รักลวงใจ (ศิลา&อิงดาว)​

ความสับสน

“ผมอยากให้คืนนี้เป็นคืนพิเศษสำหรับเราสองคน อยากให้คุณประทับใจ อยากให้เรามีความทรงจำที่ดีร่วมกันครับ"

เขาจะต้องรีบทำคะแนนเพื่อให้เธอตกหลุมรักเขาให้ได้ เอาความหล่อคมคายรูปร่างสูงใหญ่อย่างคนที่ออกกำลังกายอยู่เสมอมาเป็นตัวล่อ พร้อมกับเปย์เธออีกหน่อย ต่อให้สวยและรวยมากแค่ไหน กี่คนต่อกี่คนสุดท้ายแล้วก็ต้องอ่อนระทวยให้กับเขาอยู่ดี

ศิลาเชื่อในรูปลักษณ์ของตัวเองว่าจะเอาชนะใจเธอได้ในที่สุด ที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่มองผ่านเขาไปเลยสักคน

เขาและเธอต่างก็มองสบประสานสายตากันหวานซึ้งโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆ ก็พอเข้าใจในสิ่งที่สื่อออกมาทางแววตา ทุกอย่างราวกับความฝัน อิงดาวหลับตาลงพริ้มด้วยหัวใจที่พองแน่นคับอก ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยจุมพิตจากเขาที่บดเคล้าลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

ร่างบางแทบทรงตัวไม่อยู่เมื่อริมฝีปากหนาบดเคล้าขยี้อย่างดูดดื่มและหนักหน่วง ทำเหมือนว่าเขารอวันนี้มาเนิ่นนาน คนโดนกอดอ่อนระทวยจนต้องรีบยกสองแขนขึ้นคล้องคออีกฝ่ายเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว

"อ่า..ผมชอบคุณ ชอบมากด้วยอิงดาว"

เสียงทุ้มพร่ามีเสน่ห์ดังออกมาจากริมฝีปากหนาที่ผละออกมาอ้อยอิ่ง ก่อนจะมองสบตากลมโตของเธอด้วยแววตาปรารถนา มือหนายกขึ้นมากอบกุมดวงหน้าเรียวเล็กไว้ไม่ให้หันหนี

"คืนนี้คุณอยู่กับผมนะ...ได้ไหม...นะครับ ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุดนะครับคนดี"

ศิลาไม่ปล่อยจังหวะให้หญิงสาวได้ปฏิเสธ เขาแนบริมฝีปากร้อนลงบนกลีบปากอิ่มสีสดของเธออีกครั้ง ปลายลิ้นอุ่นร้อนสอดแทรกเข้าไปตวัดพันเกี่ยวเรียวลิ้นเล็กของเธอราวกับหื่นกระหายมาเนิ่นนานพร้อมกับเชยชิมความหวานล้ำข้างในโพรงปากอุ่นอย่างมัวเมา

จนเขาก็แทบจะถอดถอนตัวไม่ขึ้น...

ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะทำให้เขาคลั่งได้ถึงเพียงนี้ การจูบที่ไร้เดียงสาของเธอมันทำให้เขาหัวหมุนแทบบ้า!!

ศิลาไม่เชื่อว่าผู้หญิงจบนอกอย่างเธอจะไม่มีประสบการณ์เรื่องอย่างว่า สิ่งที่เธอกำลังแสดงออกมาคงแค่เป็นการเสแสร้งแกล้งทำเพื่อหลอกผู้ชายทุกคนตายใจ อย่างเช่นเขาตอนนี้กำลังโดนอิงดาวตกเข้าอย่างจัง

จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ ตอนนี้เขาปวดหนึบมากจนไม่อาจทนไหว สัมผัสไร้เดียงสาของเธอ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ผสมกลิ่นกายสาวของเธอ และผิวเนียนนุ่มมันทำเขาสติแตก ร่างกายเดือดพล่านไปด้วยแรงปรารถนา เธอกำลังยั่วและปั่นหัวเขา

ศิลาทนต่อไปไม่ไหวรีบช้อนอุ้มร่างที่อ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงที่อยู่ในอ้อมแขนขึ้นในท่าเจ้าสาว แล้วเดินกลับบ้านพักทันทีโดยไม่สนใจดินเนอร์หรูที่กมลจัดเตรียมไว้ให้อีกต่อไป

พอมาถึงห้องนอนของตัวเองชายหนุ่มก็วางร่างบางของอิงดาวลงบนที่นอนนุ่มก่อนที่จะขึ้นคร่อมด้วยร่างหนาของตัวเองกักขังเธอเอาไว้ในวงแขน นัยน์ตาคมเต็มไปด้วยไฟปรารถนา ไม่มีแม้เสียงคัดค้านดังออกจากเธอ ยิ่งทำให้ชายหนุ่มฮึกเหิม ได้ยินเพียงเพียงลมหายใจกระเส่าเร่าร้อนของกันและกันที่พ่นออกมาบ่งบอกถึงความต้องการที่มีต่อกัน กลิ่นไอความปรารถนาลอยฟุ้งอยู่ในห้องนอนกว้าง

ดวงตากลมไหวระริกมองสบกับดวงตาคมที่เต็มไปด้วยแรงแห่งไฟพิศวาส เขาจุมพิตลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธออย่างแผ่วเบาแล้วค่อย ๆ เลื่อนลงมาข้างพวงแก้มเนียนสีแดงระเรื่อ

อิงดาวอยากอยู่กับเขาและอยากตกเป็นของผู้ชายที่เธอมีใจในคืนนี้ แต่พอถึงเวลาจริง ๆ เธอกลับทำมันไม่ได้ สำนึกผิดชอบชั่วดีที่ยังเหลืออยู่ทำให้เธอไม่อยากทรยศต่อพ่อ ตัวเอง รวมถึงว่าที่เจ้าบ่าว ถึงแม้ไม่ได้รักแต่เธอก็ไม่อยากทำผิดต่อเขา...

อิงดาวตัดสินใจในวินาทีที่ศิลากำลังบีบเคล้นหน้าอกอวบของเธอ มือเล็กจึงรีบผลักอกแกร่งออกก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินกว่าจะยั้งใจไว้ได้

"ทำไม!"

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจเมื่อถูกต่อต้านขึ้นมากลางคัน ทั้งที่เครื่องเขาติดไปแล้ว

"ฉันทำไม่ได้"

อิงดาวส่ายหน้าไปมาพร้อมกับเบือนหน้าหนีสายตาตัดพ้อของคนที่เธอรัก มือเล็กยกขึ้นมาปิดบังหน้าอกอวบที่โดนอีกฝ่ายปลดกระดุมออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เผยให้เห็นเต้าเต่งตูมอวบอิ่มที่อยู่ภายใต้บราลูกไม้สีดำสุดเย้ายวนใจ

ศิลาลุกขึ้นนั่งถอนหายใจหนัก ๆ อย่างเสียอารมณ์ เหยื่อกำลังติดเบ็ดหรือเขากันแน่กำลังติดเหยื่อ ถึงได้หงุดหงิดใจที่เธอขัดขืนไม่ยอมไปต่อกับเขา

"ผมเคารพการตัดสินใจของคุณอยู่แล้ว แต่ผมแค่อยากจะบอกให้คุณรู้ไว้ว่าผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน"

พูดจบศิลาก็ลุกเดินออกไปจากห้องทันทีด้วยความกรุ่นโกรธและหงุดหงิดหัวใจที่ถูกเทกลางคัน และยัง โกรธที่เธอทำเหมือนเขาไม่มีความหมาย ไม่มีค่ามากพอที่เธอจะขึ้นเตียงด้วย

ศิลาคิดไปเองว่าอาจเพราะไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนปฏิเสธมาก่อนจึงทำให้เขาเดือดมากขนาดนี้ อิงดาวเป็นคนแรกที่เทเขา...

ร่างบางที่ยังคงนอนนิ่งบนเตียงกว้าง ปล่อยให้น้ำตามันรินไหลออกมา ปากบางเม้มสนิทกลั้นเสียงสะอื้นไห้เอาไว้ เธอเองก็ชอบเขามาก อาจจะเรียกว่ารักไปแล้ว

ใครบ้างไม่อยากอยู่กับคนที่รัก ใครบ้างไม่อยากแนบชิดสนิทกับคนที่ตนมีใจ เธอก็เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่อยากอยู่ในอ้อมกอดของคนที่เรารักและอยากให้เขาเป็นคนแรก

อิงดาวไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี สมองของเธอตอนนี้มันตีกันให้ยุ่งไปหมด

ร่างบางเช็ดคราบน้ำตาแล้วเดินออกไปตรงระเบียงเพื่อตามหาศิลา แต่ทว่าไม่พบร่างสูง อีกฝ่ายคงจะโกรธเธอมาก เห็นสีหน้าบึ้งตึงของเขาแล้วเธอก็ใจหาย คนตัวเล็กจึงทำหน้าเศร้าเดินก้มหน้าเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง

ศิลายืนแอบมองเธออยู่ข้างล่าง ท่ามกลางความมืดไม่ให้เธอเห็น เขาเองก็รู้สึกหน่วง ๆ ในใจเช่นกัน แต่หน่วงและปวดหนึบมากก็คงตรงกลางกายนี่แหละ...

อ่า...เธอทำให้เขาตื่นแล้วก็เทกันแบบนี้ แล้วคืนนี้เขาจะนอนหลับได้อย่างไรกัน ...

พอถึงตอนเช้าเขาก็รอเธออยู่ที่รถแล้ว อิงดาวลากกระเป๋าเดินมาหาเขา ศิลาจึงนำกระเป๋าสัมภาระเธอไปเก็บไว้ท้ายรถแล้วก็เดินอ้อมไปยังคนขับทันที เมื่ออีกฝ่ายไม่พูดเธอก็เลยเลือกที่จะเงียบ

ระหว่างทางขับรถกลับกรุงเทพต่างจากขามาลิบลับ เพราะตลอดเวลาหลายชั่วโมงที่นั่งรถกันมา สองหนุ่มสาวไม่มีใครปริปากพูดคุยอะไรกันเลย มีเพียงอิงดาวที่แอบเหลือบตามองคนขับไม่พูดไม่จา เอาแต่ทำหน้าตึงคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันยุ่งอิรุงตุงนังจนเธอไม่กล้าที่จะพ่นลมหายใจแรง ๆ ด้วยซ้ำ กลัวว่าจะทำให้เขาขุ่นเคืองใจ

“ขอบคุณนะคะ ที่มาส่ง”

เธอลอบมองสีหน้าคนขับที่ทำหน้าตึงตลอดการเดินทางด้วยหัวใจปวดแปลบ ขนาดมาถึงบ้านเอ่ยคำลากันแล้ว ศิลาก็ยังเงียบขรึมปั้นปึ่งกับเธออยู่เลย