เหตุการณ์ในวันนั้นทำให้มาหยาได้รู้ทันทีว่า ลูกชายของเธอใจอยู่ที่เธอน้อยเหลือเกิน ในวันนี้มาหยาจึงมานั่งเสียใจเธอนั่งอยู่ที่ม้านั่งตัวยาวในสวนของคฤหาสน์ จ้องมองต้นไม้ใบหญ้าที่ปลิวไปตามแรงลมกระทั่งร่วงหล่นลงพื้นเหมือนกับว่าเวลาที่เธอได้โอบกอดลูกชายมันช่างน้อยเกินไปเหลือเกิน
หญิงวัยกลางคนอย่างเธอทำไมถึงได้รู้สึกเหงาได้มากถึงขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนก็มีผู้คนมากมายที่วิ่งเข้ามาหาเธออย่างไม่หยุดหย่อน กระทั่งลูก ๆ เริ่มโต และออกห่างจากเธอ ทั้งเธอผลักไสไปเองอย่างธันวา และคนที่เธอไม่ได้อยากผลักไสอย่างธนู
"เฮ้อ... ทำไมฉันรู้สึกโดดเดี่ยวขนาดนี้นะ"
มาหยาลุกขึ้นก่อนจะเดินไปที่โรงรถที่ให้คนขับรถติดเครื่องยนต์รอเธอไว้ เพราะว่าเธอจะไปหาสามีที่โรงพยาบาล เพียงแต่ว่าเธอรู้สึกเหงามากจริง ๆ และสาเหตุที่เธอไปที่สวนเพราะเธอคิดถึงลูกชาย
ธนูลูกชายที่รักของแม่
"คุณพ่อกินส้มสิคะ ฟ้าปอกให้เองเลยนะคะเนี่ย"
ธนูกั
