Lale
O sabah, güneşin ilk ışıkları pencerenin kenarına vurduğunda, içimde bir garip huzursuzluk vardı. Yaşlı çiftin evinde, tek başıma otururken, sessizlik beni sarhoş etmiş gibiydi. Duvarda asılı olan eski saat tıkırdamaktan başka bir ses yoktu. Gözlerim odanın her köşesini tarayarak kaybolmuş düşüncelerime takılıyordu. Bir yandan da, beni burada tutan tek şeyin bu evin sıcaklığı ve huzuru olduğunu düşünüyordum. Ama o huzur, derinlerde bir yerlerde kırılgan bir cam gibi titriyordu.
Sonra bir ses duydum. Dışarıda iki kişi konuşuyordu. Hemen pencerenin kenarına gittim, hızla gözlerimi camdan dışarıya odakladım. İlk başta emin olamadım, ama sonra... Evet, o siluetti tanıyordum. Emir… O, hiç unutmadığım birisi. Beni bulmuştu. Bunu bilmiyordum ama bir şekilde, içimde bir şeyler bunu hissediy
