ตอนที่7 พี่มิล
1295 Words
"แกชอบมันงั้นหรอวะเดม"ฉันถึงกับเงียบในคำถามของดินจะปฏิเสธก็คงยากแถมเพื่อนก็คงดูออกเพราะการกระทำของพวกฉันมันย้อนแย้งมาตั้งนานแล้วกับคำว่าเพื่อนแต่แสดงอาการหึงหวงกันเหมือนกับแฟน
"ว่าไง"
"ฉัน.....ไม่ได้ชอบเวกัสหรอก"เสียงถอนหายใจของคนข้างกายดังออกมาแต่ก็ยังคงจ้องมองหน้าฉันอย่างกดดันพร้อมกับมือที่กัดกันแน่นจนเลือดสีแดงเกือบไหลออกมาจนเป็นแผล
มือหนาของคนข้างกายค่อยๆ ยื่นมาจับมือฉันให้ผ่อนคลายก่อนที่ฉันจะพุ่งเข้าไปสวมกอดดิน เพราะตอนนี้ไม่รู้เป็นบ้าอะไรฉันถึงได้ร้องไห้แบบนี้กัน
"....."
"ฉันไม่รู้ว่ะดิน ฉันไม่รู้ว่าต้องทำไงดีอะ"ฉันเผลอร้องไห้ออกมาและสวมกอดคนตรงหน้าอย่างลืมตัว เพราะตอนนี้ความเสียใจมันครอบงำซะมากกว่า
"ไม่เป็นไรนะ มีอะไรก็บอกฉันได้ เราเป็นเพื่อนกันนะเว้ยเดม"แต่ในขณะนั้นเองเสียงเจื้อยแจ้วของใครคนหนึ่งก็พูดดังออกมาจนทำทั้งฉันและดินต่างพากันปลิตัวออกจากกันเพื่อหันไปมองตามเสียง
"ดินกับเดม คบกันแล้วหรอเนี่ย"
"มากับกัส"ฉันและเวกัสมองหน้ากันสักครู่ก่อนที่เขาเองจะก้มตัวลงมาและจับรั้งข้อแขนของฉันไว้เพื่อที่จะพาฉันไป
"ปล่อยนะ! ฉันเจ็บนะเวกัส"
"ไอ้เชี้ยกัส ปล่อยเดมดิวะ"
"มึงเสือกเหี้ยไรวะ กูจะพาเดมกลับบ้าน"
"มึงจะพาเดมกลับบ้าน ทั้งๆ ที่ตอนนี้มึงควงเมอยู่อ่ะนะ มึงคิดถึงความรู้สึกเดมบ้างดิวะ"ดินพูดออกมาด้วยความเสียงดังก่อนที่เวกัสเอวงจะค่อยๆ ปล่อยมือฉันออกและยืนมองฉันอย่างนิ่ง
"เจ็บมากมั้ย แดงหมดเลย"
"ไปกันเถอะค่ะกัน เราไปทำอะไรสนุกๆ กัน"และนั่นแหละฉันรีบก้มตัวหยิบกระเป๋าของฉันและดินขึ้นมาพร้อมกับลากดินให้ออกไปจากตรงนั้นทันที
ไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางจะไปที่ไหนแต่ทว่าตอนนี้รู้เพียงต้องไปที่ไหนก็ได้ที่จะไม่ต้องมาเจอเวกัสอีกเพราะไม่งั้นหัวใจของฉันได้บอกชํ้าไปกว่านี้แน่ๆ
"โอเคป่าววะเดม"
"ฉันโอเค"ฉันจำเป็นต้องใช้ชีวิตกับพวกเพื่อนไปต่อไปเพราะไม่อยากทำให้แก๊งของพวกเราต้องมาแตกหักกันเพียงเพราะฉันคนเดียว
ฉันพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติอยู่กับทุกคน ยกเว้นเวกัสเท่านั้น ช่วงนี้ดินก็เริ่มเข้าถึงเนื้อถึงตัวฉันมากขึ้นและเราสองคนก็เริ่มหยอกล้อกันมากขึ้นหลายเท่าอีกด้วย
ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็มีสายตาของเวกัสที่ต้องมองมาเพียงเท่านั้น ฉันไม่ได้กลับคอนโดเลยด้วยซ้ำ ข้าวของทุกอย่างตอนนี้อยู่ที่สตูดิโอเกือบหมดแล้วอีกด้วย
"รอนานมั้ยวะ?"
"เมื่อคืนไปนอนที่ไหนมาวะ กูไปหาที่สตูก็ไม่เจอ"
"...??"
"ไปนอนกับพ่อมาอ่ะ"ดินเอ่ยถามฉันเมื่อเดินเข้ามาพร้อมกับเวกัสที่โต๊ะประจำของพวกเรา
"มึงไปทำไรที่สตูเดม"เสียงแข็งกร้าวของเวกัสเอ่ยออกมาอย่างสงสัยและจ้องมองฉันกับดอนสลับกันไป
"ก็ไปหาเมียกูไง"คำพูดของดินพูดออกมาอย่างว่าเล่นและทำสีหน้าก่อกวนเวกัสที่นั่งกำหมัดแน่นแต่ก็ไม่ได้มีใครสนใจจนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของฉันก็ได้ดังขึ้นมา และพบเข้ากับสายของพี่ชายของฉันเอง
ตึ้ดดดดดด~~~
"ใครโทรมาคะ เมีย"
"พี่กูโทรมาอ่ะ ไปรับสายก่อนนะ"ฉันยกยิ้มให้กับเพื่อนและเดินออกไปรับชายพี่ชายของตัวเองทันที ไม่ต้องเดาเลยว่าทำไมพี่มิลถึงโทรมา คงเป็นเพราะช่วงนี้ฉันมานอนที่สตูบ่อยๆ แน่นอน
(ทำไมรับช้า)
"ก็ไม่ได้ยินอ่ะ"
(ช่างเหอะ) เสียงปัดไปของพี่มิลเอ่ยออกมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจ
"แล้วนี่พี่ชายสุดที่รัก ไม่นอนรึยังไงคะโทรมาซะดึกเลย ที่นู่นดึกแล้วไม่ใช่หรอคะ"
(ทำไมช่วงนี้มานอนที่สตูบ่อย) เสียงแข็งกร้าวของพี่มิลเอ่ยออกมาอย่างน่ากลัวและดุดัน คงไม่แปลกที่พี่เขาจะรู้เพราะฉันใช้ระบบเซนเซอร์ในการเข้าประตูที่สตูดิโอแล้วสามารถรันรายชื่อของพนักงานแต่ละคนได้
"พอดีช่วงนี้หนูมีงานที่สตูเยอะอ่ะ"
(อย่ามาโกหกนะเดม! พี่เช็กงานหมดแล้ว ทะเลาะอะไรกันทำไมถึงไม่กลับห้อง)
"ก็แค่โกรธมันนิดหน่อยอ่ะเลยไม่อยากกลับห้อง"
(แต่เราก็รู้ว่าอยู่คนเดียวมันอันตรายนะเดม พี่ไม่อยากให้เราอยู่คนเดียวเหมือนเมื่อก่อน) พี่มิลพูดออกมาอย่างเบาและเงียบกันไป
เมื่อก่อนตอนฉันอยู่ราวๆ ม.3ฉันเคยอยู่บ้านคนเดียวและมีโจรขึ้นบ้าน ช่วงนั้นไม่รู้ฉันเกิดก๋ากั่นอะไรขึ้นมา ฉันดันหยิบไม้เบสบอลคิดจะลงไปต่อสู้กับโจรแต่ไม่ทันคิดว่ามันจะมีปืนจึงทำให้มันยิงฉันเกือบปางตาย
โชคดีมากที่เวกัสและพี่มิลมาทันและพาฉันไปโรงพยาบาลทันที หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยได้อยู่คนเดียวเลยจนกระทั่งพี่มิลบินไปเรียนต่อต่างประเทศ
และฝากฉันไว้กับเวกัส เพราะพ่อต้องไปต่างจังหวัดบ่อยๆ ทุกๆ ช่วงชีวิตของฉันเลยมีแต่เวกัสและพี่มิลที่เป็นคนดูแลปกป้อง
"ไม่เป็นไรหรอกหนา หนูอยู่ได้ค่ะ"
(เดม พี่ไม่เหลือใครแล้วนะ ถ้าเดมเป็นอะไรไปแล้วพี่จะอยู่กับใคร)
"เดมดูแลตัวเองได้จริงๆ ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ แค่นี้ก่อนนะมีเรียนอ่ะ ฝันดีนะคะพี่ชาย"ฉันรีบกดวางสายทันที
พี่มิลยอมรับพ่อกับอาไม่ได้ที่พวกเขาคบกัน ส่วนแม่ก็หายจากไปทันทีและแฟนพี่เขาก็ตายจากไปตั้งแต่พวกเราเรียนอยู่ม.6 จึงทำให้ชีวิตทั้งชีวิตของพี่มิลเหลือแค่ฉันเพียงเท่านั้น
เมื่อก่อนที่พี่มิลคบกับพี่สเนลพวกเขาดูรักกันมากและเป็นคู่รักที่ใครๆ ก็ต่างพากันอิจฉากันทั้งโรงเรียนและฉันไม่เข้าใจในความรักเลยว่าทำไมพี่ชายฉันถึงได้หลงรักพี่สเนลได้ขนาดนี่ แทบจะเรียกว่าบูชาความรักขึ้นหิ้งเลยก็ว่าได้
จนมาเจอความรักกับตัวเองว่าเป็นแบบไหนฉันถึงได้รู้ถึงความรู้สึกกับความรักมันเป็นอย่างนี้นี่เอง แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็ได้เกิดขึ้นเมื่อพี่สเนลเกิดอุบัติเหตุรถชนจนเสียชีวิต พี่มิลเงียบหายไปนานหลายเดือนเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง
และนี่แหละคือเหตุผลหนึ่งที่พี่เขาเป็นห่วงฉันมากและกลัวว่าฉันจะเกิดอันตรายและเสียใครไปในชีวิตที่เขาอีก
"มีอะไรรึเปล่าวะเดม"
"เปล่าอ่ะพี่เค้าแค่คิดถึงเลยถามหา"
"คืนนี้กลับห้องมั้ย??"
"คืนนี้วันเกิดมึงหนิ ที่ไหนแชร์มาด้วย กูไปเรียนละนะมึง ปะไปเหอะ"ฉันเลือกที่จะเมินเขาต่อและเดินจากไปทันที ไม่รู้ว่าเขาจะทำสีหน้าอย่างไร แต่ในตอนนี้ฉันต้องทำยังไงก็ได้ให้ออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด
- Writer
