Kayıp Parça
Kaya'nın arabası lojmanımın önünde durduğunda motorun sessizliği içimi kemiren bir gerginlikle doldu. Hastanedeki o boğucu atmosfer, Alparslan'ın delice bakışları, Ceylin'in zehir dolu sözleri... Hepsi zihnimde bir ağırlık gibi varlığını sürdürüyordu. Kaya ise en az benim kadar gergin görünüyordu; direksiyonu sımsıkı kavramış parmaklarının beyazladığını görebiliyordum. Yol boyunca da hiç konuşmamıştı. "Hadi," dedim sonunda kapıyı açarak. "İçeri girelim." Ben demesem akşama kadar burada oturacak gibi duruyordu. Birlikte benim evime girdik. Kaya ceketini askıya astı ve bana döndü. Üzeri hâlâ operasyondaki toz toprak, kan ve barut lekeleriyle kaplıydı. "Git, duş al" dedi. Sesi alışılmadık derecede yumuşak ama arkasında gizli bir aciliyet vardı. "Temizlen. Sonra konuşacağız." Şüpheyle onu
- Writer
