Turan
Sessizlik… Deniz kenarında yürürken ayağımın altındaki incecik çakılların hışırtısından başka bir şey duymuyorum. Rüzgar tenime değmiyor sadece… Kalbime de değiyor. Yanağımda bir rüzgar değil de Lale’nin eli geziniyormuş gibi… Gözüm onun üzerinde. Hafif adımlarla yürüyüşe devam ediyor. İncecik hırkası omzundan kayacak gibi. Saçları dağılmış ama o hiç umursamıyor. Gözleri dalgın, ama dudaklarının kenarında belli belirsiz bir tebessüm var. Ne düşündüğünü bilmek için dünyaları verirdim.
Bir adım daha yaklaşıyorum ona. Bir kelime bile etmeden yanında yürümek… Bu bile yeter. Ama içimden geçenleri haykırmak istiyorum. “Lale, seni her baktığımda daha çok seviyorum” diye haykırmak… Ama korkuyorum. Bu anın büyüsünü bozacak bir şey söylemekten, onun sessizliğine kaba saba bir cümleyle dalmak
