บทที่ 38 เวลาสุดท้าย (1)
ตลอดสองข้างทางที่ขับออกมาจากวิลล่าค่อนข้างมืดและเปลี่ยว มีเพียงแสงไฟหน้ารถกับแสงไฟจากรถคันที่สวนเลนมาเท่านั้น และนี่เป็นครั้งแรกที่อเล็กซ์รู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่กับเบลล่าตามลำพัง เพราะตั้งแต่เขาขึ้นรถมานอกจากเธอจะไม่ถามไถ่เรื่องภายในวิลล่าแล้ว หญิงสาวกลับเอาแต่จ้องมองเขาด้วยสายตาแปลกไป
“เธอโอเคนะเบลล่า เรากำลังจะถึงโรงพยาบาลแล้ว”
“ฉันโอเค คุณล่ะ ? วันนี้คุณวุ่นวายมาทั้งวันแล้ว ทิ้งฉันไว้ที่โรงพยาบาลแล้วคุณกลับไปพักผ่อนเถอะ ฉันอยู่ได้”
“ไม่เอา ฉันอยากจะอยู่กับเธอ”
อเล็กซ์หันหน้ามาสบตาเบลล่านิ่ง แววตาของเขามันสื่อว่าเขาต้องการทำอย่างที่พูดจริง ๆ ก่อนจะหงายฝ่ามือส่งไปทางเบลล่า หญิงสาวชายตามองลงไปที่ฝ่ามือหนาของเขาเพียงครู่ก่อนจะวางฝ่ามือบางของตัวเองลงไปประกบ นิ้วเรียวยาวของทั้งคู่สอดประสานกันแน่นอย่างมั่นคง
ไม่เกินครึ่งชั่วโมงรถของทั้งคู่ก็มาจอดเทียบที
