หลายวันมานี้ธนูสังเกตว่าคุณแม่ของเขาติดโทรศัพท์มากเป็นพิเศษซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ว่าอะไรหากคุณแม่จะมีเพื่อนมีกลุ่มบ้างเพราะว่าตัวเขาคิดว่าดีกว่าคุณแม่ต้องมานั่งว่าง ๆ แล้วมานั่งกดดันเขาให้เขาเครียดตาย ตั้งแต่วันที่คุณแม่โทรไปต่อว่าเพียงฟ้าซึ่งเป็นวันเดียวกันกับที่เขาตั้งใจที่จะคุยกับคุณแม่ให้รู้เรื่อง เพียงฟ้าก็มีท่าทีที่เปลี่ยนไปเธอดูไม่สดใสเหมือนเดิม เธอดูไม่ค่อยอยากจะคุยกับเขาเหมือนเดิม เขาไม่รู้เหตุผลว่าเพราะอะไรตัวเขาเองก็พยายามทำทุกอย่างให้มันเต็มที่แล้ว
"จะไปไหนเหรอตาธนู"
"จะพาฟ้าออกไปข้างนอกครับคุณแม่มีอะไรรึเปล่าครับ"
"พอดีเลย เดี๋ยวน้องนิดามาธนูพาน้องไปด้วยนะลูก น้องมาอยู่นี่น้องไม่มีเพื่อนคงเหงาแย่เลย มีฟ้ามีธนูเป็นเพื่อนแม่คิดว่าน้องคงจะหายเหงาไปได้บ้าง"
ธนูเม้มปากจนเป็นเส้นตรงเขาอยากจะบอกกับคุณแม่ของเขาว่าเขาไม่ได้อยากจะพากุลนิดาไปด้วยเลยแม้แต่น้อยเพราะว่าในตอนนี้มันเป็นเวลาขอ
