วันแล้ววันเล่าที่ผ่านมาคำสุดท้ายที่เพียงฟ้าได้พูดเอาไว้ทำให้ธนูฮึดสู้ และมีสติมากขึ้น เขายังคงตื่นไปทำงานแต่เช้า และเลิกงานไปอยู่เฝ้าคุณพ่อของตัวเองเป็นอย่างนี้เรื่อยมาร่วมสองสัปดาห์แล้ว สีหน้าของธนิตดูดีขึ้นกว่าเดิมมากด้วยเพราะลูกกับเมียดูสงบศึกกันแล้ว และอีกอย่างเมียของเขาก็ดูเป็นห่วงเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
"ฟ้าลูก แม่วานฟ้าช่วยปอกผลไม้ให้คุณพ่อทีนะลูก"
"ได้ค่ะ"
"ขอบใจจ้ะ" มันไม่ใช่การคิดไปเอง แต่เพราะคุณแม่พูดดี ทำดีกับเพียงฟ้ามากขึ้นบรรยากาศภายในห้องพักก็เลยเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ อาจจะเพราะว่าธนูตัดสินใจที่จะบอกแม่ของเขาหลังจากที่เขาตั้งสติได้แล้ว ว่าคุณพ่อจะอยู่กับพวกเราได้นานแค่ไหน จากวันนั้นมาแม่ก็ดูซึมมากขึ้น และเอาใจใส่พ่อมากขึ้นราวกับว่าท่านกำลังจะเสียเพื่อนที่สนิทที่สุดไป
วันนั้นสองแม่ลูกโผเข้ากอดกันรวมถึงสะใภ้ด้วยที่ถูกดึงเข้าไปกอดไม่รู้ว่าเรื่องราวมันเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไรแต่เพียง
