มาหยามองตามธันวาที่ใช้ร่างใหญ่บดบังร่างเล็กของลูกสาว จิตใจของเธอก็ห่อเหี่ยวขึ้นมา ครั้นนึกขึ้นได้ว่าเธอเองที่เป็นคนผลักไสธันวาให้ทำตัวห่างเหินอย่างนี้เองแต่เธอก็ไม่คาดคิดว่าแม้แต่หน้าตาของหลานสาวที่เธออยากเห็นเธอเองก็ไม่มีโอกาสได้เห็นแล้ว
มาหยามองตามธันวาไปจนประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลงเธอยังคงนึกถึงลูกชายคนนี้ของเธออยู่เสมอ ก่อนหน้าที่เธอเคยทำเรื่องชั่วช้าเอาไว้เธอก็อยากเห็นแก่ตัวแล้วให้ธันวาลืมมันไปได้หรือเปล่า มาหยาไม่ชินกับการที่ธันวาเป็นแบบนี้เลยจริง ๆ
เมื่อเธอมองกลับมาเธอถึงได้รู้ว่าเธอทำพลาดไปแล้วจริง ๆ น่าเสียดายธันวาในตอนที่ยังเล็กชอบวิ่งเข้ามากอดขาเธอแน่น และเมื่อโตขึ้นมาหน่อยก็ชอบมาออดอ้อนเธอทำให้เธอไม่รู้สึกขาดความอบอุ่นจากลูกเลยแม้แต่น้อย มาหยาเดินไปหาสามีของตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงในตอนนี้ธนิตเองก็ยังคงใส่หน้ากากออกซิเจนอยู่มองภรรยาด้วยแววตาสงสาร ใช่เขาต้องใช้คำว่าสงสารอย่างแน่น
