Turan
Sabahın ilk ışıkları odaya girmeye başladığında, gözlerimi araladım. Yatakta hareketsiz kaldım, ama içimdeki huzursuzluk bir türlü geçmiyordu. O anı hatırlıyorum… Lale’nin yokluğu, sanki bir boşluk yaratmıştı içimde. Zihnime gelen ilk şey, birkaç gün önceki düşüncelerimdi. Eğlenmek, biraz kafamı dağıtmak... Ama ne kadar denesem de, hiçbir şey Lale’yi aklımdan atmaya yetmiyordu.
Birkaç gün önce ofisteki o bakışı hatırlıyorum, mesafeli, soğuk, ama bir o kadar da derin. Lale’nin bakışları, her zamankinden farklıydı. Sanki farkındaydı, ama aynı zamanda bir adım daha geri çekilmişti. Bir şeylerin değiştiğini hissetmiştim. O an, içimdeki tüm hüsranı dindirecek bir çözüm aramaya karar verdim. Belki de yeni biri, birini tanımak, her şeyin üstesinden gelmemi sağlayacaktı. Bunu kendime telki
