📖 9. BÖLÜM – YARANIN ÜSTÜNDEKİ TOZ
Hayat hiçbir yarayı tesadüfen açmaz. Bazen canını acıtan şey, aslında görmekten kaçtığın gerçeğin sesidir. Ben bunu geç öğrendim; canım yandıkça, dizlerim çöktükçe ve içimde kimseye söylemediğim sorular büyüdükçe anladım. O sabah uyandığımda içimde bir şey hafifçe kıpırdadı. Sanki kalbimin en dip köşesinde unutulmuş bir şey beni dürtüyordu: Artık kaçma.
Kaçtığım neydi? İnsanlar mı, yaşadıklarım mı, yoksa kendimden duyduğum hayal kırıklığı mı? Hiçbiri tek başına değildi; hepsi bir bütündü ve o bütün benim en büyük sınavımdı. Geçmişte yaşadığım, boğazıma düğüm gibi oturan o anları düşündüm. Yıllar geçse de kendini hatırlatan şeylerin üzerine örttüğüm tozları yavaşça üfledim. Anladım ki acı saklandıkça iyileşmiyor; üstünü örttüğün yara kanamaya devam ediyo
