📖 11. BÖLÜM – TECRÜBENİN SÖYLEYEMEDİKLERİ
Bazı cümleler hiç kurulmaz. Bazı acılar, ifadeye kavuşmayı hak etse bile kelimelerin dar kalıplarına sığmaz. İnsan, en çok da susmak zorunda kaldıklarının ağırlığıyla büyür. Ben büyüdüm ama bir parçam hep çocuk kaldı. O çocuk hâlâ içimdeydi; sessiz, ürkek, kimseye yük olmamaya çalışan bir çocuk. Herkesin güçlü sandığı, gülüşlerinde yürek yırtıkları saklayan bir çocuk... Bazen geçmiş sandığın şey aslında hâlâ seninle yürüyormuş; bunu çok sonradan fark ediyorsun.
Bugün bir şey oldu; çok basit bir şey belki ama içimde yıllardır dokunulmamış bir kapıyı açtı. Bazı kapılar vardır, kimse çalmaz ama sen arkadan kilitlesen bile hayat bir şekilde içeriyi görür. Ben de gördüm. Sabah pencerenin perdesini araladığımda hava griydi. Gri hava beni hep çocukluğum
