ESTÉE POINT OF VIEW
Tahimik ang gabi, pero sa loob ng kuwarto dito sa hospital hindi pa ako nakakalabas, parang may bumabasag sa bawat segundo. Nasa kandungan ko si Lumiere, tahimik na natutulog sa maliit niyang kumot. Ang mga daliri niyang balingkinitan ay nakapulupot sa damit ko, tila humihingi ng yakap na mas mahigpit, mas mainit, mas buo.
Napakasarap sana sa pakiramdam. Ang magkaroon ng anak, ang maranasan ang unang mga buwan ng pagiging ina. Ngunit para sa akin, para sa gabing ito, hindi ito naging kumpleto.
Nakahiga kami sa hospital bed, ako’y nakasandal sa mga unan, nakatanaw sa kisame na tila may sinasabi pero ayaw akong kausapin. Ang sulat ni Alec, na itinupi ko kahapon, ay naroon pa rin sa lamesita sa tabi. Isang piraso ng papel na tila bombang sumabog sa puso ko.
Ayoko sana
