Wendy, diğerlerinin yanına gelişini izlerken sessizdi. Kısacık an, yaşadığı duygu karmaşasını tetiklemişti. Yardım edip kendini indirmelerini, sarmaşıktan zahmetsizce kurtarmalarını yabancı gözlerle izledi. Karanlık bahçeden çıkarıldığında kendini toprağa attı. İçinde biriken tüm zehrin dikenlerin açtığı deliklerden akıtılmasını bekledi.
Ba’al, kızın bedenini bir mengene gibi sıkıyordu. Sessizdi, bakışları özür doluydu ama ölü gibi sessizdi. Bir meyvenin özünü çıkarmak ister gibi, sabırla zehri akıtırken kızın döktüğü acılı yaşları görmezden gelmeye çalışıyordu. Diğerleri çoktan olayın nasıl olduğunu anlamak için etrafa dağılmıştı. Her sıkıştığında kapıları mühürleyin diye emretmesi pek iş görmüyordu, bunu acı bir şekilde öğrenmişti.
Artık düşmanının kim olduğunu biliyordu. Onu yok etmek
