🖤 Bad boyfriend 🌾

ตอนที่ 12 ชาเขียว

ชีวิตของฉันในทุกวันเหมือนวนลูปอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยนแปลง ฉันกับเวกัสเราสนิทกันมากและเขาก็ทำตามสิ่งที่เขาพูดทุกอย่าง ส่วนฉันก็ทำตามกฎที่เขาตั้งไว้เช่นกัน

สาวๆ ของเวกัสยังคงมาวอแวเขาอยู่ตลอดเวลา แต่เขาไม่ได้เล่นด้วยเลยแม้แต่น้อย นอกซะจากเพื่อนร่วมห้องที่คอยนำขนมและนํ้ามาให้ซึ่งฉันไม่พอใจเป็นอย่างมากแต่ก็พูดอะไรไม่ได้เพราะสถานะที่ใช้คำว่าเพื่อน

"ไอ้เดม วันนี้พวกกูมีรับน้อง มาดูด้วนะคะเมีย"ดินเดินเข้ามากอดคอฉันที่กำลังนั่งแก้บทละครอยู่อย่างเคร่งเครียด ฉันหันไปมองเคืองกับมันสักครู่ก่อนที่จะกลับหันมาสนใจกับงานต่อไป

"โทษ"

ดินพอเห็นฉันจ้องมองเขาแบบนั้นก็ถึงกลับหุบยิ้มและถอยตัวออกไปจากฉันเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมาวอแวฉันอยู่ข้างๆ

"มึงก็ไปยุ่งกับมัน ทำไมเคร่งกันจังวะพวกมึง"

"เอ่อนั้นดิ เมียจ๋ามองกูซะน่ากลัวเลย"

"เกิดอะไรขึ้น"

"งานพวกกูหายอ่ะดิ ทั้งๆ ที่เซฟไว้แล้วแต่พอมีคนยืมไปมันกลับ..."พายุหันไปมองกลุ่มของเพื่อนร่วมห้องที่นั่งอยู่ ฉันไม่รู้ว่าเป็นพวกเขาจริงๆ หรือไม่แต่ก็ไม่ได้สนใจและนั่งทำงานต่อ

เพราะก่อนหน้านี้พวกนางเข้ามาถามเรื่องงานและขอยืมดูงานในคอมพวกฉัน ตอนนั้นพวกเราก็ไม่ได้สนใจอะไรมากและไม่ทันได้สังเกตอะไรเลย แต่พอใกบ้เที่ยงมาระหว่างที่กำลังจะกลับเข้ามาทำงานอีกครั้งไฟล์งานที่ต้องส่งก็หายไปแล้ว

"นั่นมันเอมิเพื่อนยัยเมญ่าปะไอ้กัส"ดินเอ่ยออกมาทำเอาฉันถึงกลับหันไปมองเวกัสที่มองอยู่

"เอาคอมมาเดี๋ยวฉันจัดการเอง"เอ่อใช่ มีเวกัสทั้งคน เขาเก่งเรื่องเกี่ยวกับคอมมาก แต่ฉันไม่รู้ว่าจะกู้ไฟล์งานคืนได้ไหมเลยไม่อยากจะกวนมากนัก

เวลาผ่านไปได้ไม่นานเวกัสก็ละสายตาจากหน้าจอคอมและยื่นให้กับฉัน ฉันรับคอมมาดูต่อและพบเข้ากับไฟล์งานเดิมที่มันหายไป ทำเอาฉันถึงกลับยิ้มแป้นไปเลยทีเดียว

"อ่า ลองดู"

"เป็นไงมึง"

"ขอบคุณนะกัส พวกมึง กัสกู้ได้เว้ยยย"ฉันยื่นคอมให้กับเพื่อนๆ และทุกคนต่างพากันโล่งใจกันไปยกใหญ่เพราะต้องส่งภายในวันนี้อีกด้วย

"เดี๋ยวคืนนี้กูเลี้ยงเหล้าให้มึงเอง แถมสาวนั่งดริ้งด้วย"พายุบออกมาก่อนที่ฟ้าใสจะสะกิดมันและมองมาที่ฉัน

พวกเพื่อนๆ รู้แค่ว่าฉันชอบเวกัสเพียงเท่านั้นและเรื่องความสัมพันธ์ที่มันลึกซึ้งแบบนี้เขายังไม่รู้เรื่องราวเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น

"กูไม่เอา! กูจะเอาจากเดมคนเดียว"สายตาของเขาจ้องมองมาที่ฉันอย่างบอกไม่ถูก จนฉันต้องเบือนหน้าหนีและก้มหน้าลงส่งงานต่อไป

"เอายังไงวะ มึงจะให้อะไรมันตอบแทนคะเมียจ๋า"

"ไม่ต้องเสือกหรอก มีแค่กูกับเดมที่รู้กัน"ทำเอาหน้าฉันร้อนแผ่วทันทีที่เขาพูดออกมาเพราะเขินและกลัวว่าเพื่อนไปจะสงสัย

"เออ....ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ ไปกินข้าวกันกูหิวมาก ก.ไก่ ล้านตัวแล้วเนี่ย"ฉันทำเป็นบ่ายเบี่ยงในคำพูดของเวกัสที่มีรอยยิ้มและสายตาที่เจ้าเล่ห์เอามากๆ

"ไม่แดก??"

"แดกดิครับเมีย ปะไปกันเถอะ"ดินวิ่งเข้ามากอดคอฉันไว้และพาฉันเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีเพื่อที่จะไปสั่งข้าว

พวกเราพากันแยกย้ายกันไปซื้อข้าวและนํ้าหวานมาดื่มกัน วันนี้ไม่รู้ว่าไอ้เชี้ยดินเป็นอะไรทำไมถึงถึงเนื้อถึงตัวฉันตลอดเวลาแถมยังมาวอแวฉันมากกว่าเดิมอีกต่างหาก

"มึง ที่นั่งก็มีตั้งเยอะ"

"ก็กูอยากนั่งกับเมียจ๋าหนิ รีบๆ แดกจะได้รีบไปเรียน มัวแต่บ่นอยู่นั่น"ไอ้ดินพูดออกมาพร้อมกับหยอกล้อฉันตามประสาเพื่อนเล่น โดยที่ไม่ทันได้สังเกตเลยว่าเวกัสนั่งมองอยู่ข้างๆ

ได้ไม่นานจู่ๆ บทสนทนาของผู้มาใหม่ก็แทรกเข้ามาทำเอาพวกเราถึงกับพากันยิ่งทันทีเพราะนั่นคือนางเมญ่า อีเพื่อนตัวดีของเวกัส

"กัสคะ เมว่าจะมาขอยืมเลคเชอร์กัสอ่ะได้ไหมคะ เอ้อนี้เมซื้อนํ้ามาให้"เวกัสรีบนํ้านั้นมาวางไว้บนโต๊ะและพยายามหาเลกเชอร์ของตัวเองเพื่อให้ยัยนั้นได้ยืม

ฉันทำได้แต่เพียงก้มหน้ากินข้าวของฉันไปและหันไปพูดกับเพื่อนๆ บ้าง ก่อนที่ยัยนั่นจะค่อยๆโน้มตัวลงมาหาเวกัสที่ยื่นเลกเชอร์ให้นางพร้อมกับหอมแก้มเวกัสไปทันที

"ขอบคุณนะคะสำหรับเลกเชอร์ คืนนี้มาหาเราสิเดี๋ยวเราตอบแทนเป็นอย่างงามเลย"นางเดินออกไปอย่างเชิ่ดๆ แต่ก็ไม่วายที่จะหันหน้ามามองจิกมาทางฉันที่นั่งอยู่ แต่ฉันก็พยายามจะไม่ได้สนใจและนั่งกินข้าวต่อไปเรื่อยๆ

"กินๆ จะได้โตๆ มึงเตี้ยนะรู้ปะ"

"นี้ไอ้บ้านี่ กินไปเลยยุ่ง"

"พวกมึงรู้ปะว่าพวกมึงนี่เหมือนแฟนกันเลย ยิ่งนานวัน......"

จึ๊ดดดดดด

เสียงดูดนํ้าที่หมดแก้วของเวกัสพากันต่างนิ่งและหันไปมองทางเขา นี้เขาดื่มนํ้าแดงจากแก้วของฉันหนิ ปกติเวกัสจะไม่กินนํ้าแดงเลยแม้แต่น้อย

"ไอ้เชี้ยกัส มึงไม่แดกนํ้าแดงหนิ ไหงหมดแก้ววะ"

"เอ่อนั้นดิ แก้วมึงอยู่นี้นํ้าโค้กมึงหนะ"

"อ่าเอาชาเขียวไปกินแทนนะ ขอโทษละกัน"ฉันนั่งมองนิ่งกับแก้วชาเขียวที่เวกัสยื่นมาให้ฉันซึ่งฉันถึงกับนิ่งกับการกระทำนั้นเพราะนั้นคือแก้วนํ้าที่ยัยนั้นซื้อมาให้เขาเลยนะ แล้วนางนั้นก็เป็นเสมือนคู่แข่งของฉันเลยนะแถมฉันก็ยังแพ้ชาเขียวหนักอีกด้วย

"ไอ้กัส ไอ้เดมแพ้ชาเขียว แล้วอีกอย่างนะนี้มันนํ้าของผู้หญิงมึงที่ซื้อมาให้ มึงก็มีหน้ามาให้มันอีกหรอ จิตใจมึงทำด้วยไรวะ มึงไม่รู้หรอว่าไอ้เดมชะ....."พายุพูดออกมาอย่างดังและพยายามจะต้องบอกออกมาแน่ว่าฉันชอบเขา ถึงแม้ว่าเวกัสจะรู้แล้วแต่นี้มันโล่งแจ้งเกินไปรึเปล่าที่จะพูดเรื่องนี้ออกมา

"ไอ้ยุ มึงจะพูดหาพ่อง ไอ้สัสดูเพื่อนมึงด้วย"

"เดมคือ ........"

"เราไปเข้าห้องนํ้าก่อนนะ กูไปเข้าห้องนํ้าก่อนนะ"ฉันรีบออกไปจากตรงนั้นทันทีและมุ่งตรงไปยังห้องนํ้าของมหาวิทยาลัยใกล้ๆ แถวนั้น

ฉันไม่รู้เลยว่าควรจะทำตัวยังไงดี หรือจะต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างไรจะถูกต้อง และการหนีหน้าเป็นทางเดียวในตอนนั้นที่จะปกปิดความเจ็บปวดของฉันให้ได้มากที่สุด

"เดม แกโอเครไหม"

"โอเครดิ ทำไมจะไม่โอเควะฟ้า"

"มึงมีอะไรที่ไม่ได้บอกกูปะ"