili. "Okay lang ako, salamat sa pagliligtas mo sa'kin," sagot ko rito, na halata parin sa boses ang panginginig.
I stand up and walk towards the backdoor. Logan's arms wrap around me and before he can say anything. I burst into tears and he says nothing but he pulls me close.
Ibinaon ko ang aking mukha sa mga matipunong dibdib nito at yumakap rito ng buong higpit. Nang huminto huminto ako sa aking pagluha'y dahan-dahan akong humiwalay rito, knowing that he was just a kind man not some friend of mine.
Wala akong karapatang gamitin ito. Pinahid ko ang mga luhang naglandas sa aking mga pisngi at ng akmang babalik ako sa loob, he scoops me up into his arms and he marches inside with a stern expression.
Si Daniela at ang boss nito'y mabilis na lumapit sa'min na bakas sa mukha ng mga ito ang kapanatagan.
"Sheena, anong nangyari?" tanong nito, na bakas sa mukha ang pag-aalala. Nang akmang sasagutin ko na ang tanong nito'y naunahan na ako ni Logan.
"I'm sorry but I'll be taking her home now." Mabuti na lang at sumang-ayon ang dalawa at hinatid kami palabas doon.
Logan starts walking towards the car park and I muster up the courage to speak. "Patawad kung nadamay ka pa sa pangyayaring 'yon. Okay lang naman ako, at totoo 'yon," saad ko rito, ngunit pansin ko na bakas sa mukha nito ang pagdadalawang-isip sa sinabi ko. At sinubukan kong ngumiti rito.
"Sorry, I'm just not convinced," sagot nito sa'kin, binuksan nito ang passenger seat at kiyemeng pumasok na lamang ako sa loob.
Sinundan ko na lang ito ng tingin habang papunta sa driver's side at mabilis ang kilos nito na pumasok sa loob ng kotse. At nang biglang tumunog ng malakas ang cellphone nito at mabilis iyong sinagot.
"Ano? 'Di ba sinabi ko na sa'yo na i-secure ang perimeter," inis na tugon nito sa kausap. Nagpakawala ito ng marahas na hininga at sumulyap sa'kin.
I look at him with anxious eyes and his eyes soften slightly. At tuluyan na nitong pinutol ang tawag sa kabilang linya.
"You staying with me tonight. Nakita tayo ng Paparazzi doon at sigurado akong napaka-hectic nito pagdating ng bukas."
Tumango lang ako rito, hanggang ngayo'y wala pa rin ako sa normal na huwisyo dahil sa nangyari kanina. I look out the window, trying to distract myself. Feel ko napaka-irrational ko. Dahil para sa'kin matagal ng patay ang daddy ko. Pero, batid kong siya 'yong naka-engkwentro ko kanina, lalo na ang mga mata nito at ang ngiting 'yon. Nakaramdam ako ng pagkamuhi. Hindi ako makapaniwalang naidamay ko pa si Logan sa pangyayaring 'yon.
Napasulyap ako rito at pansin ko ang tila mahigpit na hawak nito sa manibela ng kotse. "Patawad kong nadamay ka pa sa gulong kinasusuungan ko. It was my fault for being so careless." Hinging paumanhin ko rito.
Nang biglang inihinto nito ang kotse sa may gilid ng kalsada. "Your fault?! None of that is your fault. He was nothing more that a scumbag. Don't you ever think of yourself that low!" saad nito sa galit na boses.
Pagdaka'y lumambot ang expression sa mga mata nito, inayos nito ang ilang takas na hibla ng aking buhok at inilagay sa gilid ng aking tenga.
"Besides it is my duty to protect my girlfriend." tugon nito, tila naglipana ang mga paru-paro sa loob ng tiyan ko kasabay ng biglang pagsikdo ng aking puso, despite knowing that I wasn't really his girlfriend. At muli'y pinaandar na nito ang sariling kotse pauwi sa bahay nito.
He parks the car and he helps me walk to his house which was so beautiful. The house was tall and it was just so him.
- Writer
