“H-how could you?” gumagaralgal na boses ni Eloise habang dinuduro nito ang dibdib ni Voltaire.
Napayuko si Voltaire dahil sa labis na pagsisisi. Ngayon lamang tumatak sa kanyang isipan ang babala ni Cris sa kanya. Kung maibabalik niya pa ang panahon, sana matagal niya nang ipinagtapat sa dalaga ang katotohanan.
“E-Eloise,” unti-unting inangat ni Voltaire ang kanyang ulo upang tignan ang dalaga.
Kahit na umiiyak si Eloise ay nagulat siya dahil sa namumulang mga mata ni Voltaire. Hindi niya lubos na maisip kung bakit umiiyak ito sa kanyang harapan.
Walang tigil sa pag-agos ang mga luha ito na siyang labis na ikinataka niya. She felt bad for making him cry. Pero kahit baliktarin man ang mundo, nagawa pa rin siyang lokohin ni Voltaire.
“I-I should have told you,” Voltaire’s voice begun
