Somewhere In Between

KABANATA 11

“May rooftop pala bahay niyo Saraiah?” Gulat na sambit ni Noah.

“Oo, hindi kasi kayo madalas ditto kaya hindi napapansin.” Natatawa kong sambit.

“Tara set up sa rooftop niyo, gawin na nating tambayan.” Biro ni Annaya.

“Pwede naman, kaso wala tayong gamit.” Sambit ko.

“Bibili tayo, maaga pa naman. Tara ba?” Tanong ni Noah.

“Oo, halika tara.” Sambit ni Ryen kaya mabilis akong nag ligpit ng pinagkainan ko at sasama na ako sakanila.

“Sakto kakagroceries lang natin.” Sambit ni Davian.

Sumama akong namili sakanila pero taga oo lang naman ako at taga sunod sa mga binibili nila. Bahala sila tutal sila naman ang may gusting bumuo ng tambayan sa rooftop.

Nang makauwi kami ay dumiretso kami sa rooftop para mag ayos.

The moment I stepped onto the rooftop, I already felt it—that soft, comforting kind of peace na hindi mo ma-explain agad. Parang yung hangin pa lang, may dala nang pahinga. It was late afternoon, around golden hour, and the sky was glowing with orange, pink, and purple streaks. I looked around, and sa sobrang ganda ng setup, para akong napunta sa ibang mundo. Not too fancy, pero sobrang ganda. Very warm, very soft, very… spontaneous.

“Sure bang kayo may gawa neto?” Natatawa kong tanong.

“Pwede na managing designer, archi ang datingan ha.”

On my left was this big L-shaped outdoor sofa, kulay light gray na may mga throw pillows na cream, beige, and dusty rose. Ang inviting niya, parang sinasabi sa akin, “Upuan mo ako, pahinga ka muna.” I sat down for a bit, hawak ang aking iced coffee, habang nakatingin sa view ng sunset at city skyline sa malayo. Under the sofa was a warm-toned carpet, medyo boho yung design, and it made the whole space feel like home kahit nasa labas ako.

Tumingala ako, at wow—ang daming fairy lights na nakasabit sa wooden pergola. May mga vines na umaakyat sa beams, parang sinadya talaga for that magical garden look. Hindi masakit sa mata yung ilaw. It was warm white, soft glow lang, and it gave off that “dreamy filter” effect sa buong paligid. Napangiti na lang ako habang iniisip kung gano’n din kaya kaganda ‘to pag gabi na.

Sa dulo ng rooftop, may hammock na beige ang kulay. Nakabit siya between two sturdy wooden posts. Kung gusto mong mag-isa, mag-muni-muni, o makinig lang ng music habang tanaw ang sky, perfect ‘yun. I tried lying there for a while, and grabe—ramdam mo ‘yung hangin, ‘yung softness ng hammock, at ‘yung tahimik na city sounds from below. It’s that kind of silence na hindi nakakatakot—masarap, parang yakap.

Sa paligid, may potted plants everywhere. May mga cactus sa maliliit na paso, may malalaking leafy greens gaya ng monstera at ferns, at may mga white and purple flowers na parang sinadyang pumuno sa gilid ng rooftop. I touched one of the leaves, and it felt so fresh. Ang bango pa ng paligid—amoy halaman, lupa, at konting lavender scent galing sa diffuser na nakatago sa sulok.

Then I moved to the other side the garden-style area. Dito mo talaga mararamdaman yung movie-night vibes. May white projector screen na nakabit sa harap ng isang puno, and below it, nakalatag ang mga blankets, soft rugs, at napakaraming pillows. I sat down and leaned back. Ang sarap. It was like lying in a cloud, pero may konting texture ng grass sa ilalim. The fairy lights were everywhere, nakaikot sa puno, naka-drape sa string sa taas parang glow-in-the-dark canopy.

There was a low wooden table in the middle, may tray ng chips, drinks, at isang basket ng fruits. On one side, a small Bluetooth speaker played soft acoustic music. Not too loud sakto lang para marinig pero hindi istorbo. I imagined watching a film there with friends, or even alone. May dala kang blanket, kakain ka ng popcorn, tapos habang nanonood ka ng movie, mararamdaman mong safe ka, okay ka, at kahit sandali lang wala kang iniisip.

Pag dumidilim na, ibang klase na ‘yung vibes. From warm sunset light, nagiging cozy darkness with glowing lights. The fairy lights begin to shine brighter, the city lights below start to twinkle, at may konting lamig na sa hangin. I wrapped myself in one of the throw blankets and sipped on cold juice na galing sa mini cooler. Ang lamig ng hangin pero ang warm ng atmosphere.

There were candles sa gilid, hindi ‘yung may apoy battery-operated pero sobrang real tingnan. Some gave off scented mist, pampakalma. And best of all, may mga mosquito-repellent candles na nagtataboy ng insekto, kaya kahit open space, hindi ka istorbohin ng lamok.

Tahimik yung buong lugar. You’ll only hear the leaves moving, the light buzz ng fairy lights, the occasional bird sound, and maybe laughter or soft kwentuhan kung may kasama ka. It felt so alive, yet so calm. Parang kahit anong bigat ng araw mo, pag andito ka, magiging okay ka ulit.

I stood up and looked around one last time. On the floor, there were layers of blankets over grass. The flower pots were placed carefully along the corners. May mga DIY tables simple lang pero bagay na bagay sa look. Even the rug had a bit of dirt, pero hindi siya nakakainis it added to the realness ng setup. Walang pretension, walang pilit. Just comfort, softness, and a little bit of magic.

This place this rooftop tambayan felt like a hug. Hindi siya fancy, hindi siya perfect, pero ramdam mo yung pagmamahal sa bawat sulok. Parang sinabing, “Welcome. You’re safe here.” It’s the kind of place you go to kapag gusto mong magpahinga, mag-isip, o tumawa lang.

And as I looked up, with the stars slowly showing above the fairy lights, I realized… this is what peace looks like.

“Ganda grabe.” Masayang sambit ni Annaya habang may dala dalang basket at kumot.

We’ve decided na uminom since wala naman sila plan for tomorrow at para na rin makapag catch up nanaman kuno, kahit deep inside alam kong ako naman ang iha hot seat nila.

“Anong alak ‘to?” Takang tanong ko kila Ryen, hindi kasi familiar sa akin yung alak na iniinom namin.

“San Mig lang yan, timplado ng juice yan.” Natatawang sambit ni Noah.

“Masarap.” Sambit ko.

“Oo, tapos mamaya maoy ka.” Biro ni Ryen kaya napanguso ako.

“Alam ko namang mag tatanong kayo, wag niyo na ko hintayin mag maoy.” Reklamo ko habang nakanguso. Napapailing na tumatawa ang apat na kaibigan ko dahil sa sinabi ko.

“Mamaya na, mas masaya mag tanong kapag lasing ka na at maoy.” Tumatawang sambit ni Ryen

Habang tumatagal ay talagang nilalasing ako ng mga loko. Hindi na rin ako makatanggi dala ng ginusto ko rin naman.

“Ryen.” Naiiyak kong sambit, doon palang alam kong mag mamaoy na ako. Nakakaramdam na rin kasi ako ng hilo at alam kong tama na ng alak ‘to.

“Ayan na.” Tumatawang sambit ni Ryen nang mag simula akong sumandal sakanya.

Mabilis agad akong tumingala para mapigil ang mga luhang nag babadyang bumagsak. I don’t want to cry again kaso mukhang pasaway ang mga luha ko at hindi rin napigilan.

“Hey.” Agad na sambit ni Annaya matapos akong mapansin.

“Akala ko okay na.” Natatawa kong sambit, trying to brush of what I feel.

Nakakainis naman e, namimiss ko nanaman siya. Naalala ko nanaman siya.

"Paano ba siya mawala sa sistema ko? I hate it." Natatawa kong sambit habang nakatingin sa kawalan.

"Achilles?" Mahinang tanong ni Noah at tila hindi sigurado.

"Sino pa nga ba? Siya lang naman." Seryosong sambit ko at bakas naman ang pag kagulat sa mata ng dalawang lalaki.