Küçük, parlak bir yıldırım
Birkaç minik kelebek ölüsü
Bir avuç nefret
Ve bulutların göz yaşları
Zamanın donmuş, parlak kristalleri
Ölümden can bulmuş bedenler
Bir tutam açlık
Ve ağaçta sallanan cesetler
Buruşmuş nefesler
Birkaç harabe ev
Bir sebepten aşk
Ve sonsuz bir lanet
“Çok güzelmiş ama bu çocuklar, böyle bir şiir için fazlasıyla tatlı değil mi?” diye sordu Asig. Yine Tuhaf kıza gözcülük ediyordu. Tuhaf bir şekilde gevezeliklerine alışmaya başlamıştı.
“Bilmem, öyleler mi?” diye sordu canavar. Bakışlarını çocuklardan hiç çekmemişti. Bir kulağı dışarıda dönen tartışmada olsa da dikkatinin çoğu kısmını üç minik kız, daha çok kısmını gözlerini ona dikmiş bakan Asig çekiyordu. O kendisine böyle bakarken bir tuhaf hissediyor, hislerini tanımadığı için konuşarak bu tuhaf duygula
